595 resultaten.
Leúgentje om bestwil
netgedicht
3.0 met 91 stemmen
989 ik heb ze
zelf geplant
de kleine
leugentjes
om bestwil
snel hebben
wij ze laten
bloeien in
de borders
van onze tuin
ook deden
wij samen het
onderhoud om
trouw bij elkaar
te kunnen zijn
rond de struiken
schoffelden wij
het onkruid weg
en harkten het
gevallen blad
er was een
kleine vijver voor
onze droomvissen
die wij nooit…
PARK HUIZE OLTERTERP
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
395 Opengekrabde aarde in perken
en rondom vijvers wacht op verrassing,
die zij in zich bewaart, weldra zal sterken.
Zachtzinnig wenkt geurige ontluiking
rappe pootjes en luchtige vlerken:
steeds blijft nietig, wild leven hier hoveling.…
de Haagse beek
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.385 dromerige straten
een pelgrim op zijn doelgerichte reis
na Zorgvliet en een vredig oud paleis
besluit hij om het daglicht te verlaten
z'n diepe dal is nu volkomen duister
beneden het Noordeinde houdt hij rust
en luistert naar het politiek gefluister
het klare water wordt vertroebeld sop
de stille stroom is oud en uitgeblust
een zwarte vijver…
Moment suprême
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
452 zon
in een schoolflikkering
of de knipoog in
lieve verstandhouding
met een lach de
welkom en afscheid dagen
in uitbundig zwaaien
waar licht speelde was
weerlicht zijn kameraad
zoals ook magie zijn
spanning partner
kende op aard
de hoge bomen voor
transformator speelden
als feeën en heksen
zich verveelden boslichten
boven vijvers…
De wensvijver
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
2.609 slingert vanuit de goot
Het leek eerst alsof het hozen zou blijven
maar gelukkig werd het voor de pauze droog
nu drijft daar ginder met een grote boog
de boodschap die ik stiekem kon schrijven
meester had lekker niets in de gaten
toen ik naar de natte buien zat te staren
mijn dobb’rende vraag voor me uit liet varen
die nu bijna in de vijver…
Middel verruimende geest
netgedicht
4.4 met 26 stemmen
1.348 Zo laat ik ronde vijvers kijken
als flonkerende groene ogen.
Die slaperige zomerdijken
zijn omgevallen regenbogen
Tien ranke populieren reiken
als middeleeuwse kathedralen.
en kraaienzang gaat bijna lijken
op het gekweel van nachtegalen.…
stil ontwaken
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.365 schuchter zonlicht streelt het oude
park, dommelend onder nevel en
dauw tot ‘n zacht en stil ontwaken
in wazig ochtendrood verzonken
staren bomen nog roerloos voor
zich uit
aarde hult zich al in lichter kleuren
veegt de dag weer gaande weg
de morgen geurend tegemoet
in de vijver hapt een vis nog loom
naar lucht, begluurt een reiger…
Stille liefde
hartenkreet
2.7 met 11 stemmen
2.376 Of die keer in het park
op de houten bank bij de vijver.
Ik wachtte ongezien op enige afstand
tot je uitgezeten was, en
haastte me toen om de warmte van je billen
nog te speuren.
Misschien loop jij onderwijl
wel achter mij aan,
eveneens op zoek naar een heimelijke
aanraking.…
Elsje Engel
netgedicht
2.9 met 46 stemmen
14.259 Het strijken over zachte wimpers laat
verveling toe: alleen de meisjes mogen,
gebogen over vijvers, opgetogen
de lelietjes-van-dalen aangepraat.
Van vliesjes wil zij sterke vleugels maken,
geweldig wieken achter zwanen aan
zichzelf verliezend weer de aarde raken
en, goeie god, met kracht tot inzicht slaan.…
Fontein
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
678 Een geluk dat nimmer zou vergaan
en met zijn schittering wil zijn
als lichtjes in een stadsfontein
waar 'k vaak ben blijven staan
om het spel te zien van 't water
dat in de lucht een buiging maakt,
maar toch al gauw en even later
verdwijnt en dan de vijver raakt
en wegstroomt in de oceaan,
op weg naar een verdronken land
met op de bodem…
Oktoberblues
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
893 Zoals 's winters een vijver het leven inslikt
zo heeft deze nacht de gezellige herfst
ingeblikt.
