5143 resultaten.
Glaskamer
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
344 Alleen adem
die niets meer droeg
Dus draaide ik me om.
De deur weer open.
De gang.
De straat.
De zon—
die wist het nu ook.
Ze trok zich terug
achter iets dat geen
naam meer had.…
wachten op het woord
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
325 antwoord groeit
nog voordat de vraag is aangekomen
luisteren is hier geen brug
maar een smalle richel
waar niemand durft te blijven staan
en toch
onder het gedruis van zinnen
onder het schuren van gelijk willen krijgen
ligt een vreemd soort geduld
niet om te begrijpen
maar om terug te mogen slaan
alsof spreken geen delen is
maar adem…
Waardigheid onder het stof
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
235 iemand fluistert vrijheid
alsof het woord nog moet leren lopen
ketenen vielen niet tegelijk
sommigen bleven nog jaren hangen
in hoofden
in handen
in hoe een naam werd uitgesproken
maar ergens
diep onder het stof van bevelen en zwepen
lag iets te wachten
geen geschenk
niet gegeven
niet verleend
maar iets ouds
iets dat bleef ademen…
Wanneer het onweert
hartenkreet
2.8 met 20 stemmen
515 Ik adem uit, terwijl het
asfalt geurt, en voel hoe iets van binnen blijft naschokken.…
het onthoofde gezag
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
255 de neus ruikt enkel een muffe sfeer
zo een die al lang voorbij het heden is
niet meer levend, ademend, laat staan
nog kan luisteren naar die ene mens
wel naar de zwarte druipkaars uit een laatste mis
.…
Weduwe
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
234 Zelfs verdriet
blijft nog ademen
in andere lichamen.
Alles zoekt een volgende drager—
geld, namen, huizen,
zelfs verdriet
verhuist van mens tot mens.
Je kunt jezelf niet eeuwig dragen.
Op een dag
wordt zelfs jouw spiegel
een vreemde.…
Functionele ziekte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
451 Ademen als arbeid.
Opnieuw wakker worden
om toestemming te geven
aan een dag
die mij niet wil dragen.
Het lichaam reageert
alsof ik een indringer ben
in iets dat ooit van mij was.
Mensen vragen hoe het gaat
op een toon
die snelle antwoorden verwacht.
Hoe vermoeidheid net
geen tweede persoonlijkheid werd.
Niemand ziet het echt.…
Mequation
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
123 Wiskunde houdt haar adem in.
Je bent een berekende anomalie.
Een breekbare kans van niets,
die hier onmogelijk staat te wezen,
terwijl de pixels zachtjes zingen:
kijk, de kosmos staart terug.…
De winter in mijn vader
hartenkreet
2.3 met 17 stemmen
311 De adem wordt ijl in de
ruimte waar zijn gedachten lichter lijken.
Ik volg de zachte verschuiving in zijn aanwezigheid,
hoe zijn kracht zich terugtrekt tot iets dat bijna transparant wordt.…
Zeevriend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
211 Jouw adem en geest hebben mij bewogen,
tot rust en reflectie in de maneschijn.
Laat ons geloven in wat er gaat komen,
wat de toekomst voor ons in petto heeft.
Zolang we vol vuur van de horizon dromen,
varen we stoer zolang het verlangen leeft.…
Meeuwen en dolfijnen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
134 Op zee ben ik een draak
met machtige vleugels
bol van mijn adem
vlammend van de zon
geleid door mijn ene hand
aan het roer, en de andere
aan de lijnen, strak genoeg
en los genoeg, elk moment
opnieuw de wind
precies in het midden
op de sweet spot:
twee harten verbonden
in de hoge golven
in het wilde water
steeds in balans
als twee…
Omdat ik hun ogen niet zie
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
148 Wanneer de lucht en het licht weer
binnen stromen mogen, de deur
en het raam opengaan en blijven,
mijn lijf herstellen kan, dit hoofd,
eens onverdoofd een nacht slapen,
de volgende ochtend halen zonder
op een olifantenpaadje overlopen
te zijn door voortrazende stormen,
waardoor ik vrij ademen kan,
dan pas durven zij te stoppen
met hun…
Wat bomen dragen
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
137 Een plek waar mijn
gedachten ademen en zich hechten aan iets dat groter is dan tijd.
Als de wind door de
kruin strijkt, ontstaat een trilling die
mij bijna doorzichtig maakt. Een helderheid die niet
dwingt, maar opent als een pad dat zich toont zonder bedoeling.…
Onderdeel van een groter geheel
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
686 Ik hou mijn adem in van binnen,
verzacht de angst voor het gemis.
Wanneer het zover zal zijn, ooit op een dag,
en de wereld geruisloos verandert van kleur,
zal ik gaan zonder dat ik het merken mag,
voorbij de drempel van de tijdige duur.
Er is nu geen seconde meer te verliezen,
we worden groot, we groeien op.…
Samen slapen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
62 Samen slapen
We deden alles samen
de vaat, de boodschappen, de ramen
we keken samen voetbal
we discussieerden mee
als er een discussie was
op de tv
van alles wat we samen deden
was samen slapen tot op heden
mij het liefst
als ik midden in de nacht
je rustige adem hoorde
wist ik: ze slaapt zacht
we kregen wel eens ruzie met elkaar…
Stervende zwaan
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
273 De winter ademt reeds zijn ijzige adem over de plas,
geen angst bewoont dit versteende, blauwe hart.
bladeren vallen als vermoeide, gouden sterren in het slijk,
en in het holle hout zingt zacht het verval.
O, de tederheid van een stervend wezen,
een verre gloed die de koude slapen verwarmt.…
Levensboom - de stilte die mijn gevoelige ziel omarmt
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
100 Ik voel de adem van de seizoenen
en luister naar wat de stilte mij vertelt.
