9250 resultaten.
HET STOKSKE van Joan van Oldebarnevelt, vader des vaderlands
poëzie
3.8 met 74 stemmen
13.914 Gij ruste van uw trouwe plichten
Na 't rusten van die oude stok,
Geknot door ’s bloedraads bittre wrok:
Nu stut en stijft gij nog mijn dichten.…
neergehaald en uitvergroot
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
1.889 mijn kalme zelf, sereen
als uitgestreken laken strak
ik dacht me naast het veld alleen
met hém een loden baar dan krak
nog steeds geen fluit, niet eens gepiep
een zinkend ik; een zachte herfst
verwaaide mijn haren, luwde in 't geniep
het heetst der strijd tot lauw bedaren
"de spelers zijn geen spelers meer
maar viezige insecten
en rust…
afscheid
hartenkreet
3.5 met 17 stemmen
3.335 Denk terug aan mij terwijl ik in je armen,
door jou mijn geest en lichaam liet verwarmen
Door jou, bij jou,en zonder enkel woord
Vanbinnen rust en vrede vopnd als nooit te voren
Die dromen droomde en niet wilde horen
Dat bij het wakker worden, die rust reeds lang zou zijn verstoord.
Denk terug aan mij zoals ik ook aan jou zal denken.…
de zwarte dialogen II
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
854 het paard roestte vast in zijn weide
fluitenkruid maskeerde zijn manen
terwijl de zonnige dijk ons te ruste nam
jij sprak weer boekdelen over Claus
spreidde ze voor ons uit, zong zoals
alleen jij dat kon over het verdriet van
België, november 1947,” Vlieghe die
wuifde onder de perenboom en wuifde
en wuifde..”…
Op Kamp
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
984 Ik ging op kamp om rust te vinden.
Ik vond er weer mezelf en nieuwe vrienden.
De dagen daar zal ik nooit vergeten.
Ze zorgden voor het begin van mijn nieuwe leven.
Voor het kamp had ik een nieuwe start genomen.
Het kamp was enkel afleiding, om even te bekomen.
Maar rusten kon ik niet, jij was daar.…
De gure wind
hartenkreet
4.8 met 8 stemmen
804 Hij legt zijn hoofd ter ruste neer.
Je hoort hem nog een paar kreten slaken,
en dan is de rust in het bos alweer.…
De stille hof is vele doden rijk
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
568 De stille hof is vele doden rijk,
geborgen in de schoot van moeder aarde,
hier rust het lichaam in de eigen waarde,
oneindig ver en binnen handbereik,
de bloesemvruchten door de zon gerijpt
zijn hier geruisloos tot hun recht gekomen,
het ritselt in de struiken en de bomen,
geen vogel die de stilte hier begrijpt,
de groene hof is hen een…
Vlakke land / Het gat is groot
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
587 Dus laat mij maar blijven waar ik ben,
Dit vlakke land is het land dat ik ken,
Dit is het land waar mijn verleden rust.
Dit land is van mij, ’t land aan de kust.…
Ergens langs een rivier.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
730 Daar waar vrede heerst en rust.
De zon op de weiden door sloten omrand.
Veel groen en af en toe rode en rieten daken.
Een gehucht ergens langs een rivier waar je
in de winter het vriezen hoort kraken.
In de verbeelding spreekt Anton Pieck en je
ziet de boer op zijn land met zeis en riek.…
Wiegelied
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.018 Mijn smart kent rust noch duur,
die is als een stokoud man,
die snakt naar 't stervensuur,
en het niet bereiken kan...…
Een alleenstaande moeder
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
2.064 Een moeder alleen, moeder en vader tegelijk, het is zwaar
De kinderen verzorgen, geld verdienen, en het huishouden, elke dag maar weer
Het is een fulltime baan, het is niet makkelijk, je hebt totaal geen rust meer
Maar toch krijgen vele moeders het voor elkaar
Respect hiervoor is op zijn plaats...…
Dat kerkhof vol met namen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
584 Zegt: zet niet te vroeg de spa in de geboortegrond
ingevet in de krochten rusten immers veel verhalen
van de vergulde haan, doorlopers en volle kerkhoven
wij galopperen ook domweg deze dag gewoon door.…
Hun voetstappen in ons huis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 Verdriet mag elders op een rustige plek met schaduw
of in de hoek van de kamer aan de salontafel rusten
want gisteren wensten ook zij elkander nog welterusten.
Ik zelf ging vandaag op weg buiten een pad vinden.…
DE KERSTMAN
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
1.102 wij moeten nog de wereld rond
ik heb maar tijd tot de morgenstond
op kerstnacht moet ik zoveel strooien
dat ik soms mijn arm niet meer kan plooien
en moet ik rusten voor een jaar
intussen maken goede geesten mijn snoepjes klaar
ook mijn honden hebben nood aan rust
na zo’n helse rit zijn die ook uitgeblust.…
Wintersporen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
483 Donkere dagen doorkomen
met enige bezinning en rust verspreid over stad en land
Sneeuwtranen lopen over bleke wangen, een bevroren verdriet
Het winterse laat zijn sporen na.... diepgeworteld in een verkleumd hart.…
Bij volle maan
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
766 Kijken naar boven
adem bezinning en rust
tijdens volle maan
Een schittering in donkere hemel waar
zij puur en zuiver een ongerepte nacht aankondigt
Stap voor stap word ik door haar begeleid en ondersteund om
diepe rust en stilte te bewandelen, een kans die je niet zomaar laat liggen.…
Op weg naar school
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
547 Waarom zou je vroeg erbij willen zijn,
als je nog kan genieten van de rust.
