4766 resultaten.
Weer eens Veertig dagen...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
294 Veertig dagen vol van zoeken,
stilte, vroomheid, delen ook;
veertig dagen, zeggen boeken,
waar er vuur is komt er rook,
maar ook licht van nieuwe dagen,
kracht van Geest en sterk verhaal,
doen ze ons naar zin weer vragen,
spreken in hun eigen taal.…
Zoete oorlog
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
270 Blijven
wanneer het vuur kleiner wordt.
Blijven
wanneer de oorlog stilvalt.
En ergens
onder de vloer van dit huis
brandt het nog.
Onze zoete oorlog
blijft gewoon doorgaan.
Langs de zon.
Langs de maan.
Tot de ochtend
ons weer vindt.…
Doorgeschoven rekening
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
284 doorgeschoven
boven op kilte van de wind en stilte in de grond
kond doen van een onthulling –
dan trekt de beloning van dromen echt hard aan
want we tekenen een toewerkende lijn
ook de huid snijdt
als het hopen de lucht dwingt en leidt
het wrede leidt
wat onder de stof geofferd is
toen de lucht in longen heel werd
of door de adem stolt het vuur…
Neergelegd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
248 Ik probeer het vuur niet te doven.
Omdat het zo blijft branden
achter mijn ogen.
Je bent er nog.
Dichtbij.
Iets dat blijft terugkomen.
Maar diep in mij—
in een kamer zonder licht—
heb ik je neergelegd.
En de deur
voorzichtig opengedaan.…
het onthoofde gezag
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
255 buiten schreeuwen demonstranten, tot vuur bereid
omdat die ene vluchteling hier een plaats vindt
waar wordt nog uit het zwart de hoop op rede verleid…
Schoonheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
207 Je brandt op eigen vuur,
langzaam, mooi,
zonder iets achter te laten
dat verder leeft dan jij.
Hoe iemand zoveel schoonheid kan dragen
dat toch niets kan voortbrengen
behalve zijn eigen verdwijning.
Je bewaart jezelf
alsof de wereld je iets verschuldigd is.
Tijd zal respect hebben
voor wat geliefd werd.
Maar tijd eet alles.…
AANVAARDING
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
535 Magnetisch veld dat interacteert
Met de lente, de bloesems
Het vuur van een gevangen blik
Geladen actie in een ogenblik
Ogen-blik, ogen, wéér die spiegel
Spiegel, zo de mens terug straalt
Lemniscaat tussen hemel en aarde
Als in het tussenin van de materie
Seksloos de snaar niet trilt
Noicecancelling de in de gloria
Beweeg…
Zeevriend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
211 Zolang we vol vuur van de horizon dromen,
varen we stoer zolang het verlangen leeft.…
Jaap en ik in het boshuisje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
227 Bij het knapperend vuur, de vlammen op de wanden,
vonden wij rust in elkaars warme handen.
Geen sprake meer van afstand of van schijn,
slechts puur geluk om simpelweg te zijn.
Van het zachte kleed naar het warme dons,
fluisterde de nacht: dit moment is van ons.…
Ik ben mezelf gebleven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
12 Zij wilden dat ik in hun malen opging,
hun korte, felle vuur bewoog mij wel,
maar in de kern bleef ik onwrikbaar stil.
Hoe makkelijk heft men andermans gewicht
en buigt de rug onder een vreemde zonde,
totdat het eigen, klare maagdelijk licht
verduisterd raakt en bloedt uit open wonden.…
te laat
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
14 "Ach, wij kunnen onszelf, wederom terecht,
op de borst kloppen, maar het zou beter zijn
als wij ons vuur richten zouden op de vele
uitgebluste soortgenoten; onze woorden
zijn slechts spel, maar waar zij hun zinnen
op hebben gezet, dat is werkelijk schadelijk:
we moeten overeind komen, we moeten
tegen ze opstaan voordat het te laat wordt."…
Woordmagiër
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
887 Wie ben ik, dat ik deze woorden,
met vuur en tomeloze drang bezield,
op laaiende, sterrensteigerende akkoorden
laat klinken en niet in halfbewuste oorden
van ’t ongevormde weten binnenhield?…
Domme Julia
gedicht
1.6 met 75 stemmen
13.538 om hoger te geraken tot bij jou
vuil sijpelt uit mijn beide ogen
over mijn beide wangen
en allebei mijn handen vullen zich ermee
en gieten het uit
ver onder mij
dood vuil over dode aarde
ik kom eraan
ik versnel
ik ben al in donkere luchten en roep om jou
ik zie hoe sterren achter mij steken blijven
en langzaam doven
terwijl ik vuur…
Het Duister
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
622 ;
De morgen kwam en ging - en bracht geen dag,
En de mensen, uit angst om verlaten te worden,
Vergaten hun passies en alle harten verkoelden
En baden om de terugkeer van het licht:
En zij leefden van vuurhaarden - en de tronen,
De paleizen van gekroonde koningen - de hutten,
Verblijven van alles wat beschutting zocht,
Offerden zij aan het vuur…
Aan Sarbiewski
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.803 't Bewondrend oog ontvalt een eed'le traan,
Uw lied ontvonkte 't eerst mijn vuur!…
Sapientia
poëzie
4.7 met 6 stemmen
1.495 Ô Prometheus, gij eeuwig zinnebeeld
Van ieder wie een God te volgen poogt,
Van ieder wie, om ijdle schimmenteelt,
Het heilig vuur aan Godes hemel steelt,
Rijs op! Rijs op! Getuig aan wie het vraagt
Hoe lang de gier u aan de boezem knaagt
Zeg mij waarom, ô Vrienden, wilt ge uw brein
Met allerhande dromerij bevrachten?…
VERWACHTING
poëzie
3.6 met 7 stemmen
4.317 En de vlammende Gloed
Treedt, zo ras hij ontwaakt,
’t Lage dal, waar hij blaakt,
Met de vurige voet,
En schiet lijnrecht omhoog
Naar de opperste boog;
En zijn hoornige kop,
Immer hoger gestrekt,
Scheurt het wolkenkleed op:
Of hij de Heer van de Hemel ontdekt.…
BLIJDE VERWACHTING
netgedicht
2.5 met 61 stemmen
9.367 Jij staart naar de wolkenslierten
gewenteld in een pijnlijke gloed
van vele, moeilijke spinsels.
