5005 resultaten.
Zie toch hoe groen
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
735 Kijk dan hoe alles groeit
en reikt naar 't licht,
de lange winter
en de koude dood voorbij.
Laat ons
door malse weiden sompen
voor 't wonder
van de eerste paardenbloem,
van 't eerste madeliefje.
Kom mee,
we vinden wel onze klompen
weer, als de avond komt.…
Ommezwaai
netgedicht
3.0 met 45 stemmen
732 Bang,
voor winterdieren met hun koude harde poten.
Zal er bij het ontwaken een nieuwe moeder zijn
met schalen vol gedroogde noten?
En verse kokosmelk, okselwarm
geurend naar het jongste jong?
Als er vochtige klei is voor sterke welpen
dan kneden wij de mooiste armen en benen.
Maskeren verdoofde hoofden met frisse kleuren.…
Blaas hoog de loftrompet
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
813 wachter wat is er van de morgen
de morgen ach wanneer
de middag levert vele zorgen
de avond rust in zwoele sfeer
het lijkgewaad is gevallen
over deze hele stam
de dood heeft toegeslagen
de nacht redt het niet meer
alles is onder voorbehoud
verdwenen onder mensen
in een ambtenarenwoud
waar regens zomer wensen
verstild en koud lig ik…
De Zee
hartenkreet
2.1 met 15 stemmen
2.009 DE ZEE-Waar jij zoveel van houdt,
Zon, Wind, Regen of koud.
Nu staan we hier zij aan zij,
Jij blijft voor altijd bij je broertje,Papa en Mij.
Bij de zee laten we 'n beetje van jou gaan, Om bij alle
mooie momenten met jou hier stil te staan.
---------------------------------
Voor Maaike mijn dochter…
Opsporing verzocht.
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
1.340 wie zag haar staan
in de flarden mist
langs het tractorspoor
op die koude vroege ochtend
haar gelaat besmeurd
haar kleren gescheurd
haar ogen leeg en doods
haar blik bijna levenloos
de kwelling van het kwaad
had zich verstopt in die nacht
haar heimelijk opgewacht
geschopt en verkracht
haar vrouw-zijn ontmaagd
haar dromen verjaagd…
Zürich Blues
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
847 Cornielje speelt vandaag in Zürich
alle tafels zijn gereserveerd,
maar in Engeland spelen zijn zoontjes
met opa op het koude strand.…
Morgenlicht in Avondgloren
netgedicht
4.3 met 33 stemmen
2.418 Mijn stramme botten kreunen krampen
een koude start van een onwillig lijf
vergt weer zijn tijd om tegen tegenzin te kampen
en toe te treden tot een daags bedrijf.
De grauwe dag neemt ook vandaag zijn aanvang
met wachten op wat snel verleden heet
steeds door 't tehuis weer dagelijkse trage stoelgang
tot een moment, dat zijn totaal vergeet.…
Sterren
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
653 Was hij nog een kind
dan was hij vast nog zonder angst
nu duikt hij weg, vol van angst
in de koude sterren nacht.
