5616 resultaten.
Dorpsvesper
poëzie
4.0 met 8 stemmen
2.208 De zwerver daalt, in zielsgepeins verloren,
In 't dal en naar 't gehucht van wit en grauw;
Daar klinken vrome tonen uit de toren -
De star der liefde flonkert zilver-blauw.
Het kerkje bracht, wie danken wilden, samen
En wierook en gezang golft uit de poort
En op het dank-gebed zegt alles: "amen".…
Vogelvlucht
hartenkreet
2.5 met 10 stemmen
1.652 Lekker vliegen naar de blauwe lucht,
om met jou op wolken daar te staan.
Witte stapels pluimen vangen al het licht,
dat de zon op ons neer doet strijken.
Anderen zouden ’t moeten zien dit zicht,
we zouden troetelbeertjes lijken!…
zelfportret
hartenkreet
1.5 met 4 stemmen
1.246 met ogen groen en geel van het staren
pent hij zijn streken op het papier
getekend met zijn grijze haren
neemt hij nog snel een slokje bier
een boer ontspant zijn middenrif
doorbreekt voor even de sleur
uit zijn hoofd ontsnapt het dichtersgif
en het papier krijgt langzaam kleur
blauw schetst hij zichzelf neer
zoals hij dat al tal van…
de lach nog op je lippen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
710 de wolkenbank hangt verte
omdat blauw dichtbij wil zijn
wind jaagt op de randen
speelt kleur met allerhande
laat wolken verwaaien zo
dat de zon zijn boog kan draaien
we liepen uit het paradijs
de lach nog op je lippen
jij liet mij de appel slikken
die de slang bevolen had
ik at met jou de hoogmoed
die van Hem gestolen was
het bleek…
Op `t randje van `t lood
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.092 kleurvrijheid gebonden
een spiegelkrans van waar we ons bevonden
vertekend door `n plots ontstoken verzwegen
Paniek, in huiver, bevroren zonder besluit
op weg om al het klare verstand in te binden
onzeker of `t kwaad haar via mij kon vinden
vluchtend liep haar loodgrijs kristalzuiver uit
`t spijt me, was alles wat ze nog kon biggelen
blauw…
Kunstenaar
gedicht
3.1 met 25 stemmen
15.725 Bij vijfenvijftig stond het zwart van de mensen
maar uiteindelijk deinsde iedereen terug
bij het zien van de kolom blauw vuur
tussen zijn lippen.
Later sprak hij nog gewoon met omstanders.
Van zijn grote servische snor droop benzine.
------------------------------------------
uit: 'Maatstaf', december 1979…
pyrofiel
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.194 eindeloos uit
vervoegen hel en hemel zich in
samenspel tot aardse taferelen
voeden hongerige vlammen
flitse fantasma's vol prisma's
die stralen werpen in het rond
en winden stevig stromen laten
wervelen door gloeiende dampen
dorre druppels op bevlogen vlucht
niet gewend aan al dat rood geweld
wrijft de verknipte stokeziel
zich in de blauwe…
Stadsplein of utopie
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
685 Blauw
Als water. Wijd verbreid; wapens
Wereldwijd omgesmolten
Wereldomvattend neer.
Altijd dagen dagen
Steeds weer, keer op keer
Ingebed door heldere ogen; voyeurisme
Trad toe tot de r.-k. Kerk
Met meer moeite moeten leven
Doodde tijd uit angst voor dood
Heeft altijd geweten en beleefd: 't Revisme…
"Zilt zout"
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
635 Het zijn mensenmonden die het zout
in blauwe oceanen proeven, zilte
golven uit een archetypisch verleden
waarin we ons veilig wanen, worden
blik en ethische doel steeds vager,
herkauwt het heden zich roestig tot brij,
scharniert de tijd alsmaar trager,in de
vastgelopen mechaniek met gelijke averij,
een noodzaak om te blijven boren, verder
dan…
reistijd
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
693 soms hard
zo gemeen
maar ik liep door
op zoek naar antwoorden
alles kwam van voor
langs paden
te raden
wat was er gebeurd
waneer ben je klaar
met het leven
met haar
dan vind je weer iets nieuw
zo blijf ik eeuwig een debiel
en zot
verslaafd aan het leven
genot
zo lopen we maar te zoeken
te roepen
op zoek naar het bewijs
tussen het blauw…
Vluchteling
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.061 Tevergeefs wachten blauwe klokken
wat niet meer leeft zingt in het dode hout
gevangen in een holle klank
herinnering
aan zomers
zaad
Achter een stenen grijze wand
wacht men op handen
vol regen
op adem
Achter een grijze stenen muur
verrijzen nieuwe wanden
van de lucht verwacht je het zachte zingen
waarom de longen vragen
Je daagt…
Brünig
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.215 Over de stammen
Sprenkelt de koele maan zijn blauwe vlammen.