De bevruchting moet een zegen blijven,
de navelstreng die lengt
zoals het daglicht in het voorjaar.
Jij wordt loom als een moeras in de laagste zon.
Ik weiger te berusten in een vergeefs lot.…
Herinnering
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.189 De ongerepte schoonheid van de wouden van New Forest
of het genieten van pure muziek van Bach of Arvo Pärt
Reeds verdween je in de verte als een fata morgana
die mijn geest parten speelde en mij dorstig achterliet
Maar in mijn hart bleef de zoete verrukking
die het simpele feit van jouw bestaan mij schonk,
oplichten als een warme, gouden gloed…
verleid me
hartenkreet
4.5 met 15 stemmen
1.654 Helder maar smaakloos, geen kleur meer, geen gloed.
Zo leven wij samen de dood tegemoet.
Weg met de eenzaamheid! leve de sleur!
jaloezie, irritaties, gesprekken, gezeur!
De liefde geeft hoop, de liefde heeft zin.
De liefde is een valstrik maar ik trap er zo graag in!
steeds dezelfde fouten, steeds dezelfde pijn.…
Terugkeer uit den Vreemde
poëzie
3.5 met 8 stemmen
4.220 en met het stijgen der jaren
steeg ook de wanhoop en verschraalde de moed;
k had allengs haast geen wens meer
dan nog eenmaal bij haar te zitten, in de gloed
van het haardvuur, desnoods als mijns vijands gast.…
het verraad
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
766 weer knijpt de nacht de jongen wakker
in zijn zoveelste bed dat met opzet ingesteld
op het voorafgaande uur rond raast
in de slinkende kamer aangetast door de peilloze klok
op zoek naar het licht van de dag;
de jongen houdt zich roepend om mama en papa
vast aan het kussen dat boos in zijn vingers bijt
terwijl een nachtelijke gloed
zijn getekend…
AAN MIJNE VRIEND GERRIT JOAN MEIJER.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.580 Hechter wordt die band gesloten,
Als der wetenschappen gloed
Ombruist door 't ontvlamd gemoed,
Brave land- en kunstgenoten
Met dezelfde zielspijs voedt:
o! Die band verbindt als 't bloed!
Dierbre Meijer!…
Elianes jaarfeest
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.554 De gloed
Van ’t bloed
In zilten vloed
Van staâg geween verdronken,
Is al
’t Geschal
Van Feest of Bal
Niet weer in staat te ontvonken.
Neen, zang
Waar dwang
En hartgeprang;
Doch waar voor zuivre wensen
Ons heil
Slechts veil
In ’t hoogste peil,
Dan maakte u dit mijn hart de zaligste aller mensen.…
Vroege vogels
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
562 Over de weidse
Oostvaardersplassen
hangt in de kilte
der morgenstond
de wazige damp
van een manshoge nevel,
schuilplaats voor duizenden gasten
Onder de brede
vleugels van Jara
wacht ik, onzichtbaar
voor andere vogels,
in slinkend duister
aan drempels van licht,
op de rossige gloed van Aurora
Door galerijen
verspreidt zich…
Hof van Eden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
542 En om mij heen klonk uit die paarse gloed
een diep geluid, zacht en sonoor,
het bijenvolk dat ik opgewonden hoorde zingen.
Dronken van al die honing in overvloed,
zingend als een Russische mannenkoor
terwijl ze van bloem naar bloem gingen.…
Schemering
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
521 Tinten rood en groen, met zo'n mooie gouden gloed
of een prachtige paarsblauwe hemel met een oranje randje rond-
om haar, bovendien zorgen kriskras door elkaar getrokken witte strepen van
gevleugelde en voorbijtrekkende vogels ook voor een echt en waar openluchtspektakel.…
De beer is los
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
568 Tot de verbazing, te paard gekomen,
in haar ogen, en een lichte gloed,
of doffe glans,
geen hitsig blikverlangend willen;
een uitkomst
die niemand bevredigt (of had verwacht).…
Spelletjes spelen.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
667 De gloed van het scherm op ons gezicht.
Klikkende knopjes.
Soms een kleine lach.
Een boze klank.
Maar altijd vergeving
Het was toen nog allemaal goed.
Geen pesten.
Geen pijn.
Geen gevoelens meer om hier niet meer te zijn.
Het was een goede tijd.
Ik heb zo’n spijt dat ik dat niet heb gekoesterd.
Ervan heb genoten.
Nee.…
Vroege vogels
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
258 Over de weidse
Oostvaardersplassen
hangt in de kilte
der morgenstond
de wazige damp
van een manshoge nevel,
schuilplaats voor duizenden gasten
Onder de brede
vleugels van Jara
wacht ik, onzichtbaar
voor andere vogels,
in slinkend duister
aan drempels van licht,
op de rossige gloed van Aurora
Door galerijen
verspreidt zich…