Hadden zij gehoord
dan hadden zij vast iets gedaan
in het licht van de zachte maan
waar schaduw lachen neemt,
vermoord en in stukken snijdt.…
Moeilijk bereikbaar
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
650 Er was slechts liefde
om tijd niet te doden
er zong een kind
zorgen in wilgen
gehangen
in heimwee bevangen
hoorde een lied
een kind
mooi gezongen
met kleine stapjes
en sprongen
het hart
werd al oud
nooit de horizon
gezien
en vingers voelden koud
tastten aan de ziel
misschien
was de mens
in wezen onbereikbaar
of was ik…
Mate van verschil
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
838 Als het gemis te groot wordt
schrijf ik je een brief, lang of kort
met de bedoeling die eens te sturen
te laten merken dat ook aan mij
de tijd niet ongemerkt voorbijging
maar voor de zekerheid leg ik hem
op de stapel van één, twee, zeven
Gelukkig bestaan er van ons twee
geen foto's, voorzover ik weet
wel de beelden in mijn hoofd
de koude…
Winkelstraat
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
570 In de natte koude winkelstraat
Geplaveid met gebroken dromen
Bloeit een winkeldame even op
Als ik voor de deur blijf staan
Van de winkels is per branche
Altijd één te veel in de straat
Ze komen en gaan elk seizoen
Een vermeend gat in de markt
Blijkt een deuk in ‘n plas water
Ze komen met mooie dromen
Vertrekken met ‘n flinke kater…
als een ijsbloem op het raam
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
785 nog een handvol kruiend ijs
op het wad waar men de schreeuw
niet kan verstaan, het water koud
zilt en grijs
de schreeuw om steeds weer het leven
te ontdekken diept zich tot de bodem
tussen al het levende dood - de dood
zonder stem en het leven in de ban van angst
termijnen geselen het besef dat de tijd
onze verleden doet vergeten…
bal masquee
hartenkreet
4.7 met 23 stemmen
1.303 bijgelegd
en was het niet zo bedoeld, het is wel gezegd
met stemmen als een vlijmscherp mes
dat aan twee kanten snijdt
dat gevoel raak ik nooit meer kwijt
daarom draag ik mijn maskers, voor elke dag een ander
zodat ik mijzelf per situatie aanpas en verander
als een veelkleurige kameleon
toch wou ik dat het anders kon
want dit leven voelt zo koud…
Normandische boer
gedicht
2.1 met 131 stemmen
20.883 Veel koude ochtendnevel; adem van de zee
het zoute gras belooft weer goede boter
heuvels glooien nu nog tarwegeel
maar avond kleurt al afscheid van de zomer
Hij heeft de eend zijn nek gebroken
gevild versterft hij in de vliegenkast
niemand komt nu nog cider kopen
appels liggen in de schuur te drogen
Rook komt van brandend kreupelhout…
Tot besluit, een opdracht
gedicht
3.3 met 9 stemmen
4.499 vanavond schrijf ik moord en brand, zal ik beschrijven
hoe de breuklijn zich in mij verdeelt, zich in mij
vermenigvuldigt in verzen van koud vuur, zich in golven
verkleedt, zich voortplant tot in de kern
van mijn aardoppervlak.…
Hoe kan ik je helpen?
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.160 wanneer je je afvraagt waar mensen zijn gebleven
Ook in deze moeilijke tijd wil ik je laten weten
Dat je nooit alleen zal zijn,hoop dat je dat nooit zal vergeten
Geef ook nu de strijd niet op,maar vecht voor eerlijkheid
Echt ook voor jou komen gelukkige momenten geef het gewoon wat tijd
Ook al zit nu alles tegen en heb je het van binnen koud…
Andere wereld
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.002 Soms neem ik haar hand die is teer en koud, maar
zo kan ik haar nog laten weten dat ik van haar
houd!
Daar zit mijn moeder zoals gisteren, zo zit ze
elke dag, alle uren. Ik koester haar, maar vraag
me af hoelang dit nog noet duren!…
ZOEMEN
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
793 Onder al die millioenen houden
centra met koude gangen en zoemende
servers ook mij in ‘t oog. Zwemmen kan ik
in een oceaan van kennis. Maar nu hoor
ik een hommel zoemen: hij komt de kamer in.
Ik drijf hem naar het open raam. Ik benijd hem.
Ik wil wel met hem mee.…
een gevoel van verlies.
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.142 Jij gaf 100%,
niemand heeft jou ooit zo goed gekend,
niemand is zo goed als jij ,
ik ben voor altijd vrij,
je werd vernederd voor fouten die ik heb gemaakt,
jouw liefde heeft mijn koude hart aangeraakt,
je wilde onze liefde voor het leven,
maar jammer genoeg duurde dit maar even,
je hebt gezorgd dat ik gewoon mezelf kon zijn,
zonder dat ik…
Als enkel stilte wacht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
817 WACHT
Als de maan achter de wolken glijdt
en de nacht nòg zwarter worden gaat
Ziet geen mens dat het meisje schreit
en zichzelf met verwijten overlaadt
Als haar alleen donkere stilte wacht
waagt zij het ‘t eigen verdriet te zien
Haar hart voel kil en zwaar vannacht
ze is alleen, al zo’n jaar of zeventien
Als ze nestelt in het nog koude…
tot leven, meer
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
616 onder een lantaarnpaal staat een man
alleen
hij rookt een sigaret
laat zich vollopen met duisternis
zonder angst
glimlacht en wandelt tot de stenen
op hetzelfde pad
waar ook seizoenen veranderen
ik draal nog even, keer dan
terug naar vertwijfeling
verdwijn in de onbekende stem
van mezelf
het is koud…
De laatste strohalm
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
703 Bevroren voelt haar lichaam,
zo koud en leeg. Ze bemerkt
nog slechts het kloppen van haar hart.