Van de eerste ochtend tot de stille nacht
ben je een toevluchtsoord voor mijn gevoelige ziel.
Onder je brede kruin verstilt de wereld,
en vind ik rust in alles wat je uitstraalt.…
als de windt gaet ligghen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
174 spreken van onse broosheyt ende verval
al wat tijdelijck is
raeckt eens uyt het ghesicht
dies hoede men sich voor ’t vergaen
van ’t geen achter verholen diepte ligt
’t is de tijdt
die ons tot inzicht dwinght
jae seker
sy reckt sich als een stille draedt
dagen draghen somtijts
een ander gewicht
ende onverwachts
stokt ons den adem…
De stem die blijft
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
19 Ik hield mijn adem in, het recht werd blind gemaakt,
de rechter viel, geveld door het venijn
van wie de waarheid met een list heeft aangeraakt,
en koos te dienen wat bezeten bleek te zijn.
Zij dachten dat het duister overwinnen zou,
dat angst de stemmen van de waarheid dooft.…
Hou van mij
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
790 hou van mij vroeg ik haar
hou van mij
zoals je nog nooit gehouden hebt
leg je handen als een schelp om mijn hart
warm het streel het troost het
zodat het door jouw liefde blijft kloppen
lucht blijft geven
adem blijft geven
mij leven blijft geven
dan kan ik je ook weer terughouden van
hou van mij vroeg ik haar
hou van mij
alsof ik je…
Kusjes
poëzie
4.0 met 8 stemmen
1.746 't Geen het op de vochte tippen
onzer natbedauwde lippen,
met een bevend zacht geluid,
door een teder lispen uit:
dat en ziel en adem tevens,
met het overschot des levens,
dat in onze boezem slaat,
in elkander overgaat;
en wij, in amechtig hijgen,
spraak-, gevoelloos, nederzijgen.…
Pinksteren
poëzie
3.8 met 16 stemmen
4.283 Die U in vlammen openbaart,
Wiens adem door de wereld vaart,
Die 't al bezielt, doordringt ons 't meest,
Ken ons, dat wij U kennen, Geest!
------------------------------------------
uit: De steile tocht (1924-1928)…
Paradijs
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
1.019 Zoals de zebra die de adem van de leeuwin hoort
Haar muil treft met een hoeftrap
Kan je een herinnering herkauwen tot de laatste vezel?
Nog graaf ik in zand en stof
naar de beroerde beul,
de rotmof die in mijn oor vloeken blaast.
Wie belooft het paradijs?
Soms waan ik me daar.…
nacht
hartenkreet
4.8 met 68 stemmen
1.928 het blaffen van een hond kan ontwaren
of als je het verwaaide geluid van een kerkklok alleen maar kan vermoeden
en nóg stiller
nog veel stiller
zo stil dat de schaduwen verdampen
door het smeltende maanlicht
en de kleine kerkuil ook haar tweede oog sluit
als het dus echt absoluut muisstil is
en je luistert met gespitste oren
en ingehouden adem…
Dans van Bekoring
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.977 Dageraad wordt een oase
In het woeste tumult
De basdreun van de buurjongen
Wolken weerkaatsen het gapende oosten
Voorbij een glooiing vang ik
De hevige adem van paarden
In het slakkehuis van mijn oor.
De rest raad ik
Dan moet je woorden verspillen aan een daad
Het ging als volgt:
Een versneld kluwen diep in het landschap.…
De laatste dagen
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
1.881 De laatste vissen happen koortsig naar adem,
kikkers begraven zich in de modderige slijk.
Als een jojo beweegt mijn oor zich naar zijn mond.
De stem van mijn vader klinkt gebroken en dor.
Hij strooit verwarde broodkruimels over mij heen.
Uitgehongerd vang ik alles op om er nog brood van te maken.…
Schaduw
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.167 In het diepste van mijn rib slijpt mijn meester zijn mes,
haalt hij uit, de adem zwaar, de hand om mijn keel.
Zo komt hij soms van nergens en verga ik vanbinnen tot as.
Laat me leven in een boek, denk ik, laat me bladeren
tussen hemel en hel, laat me zwemmen in het wit.
Ik bedenk de woorden zelf wel, ik schrijf me wel naar binnen.…
Tot wie mag ik mij wenden?
hartenkreet
4.1 met 13 stemmen
1.095 Is er nog lucht om adem te halen?
Oh mijn God, wat heb ik toch gedaan?
Wij zijn zo krachteloos, zo zwak,
in ons is niets meer van enig gehalte,
doch ergens is iemand die hoger reikt,
dieper gaat, je ontdekt in je laatste gestalte.
Er is een vriend, één die je ontmoet,
in het diepst van je wanhoop,
op de bodem van je bestaan.…
Kinderwens
netgedicht
2.7 met 14 stemmen
2.513 Elke adem, stromende wind, gaat van hier naar haar.
Ooit keek een mens fataal door mij,
een druppel die mij uitsleep in één val.
Ze keek met regenboogkleuren, trof de held,
de moed waarmee ik zei: ‘Er was eens’
Er was slechts de plastic roos die ik naar de nimf droeg.…
Vroeger is een verre ster
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.120 ster
een vreemd vijandig land
met vreemde harde mensen
harde stemmen,
harde hand
En de schatten van mijn
kindertijd als wrakhout op het strand
Het heden is een niemandsland
een eiland in de tijd
een weg van niets naar nergens
te zinloos nog voor spijt
Maar ik raakte ergens onderweg
al mijn zekerheden kwijt
De toekomst neemt mijn adem…