Niets komt ooit nog terug. Het is
gedaan met deze wereld, ook
omdat een boer in oktober dooft
uitdooft tot een wolk van vervlogen as.…
Dorpsgek
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.513 De nieuwe buurman staat gekleed tot
z'n middel in de vijver, orakelt
maakt 'n vuist tegen de westenwind
die het wateroppervlak kreukelt
Hij strijkt met 'n lat 't water glad
zegt dat z'n vissen door de deining
niet naar buiten kunnen kijken
Wanen vrezend deel ik z'n mening
Wat doet U voor werk, vraag ik
Ik ben gepensioneerde dorpsgek
ik…
een leven lang
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.273 voor eeuwig kan ik je niet houden
hoogstens voor altijd
en dat slechts één keer
hoe heerlijk het is
oorlogen te beëindigen
en vrede te vinden
in jouw omarming
taal te verliezen
en te verstommen
voor je schoonheid
graag wil ik verdrinken
in vijvers van je ogen
warme handen voelen
waarmee je mij
als rijpe vrucht
plukt in zwoele…
Tortel.
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
844 Mijn raam wijd open
naar de vroege stilte luisterend
bedenk ik dat jij nog wel zult slapen
Ik hoop dat ik in je droom zit
Het water in de vijver rinkelt zacht
een tortel trekt met klokkende geluiden
de aandacht van poes
Zijn onwetendheid zal hem beschermen
Dunne witte flarden in het blauw
en de wind, zacht ademend nauwelijks aanwezig…
vakantieliefde
netgedicht
2.0 met 41 stemmen
2.674 verrees niet
huilend heb ik het karkas omarmd
de lippen gereinigd met toverspreuken
maar de leugens bleven
de sporen van de tijd gevolgd
toekomst bleef uit
de vingers kapot gespeeld
ontwaakte ik
met een lied op de lippen
de gitaar vertrapt
heb ik je wakker gemaakt
de nacht zwijgend vertrapt
formules gefluisterd
een steen in de vijver…
Gedorst
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
1.582 Ik kan alleen maar langs
een tere strohalm naar je
kijken, wat zou later blijken,
strijken wind en regen kalm
over gemaaide akkers, in
verlangen naar een verborgen
dorst, verloren tranen drijven
op de vijver, wolken jagen
op elkaar in zachte onuitgesproken
woorden en zullen gezamenlijk
de kim bereiken, geschoren aren
los verspreid…
Nooit meer weg.
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
1.449 Achter de grote ramen, ruiten tot aan de grond
- een klein neusje straks tegen het glas gedrukt -
met zicht op de tuin, de vijver en de hertshooi heg.
Het is veertien jaar geleden, weet je nog schat,
dat ik het zei? We gaan hier nooit meer weg!…
Vrijen op de wolken
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
611 vrijen op de wolken
liefde zwijgzaam bedrijven
zoals het nooit eerder is geweest
lijven zijn in dromen verstrengeld
in hoopgevend zuchten, vibreren ze
als liefdesengelen vol geilheid
gelijk beesten, zo wild, en gewild
verlangen ze genoegzaam
in droomwereld, onder zomerzon
naar vrijheid, oneindige vrijheid
en er drijven rozen in de vijver…
zeilmeisje
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
543 de honinghommel zoemt
de karper jongleert in de vijver
hagedissen verlaten hun huid
een waterlelie verschiet van kleur
zwarte slijmerige slakken
ontvluchten de zomer
tussen de buien door
verzengt zich mijn denken
doelloos in het kroos
een doorweekte tennisbal
de eenzame tocht door het bos
schenkt mij geen vreugde vandaag
toch / reken…
lustrum, ook in de nazomer
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
645 meer bestaat
hier ben ik verbonden
onverklaarbaar
met beelden door gedachten gevormd;
verborgen taal, ontstaan uit de stilte
van elke vrucht
op paadjes en gezichten die alle angsten
van een wereld in een wereld
doen vergeten
soms explosief
of zomaar vanzelf
hier heb ik geademd
toen ik nog een laatste keer omkeek
naar de vijver…
Een nachtkaars
gedicht
2.6 met 10 stemmen
4.511 Langs de vijver wegkwijnende Hosta’s,
Door bleek maanlicht beschenen
een enkele Rudbeckia Fulgida
en een wilde Aquilegia Vulgaris.