Ergens in struiken zweeft krekelgesjirp.
Door ’t donker zagend met zijn zaagje scherp.
Ontzaglijk zwenkt, angstwekkend hoog en wijd
De Grote Beer zijn gouden majesteit.
En ijv’rig zingt klein krekeltje zijn lied.
’t Leven is kort, en daarom slaapt hij niet.…
zijn centrum-loos
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
628 het idee komt naderbij
geslopen, zacht gelopen
tot de kern, het centrum
keurt, onderzoekt, verwerpt
de mare mag niet binnen
noch buiten, ze is immers
nooit goed te vertalen
vingers zonder blauw
zoals noest moest geweest
beroeren de roerloze pen
de rust in het schrijvershuis
zorgt voor ongekende onrust
de auteur gewezen kan niet anders…
'K WEET NIET OF IEMAND ...
poëzie
3.8 met 5 stemmen
2.338 Toch heel mijn hart is 't, dat hier rustloos slaat;
- zo 't uurwerk, dat aldoor zijn gangen gaat,
onopgemerkt als 't leven rustig vliet
en 't helder oog in blauwe verten blikt,
doch al te luide, in tijden van verdriet,
op scherpe maat de slepende uren tikt.…
EN BIJ HET RIJZEN VAN DE SCHEEMRING LAG
poëzie
4.2 met 20 stemmen
3.277 Hij zag de zwaluwen als zwarte stippen
vlak onder ’t geel van de avondwolken glippen;
daarna, in ’t blauw, vond je hen moeilijk weer.
En ’t fijn getjisper van hun zwenkend piepen,
dat scheen de hoge stilte te verdiepen,
droppelde als regen in zijn afgrond neer.…
Ommezwaai
netgedicht
3.0 met 45 stemmen
732 Met groen,
geel, rood en blauw hoger in de ruime bomen.
Een dansende hoed voor kleurige kinderen.…
Uren van geluk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
582 ze schijnen door voor altijd vast
ik wil kijken in je ogen
zien hoe licht daar breekt
hoe langzaam je emoties doven
samen gaan we wandelen
naar de grens van ons gebied
leven tussen vreugde en verdriet
wil met jou de bloemen zien
de vergezichten in de wolken
het gras dat buigt in golven
geef jou de zon om je rug
te verwarmen uit blauw…
Uren van geluk
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
671 ze schijnen door voor altijd vast
ik wil kijken in je ogen
zien hoe licht daar breekt
hoe langzaam je emoties doven
samen gaan we wandelen
naar de grens van ons gebied
leven tussen vreugde en verdriet
wil met jou de bloemen zien
de vergezichten in de wolken
het gras dat buigt in golven
geef jou de zon om je rug
te verwarmen uit blauw…
zandloper
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
991 Ik lees op jouw vel
het verschijnen
van een schittering
als een pleister
op het drama dat de man heet
altijd al waarde het schuw rond
onder de vermomming van krachtige potentie
ik verman me in jouw blauwe putten
ze boren in mijn ziel en in mijn moordzucht
alsof ik je de doodsteek zou kunnen toebrengen
maar zo
zou ik uit je mond ademen…
Stop de tijd
netgedicht
4.5 met 46 stemmen
2.611 Onze ogen zien de zee,
een blauwe zomerlucht,
een zonovergoten strand,
hier en daar een scheepje
aan de verre einder
Onze vingers voelen vingers,
warmte en vertrouwen,
stil sprekend met elkaar
van een nieuw begin:
Het is waar!
