958 resultaten.
Huilen naar de maan
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
621 hij sprak tegen de oude boom
maar als antwoord slechts geruis
fluisterde tegen de maan
maar ving slechts druppels
van een passerende wolk
aaide zijn trouwe hond
ach kon jij maar praten
kreeg een lik als antwoord
ging naar het aloude orakel
hoe kan ik communiceren
als ik niet weet hoe en wat
ruis als de wind
schijn als de maan
voel…
de deur (2)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
447 inkt zou spreken
je met slechts dunne
potloodlijnen schetst
wat doet het woord
onder een vernislaag
de worsteling met
het verzwegene
brandt het verleden
onder de glanzende schijn
wil het zich uit je borst
scheuren om zich te
bevrijden van die
blinde kwelling
en jij tovert leven in
in woorden van papier
hoor ze ritselend ruisen…
Schoonheid en de oude dag
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
605 De stilte werd in mij gewekt
om te luisteren naar
het ruisen van de luwe wind
haar verhaal waarvan ik vind
die luister van de natuur
bij mezelf te zoeken
rust op mijn oude dag om te genieten
van dat vleugje schoonheid
en adem het zuurstof in
dat verwondering wekt
wanneer vertrouwen gaat bloeien
die een open wond nodig heeft
om dicht…
Woud
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 In dit woud onder het zachte
ruisen van oude bomen
rust ik stil als een vlinder
zo sterfelijk dat we
nauwelijks leven
Hoewel ik ook rouw
verheugt mij dit bos
van mos, stammen, takken
van nu en eeuwen her
Ik dacht dat ik eeuwig
wilde leven
maar ik heb me verzoend
En ik voel alleen aan de
dingen die hier blijven:
het zachte groene mos…
Essentie
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
490 Het leven werd klein en zonder ruis,
sluimerende struiken hielden warmte gevangen,
maanlicht ontstak lichtvonken in het gras
en in mij groeide langzaam een groot verlangen.…
het stormseizoen is begonnen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
566 het stormseizoen is begonnen
als ik mijn ogen sluit hoor
ik dan nog wel de vogels zingen
het zoemen van de bijen
en het ruisen van de wind
zal ik het missen de geur
van pas gemaaid lentegras
het stuifzand op een winderige dag
en het rood van de ondergaande zon
hoor ik dan nog wel het fluisteren van
overleden stemmen of zullen woorden…
WISSELENDE WERKZAAMHEDEN EN KONTAKTEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
779 Ik ben van de wisselende werkzaamheden
dat dit, dan dat, dan zus, dan zo
en dat heeft te maken met mijn hersenen:
onrustig, ruis, ongeregeld, rücksichtslos, geestdrift en
hoge sensitiviteit, moraliteit, eigenheid, originaliteit en
alle dagen druk: ADD maar geen ADHD
dus niet heel druk, maar rustig klinkt te rustig!…
Petrichor
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
379 Donau Hongarije
tokkelend op de cymbalen
dan weer snelle regendruppels
harlekijn speelt toermalijnen
dwarrelloopjes op de lijnen
in een wereld zonder grenzen
ruisen in de verte onbestemd
ritmisch gordijnen
In Petrichor verkent het trio
de psyche in de luwte
van 't muzikaal geheugen -
David Orlowsky en de zijnen…
De vergeten helderheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
309 spraken wij helder
woorden met betekenis
bouwden zo gedachten
die bruggen bouwden
nu zweven wij mistig
in zinnen van lucht
verdwaald betekenis
in doolhof strandend
waar taal anker was
een baken van houvast
drijft zij nu in wolken
wollig alles verhullend
wat glashelder was
is nu damp op de ruit
de zinvolle stilte
sterft in grijze ruis…
Blinde
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.136 Jij bent het mooiste dat ik ooit zag, zei de blinde
Ik voel het aan de wind en het ruisen van de bomen
Ik hoor het aan de stille warmte van je stem
Ik kan je schoonheid bijna dromen.…