Haar voelen is helemaal verward
nu haar ziek zijn
het woord kanker kreeg.
Gelaten staart ze nergens heen,
de kracht van vechten opgegeven.…
Ik lig op mijn stil-doodbed
poëzie
3.4 met 9 stemmen
2.998 Daarbuiten wachten dorre bomen, zwart
in schitterkou der wijde winternacht,
hoe nu mijn grote Smart verstenen gaat,
en in een akelige lach verstard,
houdt aan de sterrenloze Hemel wacht,
dood-koud en steen-bleek, 't ronde maan-gelaat.…
DE LINDEBOOM
poëzie
3.8 met 4 stemmen
2.151 '
Ik wilde een takje breken
Van 't stervend lindehout,
Een woord tot afscheid spreken;
Daar rilde ik bang en koud.
De linde hoorde ik klagen
In felle stervenspijn:
'Ik zal na luttel dagen
Uw laatste woning zijn.'…
Stervensstrijd
netgedicht
4.0 met 24 stemmen
1.212 Ik voel jouw vingers die niet meer bewegen
en jouw huid voelt klammig koud.
Hoe cynisch is dit wachten,
wachten op jouw heengaan.
Wat is er toch dat je in leven houdt,
nu jouw voertuig het wil opgeven?
Je ligt hier eenzaam, van je trots ontdaan,
wetende dat je naakt werd geboren
en ook naakt heen zult gaan.…
Het ruisen van verloren namen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
779 Voor de val breekt
zijn de asters al geknakt
in onbuigzame handen
Jouw haat wapent
een gebaar van diepe onmacht
in dode ogen
en weet dat mededogen meer zegt
dan een oorlog verwoesten kan
de onmin zal luisteren
naar het ruisen van verloren namen
die ten hemel werden gedragen
Laat dan de havik
jouw koude bloed verlaten
en de gaten…
Op de deining van pulserend bloed
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
538 Om mij aan vrijheid te binden
in de tere zwachtels van de tijd
zijn de seconden als jaren weggegleden
Om mij te verzoenen met het lot
waarin de feiten zich aan mijn koude huid hechten
zijn de wonden als oneetbare vruchten
In een poging om nare dromen te ontvlinderen
is de kameleon op de deining van pulserend bloed
aan een wrede nacht ontsnapt…
zomerzotheid ( rijmelarij )
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
796 Ik verwachtte je al zo lang
maar door de lange koude
dagen, werd ik soms bang
dat je te laat zou komen
op een vroege morgen
het is zo half in het jaar
ben je er ineens, gekleed
in zonnig geel, sta je daar
ik heet je hartelijk welkom
en vlij me op het gras
jij gaat me nu verwarmen
weg met wintertrui en das
je glinstert over water
de…
de zomer voorbij
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.037 Zwarte wolken zie ik vluchten
ijlings, langs muisgrijze luchten als in een spel,
jubelend en glorieus dat wel maar ook somber,
koud en soms met vernietigende kracht.
De bladeren van de bomen kleuren
in bonte pracht en kruidige geuren maken
je verlangend naar de intimiteit van de nacht en
de warmte van het binnen zijn.…
Seizoenen vol hoop
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
470 Waar zal het hart in late herfst zich keren
omgeven door het dor kleurloos kale hout
een hemel bewolkt grauw somber en koud
geen plek waar nog warmte is te creëren
huilen van de wind door troostloze bomen
de velden leeg en dor zelfs mistige horizon
in mijn brein slechts verlangen naar de zon
wanneer zal ooit het nieuwe leven komen
maar…