486 resultaten.
Tijdloze bloei
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
502 In elke bloem schuilt een boodschap: verlies is geen einde,
maar de poort naar een nieuw begin, verborgen in het verval.…
De ochtend na het Songfestival, mijn vrije wereldse gedachten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 vooral veel afgedankt IKEA-spul uit Zweden
ze hebben niet gewonnen, het gedoodverfde Zweden
ze gingen stemmen, vooral de jeugd van Europa
dat verenigd Europa stemde vooral voor Israël
Israël kan niet kapot, Gaza wel en wel helemaal
ze de jeugd, de jongeren, de nieuwe generatie mensen
in een barre, boze onverenigde wereld van aanval en verval…
Breughels
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
458 Hoor jij ook de trage nijd die takt in de bomen?
Alleen een boom kan dit dulden.
Alleen jij kan dit lezen.
De dichter is de ekster op de galg
die schettert om hun kromming.
De andere treurt dat er mens is.
Het zou alsnog kunnen, schildert het landschap,
het dansen, de myrte. De bedding kreunt
van geile bevaarbaarheid in de verte.
Maar de…
Herfstwinden
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
25 Onder de grond wachten wortels heel stil,
mengt verval zich met een ontluikend kiemend begin.
Alles zal opveren...
Alles zal wederkeren...…
Zwervend Kunstenaar
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
575 oor klinkt zacht gefluister
Onttrek jezelf uit het duister
En geef de stad opnieuw haar kleur
Kunstenaar versta je roeping
Verknip die leiband van de staat
Vorm een spiegel, scherp de geesten
En stel op goed moment een daad
Hier mijn spuitbus en penselen
Vertoon je kunstwerk overal
Op elk gebouw en ied’re tegel
Tot doorzien wordt het verval…
Het Kersthuis
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
761 Een huis staat jaren onbewoond en verlaten
zodat buren over het verval beginnen praten
dan krijgen jonge mensen plots een mooi idee
met kerst daar doen we gewoon iets mee...…
Zorg voor later?!
snelsonnet
4.2 met 42 stemmen
1.734 Wij gaan een gouden toekomst tegemoet
En groeien uit tot grote, mooie mensen
Maar daarna zijn er slechtere tendensen
Want na 3000 gaat het minder goed.
Daarom wordt over duizend jaar de leus:
‘Wees extra kritisch in je partnerkeus!’…
Het stenen woud
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.535 Blauw verval druipt van de daken.
De muren worden koud.
Een kille huid van steen. Het omsluit ons.
En de bomen? Een paar maar.
Ze verliezen hun blad. Zonder haast.
Ze kennen de tijd. Het verlies.
Het sterft op het plein. In purper.
Het zomergroen? Eerst zo dapper.
Nu moe. Het trekt zich terug.
Geen vlucht, welnee. Pure overgave.…
Verbannen eruditie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
666 ( voor Marcel Proust )
Het boegbeeld van de geheel vermoeiden, de weerlozen
in een zinlloos tumult, geteisterd door fysiek verval.
Een hoge ziel paradeerde over de puinhopen van een
vluchtig verglijdende tijd en het al te oppervlakkige.
Zijn droevig gelaat werkte als een magneet voor de
vele beelden die hij tijdloos maakte, bezielde.…
Als een blad
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
547 Elke dag eigenheid power schoonheid
uitstralen maar ook de eerste tekenen van verval zijn
zichtbaar waarbij huid begint te ontgroenen en verliest enige zacht
Lichaam neemt grillige vormen aan tegelijk ben ik stille getuige van een bewogen tijd.…
Luister mag ik je meetronen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
422 Voel jij je wellicht hier ontheemd als tijd toonbeelden
van ook doodgewoon verval naast armoede schildert,
met alle kleuren van het palet die dan regenboog heet.