Zo welkom als de bie
poëzie
3.8 met 14 stemmen
3.294 Zo welkom als de bie,
die,
aan 't ronken, wijl de last
wast,
terug met heuren buit
uit
de velden rijk beblomd
komt,
zo welkom zijt ge mij,
gij,
wanneer ge mij verzet
met
hetgeen uw zwervend vlerk-
werk,
al vliegen achter 't land,
vand:
mijn hoppelend herte klopt
op 't
aanhoren en 't verstaan,
aan
het ruisen van zijn stem…
Speelde genie
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
486 ik zag
het pad
voorbijgaan
in passerende
bomen en struiken
het hoge buiten
ving blauw met
snelle wolken
in een dunbevolkt
firmament
boven het ruisen
van de wind
hoorde ik de echo
van jouw hakken
in gelijkmatigheid
de mantra van
beweging had
zijn eigen melodie
in het kraken van
takjes speelde genie
in een magische
verbondenheid…
's Morgens op het witte laken
poëzie
3.2 met 19 stemmen
4.056 's Middags loopt ze in het bos te schijnen,
haar ogen tussen bladen als twee kleine
vuurjuwelen, kijkend in een laan --
bladen ruisen weer dicht, ze is gegaan.…
Ondergang
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.678 Luister…,
hoe kakelende kaketoes zwijgen
het loof lispelend zijn ruisen trilt
de rivier ‘t kabbelen deinend stilt
en stapelwolken donker dreigen
zie…,
de nevelwazen zuchtend krullen
verrijzen in ‘t hoog verheven rijk
uit zilvergrauw geweven tijk
waarin zich zoete geuren hullen
weet…,
dat de zon zich zal verdrinken
in rode sluiers stervend…
Zonsondergang op Java
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.001 Luister…,
hoe kakelende kaketoes zwijgen
het loof lispelend zijn ruisen trilt
de rivier ‘t kabbelen deinend stilt
en stapelwolken donker dreigen
zie…,
de nevelwazen zuchtend krullen
verrijzen in ‘t hoog verheven rijk
uit zilvergrauw geweven tijk
waarin zich zoete geuren hullen
weet…,
dat de zon zich zal verdrinken
in rode sluiers stervend…
* zuiver zacht *
hartenkreet
4.2 met 35 stemmen
1.663 Een fluistering van stilte
Schemering in de nacht
Sterren die intens stralen
Maanlicht zo zuiver zacht
Het strand stil en verlaten
Alleen het ruisen van de zee
Zachte golfjes in de branding
Nemen mijn gedachten mee.....…
geluid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
738 het in mijn oor
de stemmen van een broos gesprek
met spatten glasgerinkel
en kletterend servies
in kleren wil ik ze wel hullen
de vreemde schelpen aan mijn hoofd
beschermend koesteren tegen de golven
die ongevraagd en onverwacht
soms zacht soms ongenadig
mij willen overspoelen
het is zo zalig om je zelf te horen
de harteklop en het ruisen…
Explod
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 Jouw kussen druilen onder mijn huid
ze gonzen alle kanten op
Mijn armen en benen hijgen
Jouw adem voel ik fluisteren
dat ik voorgoed betoverd ben
Mijn verlangen zucht naar meer
Jouw handen klaterkletteren
ze ruisen mij helemaal natternat
Mijn zweet gutst in jouw mond
Jouw spieren dansen en dreunen
ze zwavelen onweer in mijn neus
Mijn…
op cursus wil ik
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
540 herdershonden
muren die de tijd uitademen
vastgelegd op uitslaande plekken
in scheuren schimmel en vlekken
van leeuwen die nog brulden
lachsalvo's jonge meiden
niets om het lijf dat verschuldde
varens broeinesten zangers
op velden uit meren op heide
ongerept nog zonder wegen
claxons gierende remmen
kindergeschrei wagens in klemmen
eeuwige ruis…
triest
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
869 Op retraite in Sint Nicolaasga
was het al niet stil
genoeg thuis
brak ergens diep de sluis
Onstuimig stroomden mijn woorden
onomkeerbaar op internet
velen die zich met gram stoorden
Ze wijzen me vol woede
en ergernis af met etiket
deugt niet die zal bloeden
zodat ik ook daar nu alleen sta
Niemand geeft thuis
nemen ze op ik krijg ruis…