Zelfs de Delphinium Grandiflora
kleurt nog eenmaal op.
Ik kijk naar mijn adem
die wolkjes vormt
langs vervagende borders.…
Twee parels
gedicht
2.0 met 63 stemmen
29.180 gegleden,
Omsnoerden zij elkaar de bleke leden …
En als twee zwanen, een bleek zusterpaar,
Bewegend licht, bevoeren zij elkaar,
Beheerst, in een stil vloeispel, in een vlijen
En als met zachte zwemvliezen de dijen
Wegwentelende, enkel vrezend om
Te diepe dracht in spiegelgladde kom
Van schoot, opdat door de beroering niet
De diepe drift de vijveren…
VORSTLOZE WINTER
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
483 De vijver van het verlaten landgoed
ligt eenzaam en donker, streng omgeven
door oude, kale bomen, die triest leven
onder een grijze, gerafelde hoed.
Hun geboetseerde stammen zijn bebloed
met verleden, dat zich nòg wil geven
aan des adels gestorven bevelen,
slechts droevig verzinkt, maar steeds schimmig woedt...…
Hoort allen: KOMRIJ IS DOOD!
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
820 De nacht zo zwoel dat mij het slapen benam
lakens gekronkeld en vast aan het lijf geplakt
draaiend, woelend, elk half uur naar de klok kijkend
en smekend om het morgenrood
de tuin een vijver na een verwoestende storm
de lavendel, gisteren nog zo rijk en vol bloeiend,
nu neergesabeld en gegeseld door woeste regen
zou er nog meer te gebeuren…
Een Dichter...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Het kind in de dichter, maar met
bangheid in zijn ogen ziet hij zwanen
in de vijver en is ongerust over de
bedreiging van de schoonheid in het
leven dat zo kil is, onverbiddelijk
en waarin men wordt gekastijd.
Hij voelt de pijn, het verdriet,
terwijl hij in de ogen van een kind
vreugde ziet en luistert naar een
merel en zijn lied.…
Hoofdrol
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
738 Jij, mijn onbestaanbaar verlangen
houdt mijn humeur weemoedig gevangen
nu je weet hoe ik destijds begonnen ben
en de wildernis van mijn wortels verken
ben ik misschien de vijver
jij de schrijver die mij bevist
komt er een einde aan mijn ijver
in de hoofdrol die zich vergist
ik weet niet waar jij nu verblijft
doorzichtig in dit lijfsgedicht…
Sonnet 4
gedicht
3.5 met 4 stemmen
9.672 Ik zit moe op de trappen van de vijver,
staar naar het water, de fontein, becijfer
hoe diep de bloesems windstil, wit-oranje,
het asfalt met onhoorbaarheid bedekken.
Het zou een offer kunnen zijn, aan wie dan -
stilte. Ik ruik het hevig, adem langzaam
in en uit, mijn rug even strekken.
Hij heeft mijn brieven twintig jaar bewaard.…
Het binnenste hart
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
402 je kunt slapende waken
je vervelen en bier drinken
een vogel leren vliegen
een orkaan temmen en
insnoeren in je week geworden
ziel, je mag gerust liefhebben
en op je bek gaan, vergeet
niet te reizen naar de uithoeken
waar niemand komt, de kroegen
en kale vlaktes, de weelderige
tuinen met vijvers, de plekken
die je dacht ergens van
te herkennen…
De dood uitgedaagd
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
645 Als een vermoeide zwoeger
ontdeed je je van de badjas en sprong je in de vijver
achter je onnaspeurbare sprookjeskasteel. Naakter dan
dit naakt kon je niet gaan. Je perste er nog alles uit.
Als een Don Quichot daagde je de dood voor het gerecht.
Inmiddels spookkasteel zag je God als sluipmoordenaar,
die elk moment kon toeslaan.…
Megalomaan?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
451 en toekomst zijn niet voorbereid,
verwachtingen glijden onder het boegbeeld
door, contouren van een megalomane symboliek,
schuurt de kiel van menig scheepje
over ondiepten tussen de hemel en de sterren,
wedijver in een onbetwiste heerlijkheid, gedeeld
waarbij uitersten de grenzen bepalen,
bevaren we de stromen uit een gezamenlijke
vijver…