Al draagt mijn mond onverplicht ook schaduw naast licht,
mag ik je toch soms onopvallend onbevangen meetronen,
vertellen over het gelukzalige wonen in elke zonsopkomst.…
Scharlaken Stilte
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
304 In het scharlakenrood van de schemering
waar de avond stil ontwaakt
Schaduwen die zich langzaam lengen
tot het licht in verval geraakt
volgt hij een betreden pad door vergeten straten
waar het licht niet langer schijnt
Hier klinkt de weergalm van het verleden
dat langzaam oplost en dan verdwijnt
Herinneringen blijven heimelijk hangen,
een…
Herfst in het woonoord
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
60 Blauw verval daalt neer over de daken.
De muren van de flats zijn kouder nu,
een kille huid van steen die ons omsluit,
en de weinige bomen die we hebben
verliezen hun bladeren zonder haast,
alsof zij weten van de tijd en het verlies.
Het sterft in purperen gedaanten op het plein.…
VERWACHTING
poëzie
3.6 met 7 stemmen
4.317 Zij zien op, zij zien uit
Naar het Oost, naar het West, naar het Noord, naar het Zuid,
Bij dagen,
Bij nachten,
Bij stormen, bij stilte, bij bloei, bij verval.
En vragen
’t Heelal,
Of de grote Wereldrechter dan niet eindlijk komen zal!
--------------------------------------------------
uit: Gemengde gedichten deel 3 (1905)…
De pracht van de seizoenen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
482 Hoe gevoelens van geluk en vreugde geheel onverwacht door
heimwee wordt overgenomen, melancholie als schoonheid en tristesse
Het jong ontluikende verliest het eerst ontsproten blad terwijl volwassenen hier
en daar hun verval laten zien en treffen al voorbereidingen voor het overleven van de winter.…
De pracht van de seizoenen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 Hoe geheel onverwacht en plots fracties vrolijkheid wordt
overgenomen door heimwee, melancholie als schoonheid en tristesse
Het jong ontluikende verliest het eerst ontsproten blad terwijl volwassenen hier
en daar hun verval laten zien en treffen al voorbereidingen voor het overleven van de winter.…
Vogels van de duisternacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
373 Zij zijn de bewakers van het onuitgesproken,
de donkere gidsen boven verval van vlees en steen.
Geen storm houdt hun purperen vleugels tegen.…
AUTOMUTILATIE, SNIJDEN IN MIJN LIJF
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.893 stil en verdrietig als in trance
want geen ziet mijn noodsignalen
Spanningen en eenzaamheid in mij
ook al door het onbegrip bij mensen
Is ‘t een wonder dat ik mij soms snij
ik zou ‘t ook graag anders wensen
Spanningen en wanhoop in mijn lijf
die beslist een uitweg moeten krijgen
Soms in een straf die ik dan toeschrijf
aan mezelf en... verval…
Brueghel's carne vale
netgedicht
3.8 met 29 stemmen
2.683 satanische trawanten
verstrengelt tot een kluwen haveloze kleren
een pirouette ontaardt in drieste wenteling gelijk een
danse macabre van de dwaze Maya, omgord
door schimmen uit een magisch dodenrijk
vergankelijke vreugd schenkt de grimas die alras verdort
tableau vivant van genot en gruw deez woeste pantomime
onbezonnen vlucht uit een leven in verval…
De Zelfmoord Ballade
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
787 zwaard hangt blinkend in de hal
Ik zie een roze wolkje: 'n fabeldier
Misschien dat schoonmama nog komen zal
Ik las, ik meen bij Vincent van der Wal
Dat-ie eieren pocheert in een kwartier
'k Ben nog niet klaar met Anaïs Nin's Journal
Ik zie mezelf vandaag niet hangen hier
Het stormt nog op de Scheveningse Pier
Het decadente kader 's in verval…
herinnering die toekomst laant
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
686 aardrijk van mensen
kroont tot bevel van leven
waarin alles verrukt
van laag in de velden
tot hoog in de bergen
onderwijl tot ver in de zomer
het leven van een kleurrijke herfst
de schatten verlokkend belooft
als zilver blinkend
zich de bladeren kleuren
verandert het lot van dwaling
de loop van de stroom
nestelt zich menselijk verval…
schipbreuk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
650 reizigers van het ruime sop
werd het langzaam maar zeker
van lonkende haven tot thuis
daar afmerend en ankerend
ons met en aan elkaar lavend
konden wij laden en sterken
alvorens de tocht te vervolgen
als dan voor reder en koopman
de omzetdrift en het ongeduld
de tijd verstrijken doet
erodeert ons de scheepshuid
de schaduw van dat verval…
De tijdgeest
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
694 Nachtmerrie, plicht of feest,
aanbeden of gevreesd,
de tijdgeest is een beest
dat nooit lijkt weg geweest.
