486 resultaten.
P.P.C.
poëzie
3.9 met 8 stemmen
3.596 .
-----------------------------------
Het Verval in Parlando (1941)…
Jaarringen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
643 jaarringen verteld,
kwetsbaarheid van onbehandeld hout
door bijl en beitel menigmaal gefreesd,
tot er niets te pellen overbleef, bewerkt
uit ruwe staat, te lezen in de oude zonden,
diep geworteld tot in de ruggegraat,
in de laatste nerven wordt het koud,
schors ligt overal, vermengt zich met
druppels bloed, gemorst mengsel kan
het verval…
Voor mijn vrienden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 waar we mee
zijn getooid, buiten het plezier
van persoonlijke spitsvondigheid,
waarin geluk z’n evenwicht bewaard ,
discussies in motivatie moe bestreden
in klare zinnen gierend uit hun bol
geen bres geslagen in gelederen van
geboorte tot de dood, z’n echtheid zag
als sterk geheel, maakt de essentie vol
vertrouwen, ook in verval…
Waakhond VWA
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
425 de 'vegan lifestyle' is soms erg hilarisch
de waakhond is een smaeckhondje geworden
hij proeft en test de schijn van een 'gehacktbal'
zo raken 'vleesklassiekers' in verval
en siert een 'Beyond burger' onze borden
de A - autoriteit - stelt steeds meer vragen:
is 'Roockworst' nou het summum van genot?…
Minder man, maar wel meer mens!
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
610 Op vakantie min of meer de tijd
voor m’n lijf, lid en leden
ik bekijk ze alle langdurig
nou dat lijf komt niet meer
in “‘n blijf van m’n lijf huis”
lekker thuis houden dus
en niemand meer aan laten komen
houd dat lijf maar voor eigen gebruik
maar doe het met mate
anders krijgt ’t lijf last van een kater
Het verval is ingetreden, al '…
onderweg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
375 innerlijke beelden bijeengehouden
in een enkele mateloze ronde boei
veel kleurig dat wel met soms een zwart gedeelte, ook als een part
hij die ik dan ben kent geen onderscheid meer
tussen man of vrouw en natuur. al dan niet zichtbaar in het heelal
doch al het aardse neigt naar de vrijgekomen leegte
als ik teneinde in androgyne ademloosheid verval…
CIRCUS BOLIVIA'S EINDE
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.025 geen groot succes
Veertig mensen slechts aanschouwen deze show
Het einde is in zicht - het circus op de fles
Het weinige geld wordt onder de artiesten verdeeld
Voor hemzelf blijft er geen rode cent over
Enkel dat ene, altijd wederkerende, angstbeeld
De banken blijven verstoken van het nodige publiek
Circus Bolivia raakt in een staat van verval…
Kruimeldief
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.135 Het verval en het vervolg:
Het staat nog ver van ons verzet
We verbieden de laatste geeuw
De dood is de kruimeldief in de hoek
Hij toont ons een grijnzende spiegel
Wij krimpen als wol in de kookwas.
Want oud en koud
Rollen moeilijk over de lippen.…
daglicht
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
958 Het verval van bestaan
wordt gevierd
met aardse kleuren
zwammen dansen
op restanten van het leven
zij geuren met een
vleug van verrotting.
Later sieren lage stralen
uitgedunde bomen
tot silhouetten
die straks een winter lang
een duistere kant laten zien
hun laatste blad cirkelt
zielloos door de lucht.…
Wabi-sabi
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
615 In de barsten en het verval
schuilt een verstilde schoonheid, een fluistering dat niets ooit werkelijk verdwijnt.…
Een Nieuwe Orde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
315 Sla de handen ineen en wees bedachtzaam,
want verval sluipt zacht en puur.
Een nieuwe orde vraagt geen vaandel,
maar mensen aan het eigen roer.…
Wanneer de berm verstilt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
392 Mijn aandacht volgt lijnen
van wilde planten die zich buigen in het
zachte licht, ieder met een eigen stroom naar binnen
En ergens in mij verschuift iets mee: bloei maakt ruimte voor verval.
Ik hoef niets te plukken of
te bewaren, alleen te voelen naar wat de
aarde nu zwijgend vertelt.…
Zwanenzang
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
76 Luister liever naar het holle hout, waarin het verval
zijn monotone lied zingt zonder valse hoop.
Er schuilt een vreemde waardigheid in dit einde.
Geen drama, geen verzet.
Alleen de tederheid van wat ooit heeft geleefd,
en een verre gloed die de slapen nog heel even verwarmt.…
Sudak Krepost
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
803 Ukraine,Sudak Krepost 212 n.chr
Terwijl ik uitkijk naar pieken en dal
Voel ik dreiging van eeuwen verval
Zie ik hun zielen zij razen ijl voorbij
Besluipt mij angst wreedaardig ten deel
Onvermeend werd onschuld vermoord
Om nimmer belang van pril te voeden
Slechts wapengekletter de nobele kreet
Altijd wederom blind geloof te behoeden…
Ik
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
1.180 een kust zonder schepen
de laatst nog echt levende holenbeer
waar zich al zoveel mensen aan hebben vergrepen
ik ben de witte duif van de hoop
door noach verraden en gekookt
een vluchteling voor altijd op de loop
voor een wereld die enkel maar onrust stookt
ik ben bang als een opgejaagde vos
verschrikt door de klagende hoorns van het verval…
Klein erfenis,
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
584 Het levenslicht als een broos geheel,
waarin de essentie werd uitgevouwen,
verval gekozen uit diepe pijn zonder
daarover lang te moeten rouwen, maakt
een einde aan jarenlange sleet, is mijn
tijdperk gedoemd tot verder snoeien?…
Ode an de Leegte IV - Epiloog
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
470 De kosmos kolkt en ademt weer ‘wijl ik verval
in sopor, in een solitaire isolatie.