voorwaarts
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
720 mijn benen beginnen te bewegen
uit de hemel valt de regen
voor eeuwig en altijd
het geluid van ruis
boven alles uit
de beat vloeit door
op naar dat geheime woord
verstopt aan de oevers van jouw hart
we bewegen voort
dansen door
de beat is hard
in het magische bos van smart
dit gaat er gebeuren
de bliksem slaat in als een bom
de bomen zingen…
geheimpje
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
576 als een roos
verborgen in het kruis
als de lente spreekt in ruis
de zomer komt
o heilig geheim
draagt liefde en pijn
draagt duister en licht
alleen feller dan dit
hier
nu
en altijd
paarden rijden alvast vooruit
natuurlijk ben ik bang
aan het het eind van de gang
maar laat het maar komen
poorten zagen wij opengaan
nooit zijn wij overwonnen…
stilte in de trein
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
760 iemand ronken
die niet uitgerust
de dag intrekt
de stilte blust
links van mij
een dorp een wei
een tent een fiets
dan even niets
de zon een plaag
een knul een blaag
boert cola bubbels
hoog en laag
de trein passeert
een klein station
erboven drijft
een luchtballon
nog een kwartier
en ik ben thuis
een laatste melding
kras en ruis…
Zandlopertje,
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.141 De zandkorrels
ruisen door de
vingers van haar
kleine hand, hier
heeft zij gespeeld,
hier is zij gestrand.…
Zij zijdelings in kwatrijnen (een compilatie)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
516 Zij hoort de Noordzee en zijn ruis.
Zij leest het landschap rond het huis.
Slagveld van spetters op de ruiten.
4
Scepter van goud, gewaad van zij,
je weet toch: dat is niets voor mij.
Liever dan koning in mijn land
ben ik een vogel in jouw hand.…
Overal voor mij
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
1.170 De ruis van een blad,
de vlucht van een vogel,
een ster die mij toelacht.
Zonder te geven ontvang ik jouw liefde
als een golf die komt.
Het verlangen jou te mogen raken verdwijnt.
In ieder wezen ben je nu aanwezig,
talrijk, zichtbaar verdwenen.
Mijn huid voelt de wind,
het geluid van jouw woorden verstommen.…
één leven
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
659 terwijl mijn voeten
rusteloos de wind volgen
besta je nog
nu alles stromen zal of ga ik enkel
door een schaduw van tijd en licht
ik wil je meenemen, denk ik dan
stilte met jou maken, sporen
diep verzonken
zodat ik elk moment
kan voelen, veel meer dan zien
veilig in verdriet
de lokroep
van het samen reizen
wanneer de eerste zeilen ruisen…
al laat
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
452 de vroege ochtend
terwijl ik ze al hoor
denk aan jouw stem
over de telefoon
het regent en het regent
m'n balkondeur die openstaat
bijna getroffen door de bliksem
zeg ik je naam en hoor je stem
altijd jouw stem
dichtbij en ver weg
de vliegtuigen
die dalen naar Schiphol
een soort gebrom in de verte
en vlakbij bomen die ruisen…
zij in het licht
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
480 nu ik de zon heb zien spreken breekt
de ruimte en huilt het gemis diep
gedrenkt in de plooi van mijn schouder, ik
zou het vluchten moeten staken doch
het ruisen van de vrije val langs
alles wat beneveld staat te schuimen
is de kurk die me vangt in het geweten
monumentale twijfelingen, gecorrodeerd
door tij en onrust hebben de taken…
zondvloed
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
888 op je balkon sta je
in het donker hoor je
de regen en de regen
die optrekt vanuit Duitsland
en maar doorgaat
de regen en de regen
die je in het donker
niet ziet maar wel hoort
hard en harder en
dan weer even zachter
nog zachter nog zachter
dan weer keihard en zwaar
het tikken op het aluminium
het ruisen van onschuldigen…