´t Is of ´t er altijd was,
maar ´t is er nog maar pas.
Opeens was glanzend dof,
succes sloeg om in sof,
geleerd werd gedateerd,
waardeloos gewaardeerd
en ´t minste werd het meest
tot glorie van het beest.
Ben je geen onderdaan,
dan…
Lesbos en Lisboa
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
541 daar zetelt in 't midden
de tempelgodin
verheven symbool
aan Aegeïsche kust
*
Lichtjaren later
dat andere Eiland
de kust van Iberia
aan de oceaan
klinkt een heldere fado
zinkt de zon aan het eind
van de Taag in het water
saudade in Lisboa
stad met de scheef
afgesneden paleizen
waar stukken ontbreken
van een lange muur
verval…
Nederland, moerasland
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
824 de straten liggen druilerig
zelfs bloemen hangen huilerig
als hen het loof ontvalt
op het vroegste ochtenduur
waar stevig hemels zuurgraad etst
het roet er van de gevels ketst
dansen houten klazen kleddernat
op het ritme van ‘t verval
men ziet benardheid overal
onmetelijk groot is haar getal
Tot in de nauwste tunnel toe,
doodlopend in…
Storm
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.322 Vruchteloos verwacht ik het verval
de inval die je bewaart en bewaakt
voor het ontwaken.
Alles blijft gebeuren.
Zoals de geniepige moordenaar
een aanslag beraamt op mijn adem.
Traag genoeg om het hart
nog wat te laten huiveren
in een stil vermoeden.…
Pa
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
2.045 Laat me geen getuige worden
Van het verval van jouw vel
Hoe het verschrompelt
Als het vlies van een ballon
Bedekt met levervlekken
En de kalk zich ophoopt in jouw kransslagader
Waarschuw mij voor de roetgeur
In de nasleep van de passie
Spel mij het woord vrouw
Met getuite lippen
Laat ons de verlossing vinden
In een ontluikende glimlach…
Ik denk aan u
poëzie
2.9 met 7 stemmen
1.960 Ik denk aan U, als de eerste bladeren dalen,
En 't Herfstschoon, willoos, langs de wegen zwerft,
De najaarsnevelen 't zwakke licht vervalen
Van zilvren zon, die met de middag sterft.…
Zwarte ridder
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
633 De zwarte ridder in verval leunde nog één
keer op zijn gespierde arm, zijn dichtershand heeft al op de gitaar van Jimi geslagen,
Rotterdam kan de ogen sluiten, want de nachtburgemeester komt niet meer thuis, hij is
voorgoed in een jazzcafé blijven handen, rokerig als de mist die hij wist te blazen uit
zijn zwarte, geharnaste ridderlijf, zijn poëtische…
Westenschouwe
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
431 Wie weet er nog dat voor de Zeeuwse kust,
onder water, het dorp Schouwe rust?
Eens een rijke handelshaven
nu in’t wier en zand begraven.
Lang zag je de toren nog staan
maar ook die is ten onder gegaan.
Westenschouwe heel haar handelsvloot
wist waar de Noordzee winsten bood,
ruimen vol wol, meekrab en graan,
zo voeren de schepen af en aan.…