Als laatste dichter, als getuige van het eind’
en het begin, van zonnewind en sterrenstroom.
De entropie van poëzie, het woord verkwijnt,
mijn verzen vloeien over in verstilde droom.…
jacht
gedicht
3.7 met 6 stemmen
2.022 roept me terug naar een kamer, een bed
een tafel wit gedekt waaraan verzadigd wordt gepraat
een toekomst uitgestippeld
als gestreken hemden, levenslang
ik verlang niet naar een toekomst
kijk niet uit naar het verleden
zoek het warme hol onder de sterren, de maan, de zon, in de regen
waar ik ben teken ik van krijt een graanveld, een stad in verval…
Wanneer herfst ademt
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen
495 Blaadjes dwarrelen
zacht op vochtige paden
herfst ademt in mij
Als ochtend zich opent
in dof amberlicht, zie ik hoe takken
zich uitstrekken als stille wachters, hun bladeren
trillen in de adem van een dag die zachtjes kantelt naar verval.…
Windhoos
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
443 Gestript van menselijke maat
past hen slechts de tooi van deze tijd
van afbraak en van verval, van geweeklaag
Het huis gaat schuil onder huilen
en gerammel en geklapper
overstemt het leven
Krakend stort majestueus
het erf van gepluimd en dapper
siddderend en met een dreun ter aarde
Respect voor dit ontzagwekkend natuurgeweld
overtreft…
troostvolle herfst
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
738 beknopte
nieuwigheid
Ze kleurt ervan
ja weet je
ook ik moet loslaten
gevoed en groot gebracht
De wind laat haar zacht
troostvol wiegen
We verwonderen ons
om haar kracht
in stilzwijgend vallend blad
Het bos heeft geen strak omlijnde paden
elke stap laat nieuwe afdrukken achter
ze zucht
haar schaduwen verraden
schoonheid en verval…
radicale ridiculiteitserupties
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
526 Autobaanverlichting bij nacht,
op hoogste snelheid achteruit,
voorbijflitsend met daartussen
wolkpartijen als vertragingen,
zijnde lange- en kortetermijn-
gedachtenflarden; stortbuien
van verval manifesteren zich
als zenuwslopendste stormen.…
De stille terugkeer
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
732 En wanneer regen hun randen
verzacht tot bijna niets, blijft slechts een dunne
herinnering achter in donkere aarde, waar het verval zich
mengt met nieuw begin en vergankelijkheid ademt als een stille terugkeer.…
Portret
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.436 Keek ze maar wat schever naar de wereld en het erfgoed
van haar eigen zondvloed, haar bandeloze bloedstroom
en ik zou haar gaarne zeggen: kijk nog wat schever
en het komt wel goed, ondanks bederf, verval en tomeloos gedroom.…
Bahasa
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
1.024 meester maakt
voor vlagen wiekende klappen
slagpennen in het getijde van de rui
waarin `t stof eeuwen geleden lijkt
op gletsjer smeltend in druppels tijd
en thuis blijkt van bevroren liefde
niet in staat te stromen maar zich
vol zuigt, zwanger raakt van cirkels
leergieren doods naar stilleven
Wie waarheid spreekt zonder te talen
in ieder verval…
We zijn overal mijn vriend.
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.269 Toekomt en verleden schuiven nader zonder
gevaar en berouw, het maakt niet uit waar
en wanneer het verval zich dient, want we
zijn nu bij elkaar en overal mijn vriend.…
Troost Rijk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
872 De zon aan de roze hemel te zien dalen
wanneer intieme nestgeuren vervalen.
Plots weer te ruiken...
balsempolulieren die het met hun katjes vieren!
Wit wuivend riet door de zon op zien lichten,
ruwe windstoten ons doen ontwaken,
waardoor we in onze krachten raken
om niet om te waaien.…
In het liefdeloze landschap van mijn eenzaamheid
gedicht
4.2 met 4 stemmen
4.671 En uit de laatste resten van mijn hoop
Verzamel ik de vreemde fragmenten van mijn verval,
Eerst verslaafd en dan genezen, verschuil ik mij
In de schandelijke schade die mij verteert.…
Aangeboren?
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
435 Ik heb mijn tanden in dit jaar gezet,
de zandloper is zonet gekeerd, het
nieuws zit in het getal, te vroeg
geplukt misschien, nog net niet in
verval, het groen niet uitgerijpt,
om de wensen uit het oude decorum
in korte tijd te verwerken,zijn de dag
en nacht te jong, onervaren in deugd
de duurzaamheid te wegen?…
Een gekroonde wereld?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
394 Klimaat, hét zorgenkind
ons ideaal wat uiteindelijk weer
op eigen benen kan gaan staan,
ondanks alle inspanningen
tekent het de onmacht
van voortschrijdend inzicht en
verval, ons als goden te laten
verwennen, maar bekennen
dat een volmaakte wereld,
uiteindelijk niet bestaat.…