start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (3224)
adel (48)
afscheid (1718)
algemeen (1891)
bedankt (140)
biologie (66)
dieren (689)
discriminatie (111)
drank (219)
economie (72)
eenzaamheid (1426)
emoties (5155)
erotiek (632)
ex-liefde (574)
familie (271)
feest (219)
film (63)
filosofie (2475)
fotografie (118)
geboorte (188)
geld (59)
geweld (219)
haiku (2709)
heelal (246)
hobby (81)
humor (1291)
huwelijk (231)
idool (90)
individu (1088)
internet (85)
jaargetijden (1484)
kerstmis (464)
kinderen (777)
koningshuis (75)
kunst (582)
landschap (449)
lichaam (348)
liefde (9156)
lightverse (1094)
limerick (325)
literatuur (881)
maatschappij (870)
mannen (138)
media (21)
milieu (155)
misdaad (140)
moederdag (51)
moraal (431)
muziek (554)
mystiek (777)
natuur (3020)
ollekebolleke (208)
oorlog (689)
ouders (334)
overig (1310)
overlijden (1210)
partner (219)
pesten (66)
planten (94)
poesiealbum (2)
politiek (334)
psychologie (4075)
rampen (150)
reizen (547)
religie (1228)
schilderkunst (285)
school (101)
sinterklaas (101)
sms (15)
snelsonnet (645)
songtekst (78)
spijt (147)
spiritueel (237)
sport (323)
sterkte (68)
taal (835)
tijd (1470)
toneel (83)
vaderdag (20)
vakantie (272)
valentijn (94)
verdriet (1107)
verhuizen (52)
verjaardag (184)
verkeer (98)
voedsel (142)
vriendschap (541)
vrijheid (855)
vrouwen (400)
welzijn (437)
wereld (537)
werk (154)
wetenschap (140)
woede (183)
woonoord (342)
ziekte (797)

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 66787):

Vroege vogels

Over de weidse
Oostvaardersplassen
hangt in de kilte
der morgenstond
de wazige damp
van een manshoge nevel,
schuilplaats voor duizenden gasten.

Onder de brede
vleugels van Jara
wacht ik, onzichtbaar
voor andere vogels,
in slinkend duister
aan drempels van licht,
op de rossige gloed van Aurora.

Door galerijen
verspreidt zich gefluister
en golven geruchten
over gevederde ruggen;
hun nachtelijk waken
komt langzaam ten einde
en 't grauw van hun vacht gaat verbleken.

Vlak vóór ons een roerloze
spiegel van water,
door ijle dampen
onttrokken aan 't zicht;
en nog vóór Helios'
paarden gaan dansen
wijken de ragfijne
nevelkristallen
uiteen over grauwwitte ganzen.

Dan klinkt hun gakken
uit gortdroge kelen,
maar geen wil zich roeren,
geen kiest al het luchtruim,
geen moedergans wil buiten treden;
het dons van de mist
houdt eendrachtig gevangen,
maar instinct doet wat hen samenbindt:
hun nimmer voltooide gezangen.

Onder hun parelmoer-
kleurige deken
klinken geluiden
gesmoord in het dons;
schrille crescendo's
stijgen ten hemel
van oeroude klanken
in een wederom nieuwe wereld.

Hun koorzang houdt aan
tot het glanzende spoor
van de maan helemaal is gewist;
pas als de dageraad
haar vleugels spreidt
keert weer de stilte
over de Oostvaardersplassen.

Schrijver: Max de Lussanet, 27-02-2018


Geplaatst in de categorie: natuur

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 104 keer bekeken

4/5 sterren met 4 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)