Onze harten zingen plezier:
eindelijk, dus toch!…
IN DE OUDE LAAN...
poëzie
3.4 met 5 stemmen
1.605 In de oude laan, waar zomerbomen wuiven
Met al hun groene waaierkoele palmen,
Niet hopend meer op vreugde, die bleef talmen,
Zat ik bij 't raam, waar zongoud in kwam stuiven,
Blauw blonk de lucht, de vogels kweelden psalmen...…
Verleden en toekomst
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
653 zachtjes waait de wind
droogt haar betraande wangen
blaast spinrag uit haar haren
het koele water
van het beekje
verzacht haar beblaarde voeten
ze hurkt neer
schept handen vol
wast haar gelaat
wat is ze moe
ze draagt de wereld
van haar verleden
op haar schouders
die zijn ontveld en blauw
haar rug kromgebogen
dan hoort ze de wind fluisteren…
Versteende Bomen
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
1.219 scheurde
en de nasmaak van de honger
naakt de machtelozen kleurde
hoe vernederd de vernederden
hun droom zagen vergaan
tezamen met de rechtelozen
die hun lege handen treurden
Want wie schrokte zou verstenen
en in gulzigheid verbenen
tot een boom die in de hete zon
geblakerd werd beschenen
met een hoorn die zijn overvloed
zou stelpen in het blauw…
STOET
poëzie
2.7 met 13 stemmen
2.311 Zeven englen volgen, blank in 't slepend
koorkleed, houdend hare wijd ontvouwde
hemelsblauwe goudgesternde mantel,
dragend hare blauwe lelievane.…
Ene wolk
poëzie
2.2 met 6 stemmen
1.761 Een plekje blauw breekt door aan 't zwerk,
En 't schemert op de heuveltoppen,
Het tikklen zwijgt der regendroppen,
Een lichtstraal glijdt langs 't vochtig perk.
Alleen 't geluwde koeltje fluistert,
Als goud gloeit weer de vlinderwiek,
De zonnestraal wekt woudmuziek,
En dan - een wolk, die 't al verduistert.…
in ontheemde tijd
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
446 schone eenzaamheid
waterruimte
die het al omvat
grijzende adem
blauw getinte zee
in zilverlamee
vlakke zachte golven
van winden ontdolven
luchtende ruimte
oogstrelende zichter
zoute geur berichten
ploegen watergolven aarde
bewegingen rollend
verglijdt de strijd
in ontheemde tijd
horizonten water voelend
reinigende…
Wolkenlief
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
978 grasliggend kijkend naar het wolkenspel
witte dromen glijdend langs egaal blauw
rare neuzen, bokspringend clowntje, daar
een schaap, lichtbel, dan… ineens bekend en
vertrouwd, jouw gezicht, met blote schouder
aan je volranke lijf wildbollend je borsten,
kortharig vreemd.. maar wel mooi wazig
je oog knipt, wiebelt met je neus, dan een hand…
Liefdes dieet
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
696 het is de kleur van rood en wit
maar ook van groen en geel
al geeft blauw sereen
en zwart soms rouw
liefde heeft zoveel meer
hij bruin op het balkon
met zestien graden
en een mager zonnetje
zij blauwbekkend
voor het raam
maar met warm kloppend hart
zoveel graden onder nul
draagt ze wit wollen slippers
pas op voor muizen
miauwt de kater…
als een ijsbloem op het raam
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
785 op het wad waar men de schreeuw
niet kan verstaan, het water koud
zilt en grijs
de schreeuw om steeds weer het leven
te ontdekken diept zich tot de bodem
tussen al het levende dood - de dood
zonder stem en het leven in de ban van angst
termijnen geselen het besef dat de tijd
onze verleden doet vergeten en dat de hemel
ook blauw…
Morgendeuntje
poëzie
3.9 met 11 stemmen
2.476 Zingend door de blauwe lucht,
neemt de leeuwerik hoge vlucht,
op de daken dieft de musse,
vogels zingen onder 't wied:
't zingt al wat men hoort en ziet.
Over 't lachend groene veld
't rinkelend klinkend kloksken schelt,
't werkvolk met der zonne wakker
spreidt al over hof en akker.…