Straks weer het schoolplein,
met het gekwetter en het geruis.
Kapers van mijn oase van rust.
Langzaam drentel ik wat voort,
in mijn zak een opoe Smith.
Die is meestal al voor het schoolplein aan de beurt.…
Night and Day
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
274 hun denken klaart niet op door
't licht te dimmen
des nachts rust onvolmaaktheid in de dingen…
Het begon ook zo
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
358 Woorden die orde beloofden,
eenheid,
rust.
Één land.
Één volk.
Één verhaal
dat niet mocht afwijken.
In de jaren dertig klonk het net zo netjes.
Ook toen heette uitsluiting
“herstel”,
ook toen was gehoorzaamheid
“verantwoordelijkheid”.
Uniformen zeiden dat ze beschermden.
Lijsten zeiden dat ze nodig waren.…
De Kracht van Woorden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
309 Zij rusten op perkament,
verplaatst door handen,
gedragen door inkt
die zich voegt naar vele tongen.
Soms helder,
soms verdraaid,
waar bedoeling wordt bezoedeld.
Er zijn woorden die de geest tot rust brengen,
als balsem op wonden
die geen naam durven dragen.…
Levenslust van de Vlieg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
186 Levenslust is geen lieflijk goed,
maar dit hinderlijk gonzen
dat geen rust duldt.
Ik wijk uit naar de schuilhoek,
ontsnap de soldaten van de Keizer
die mijn hekeldichten vreest,
toch schrijf ik door.…
Morgendauw
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
33 Dauw rust in het gras
zonlicht trilt op één druppel
ochtend ademt stil
De vroege ochtend spreidt een deken van stilte uit,
terwijl glinsterende druppels rusten op het jonge gras.
Elke parel vangt het eerste, tere zonlicht op,
als een fluistering van een ongeschreven begin.…
wieg maar in lentes uren
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
882 ik zag je bloem
het korenblauw
tegen het grauw van
opgetrokken muren
je bloeide
daar alleen en
wortelde in puin
van het verleden
het armetierig groen
gaf toch een
schitterende bloem
halsreikend naar het heden
kom open maar
laat zon je warmen
draag vrucht in wind
en rust in sterke armen
wieg maar
in lentes uren
jouw groen…
De maandans
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.384 Kom, doe de maandans met mij
in de spiegel van mijn dromen
voel mijn handen op je zij
en laat je hart tot rust komen
Laat het licht van liefde sprankelen
voel mijn lippen op je zachte wangen
laat onzekerheid even wankelen
en door hoop worden vervangen
Kom, doe de maandans met mij
laat ons in de schemering zweven
straks is deze nacht weer…
Spiegeling
hartenkreet
3.1 met 15 stemmen
1.416 Ik spiegel mij
aan jouw gezicht
je geeft me rust
kalmeert mijn zinnen
waar ik jou voel
in het golven van gedachten
lach jij rimpels
om mijn ogen
je bent meer dan hartstocht
van bloeiend vertrouwen
en soms eb je weg
maar ik vloed jou terug
om niet te verdrinken
in woorden
een impressie achterlatend
in het zand
het hoeft niet…
lang ...geleden
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.557 Herinneringen worden gevlochten
doorheen de tranen
van afgebrokkelde muren
Beelden rusten en gaan vervagen
de pijn echter,
lang geleden,
die blijft je voor jaren
in je schoot aanstaren
Vleugels worden gebroken
handen vergeten te slaan
angsten blijven drijven
op een eiland
waar ik ze wil begraven
samen met een opgeborgen traan
Een…
Het oog van de orkaan
gedicht
3.8 met 29 stemmen
11.532 Hier rust lawaai van woede uit.
---------------------------------------------------
uit: 'Infauste dienstprognose' (2000)…
Haarband
hartenkreet
4.1 met 12 stemmen
2.301 Bonsai, eik en witte berk en jij met kind
dat uit alle macht jouw hoofd in haarband perst
Mijn blik hangt op jouw onderlip, ik weet
er is niet meer dan dit: moeder met kind
Leven lijkt een kippenren waarin ik beiden mis
Van te ver blaas ik een kus, die op jou rust
Heel even laat jij jouw blik mijn kant opgaan…
De magiër
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.594 Een gouden ei rust in zijn linkerhand
zijn rechter houdt de toverstaf omsloten
en moedig stapt hij voort, en vastbesloten
op weg naar waar hij weet het magisch land
De maan verlicht hem onbekende wegen
eenvoudig weten is hem niet genoeg
verlangt te vinden waar hij niet om vroeg
te vinden om weer door te kunnen geven
Het regent sterren uit…
Aards
hartenkreet
2.7 met 16 stemmen
1.507 Mijn hand zoekt rust op je warme dij,
jij tast naar mijn droom.
Aarden in het hemelse
geeft ons vurige gloed.
Wij zijn in de volheid van de maan.
De zon heeft nu geen schijn van kans.…