4905 resultaten.
De schemerlamp
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
353 nu bij zijn licht
lezen, breien of borduren
hij vindt dat heel gezellig
ook al duurt het soms wel uren
als het ’s avonds bedtijd is
en iedereen zit te gapen
dan wordt de lamp op 'uit' gezet
en kan ook hij gaan slapen
hij weet veel van de mensen
die wonen in dit huis
er zijn ook kinderen
die komen soms laat thuis
dan is de moeder…
Imago
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
301 ontwrichtende metamorfosen
in het panta rhei der actualiteit
als alle levenslagen doordringende realiteit
van het gedehumaniseerde machtsspel in het hier en nu
van gedemoniseerde wellustelingen
wordt het
naast droommijmerijen
van klaagzang en navelstaarders
van zotheid en liefdesleed
en de eeuwige wederkeer
van het najaar van moeder…
De vluchteling
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
320 Hij had zijn vader en zijn moeder niet vaarwel gezegd
Dat kon hij zelf niet aan.
Maar hij was als zo vaak
wel bij hen langs gegaan
voor koffie en een kort bezoek.
En toen hij wegging zei hij, als om het moment nog wat te rekken,
dat hij nu binnenkort wel naar Damascus
zou vertrekken.
En toen was hij verdwenen met een korte groet.…
Galathea
poëzie
4.3 met 16 stemmen
8.574 Galathea:
Och mijn moeder mocht het horen
En haar storen,
Och zij mocht het horen - maar komt even zeer.
minnaar:
Galathea, hoe raak ik van uw hals?…
EEN GOED MENS
gedicht
3.7 met 49 stemmen
20.458 '
Hij ruimde altijd al zijn rommel op
en thuis ging hij dan ook nog moeder helpen.
Zo groeit men op tot een rechtschapen man
en wordt getrouwd door een gespierde Lien.
Zij was niet helemaal zijn smaak misschien,
maar och, er kwamen zeven kinders van.
Des zondags liep hij met de kerkenzak.…
Griekse sneeuw
netgedicht
4.7 met 23 stemmen
1.581 Niet eens lach je mij uit:
ik ben je moeder,
je bent uit mij geboren,
lang na een zinderende nacht,
op het strand.
Ik liet je achter, op Ithaka,
het Ithaka van Odysseus,
de mooie, Griekse visser,
die ik eens beminde.…
Camperduin, 1952 of daaromtrent
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.974 Nog zonder brandblaren in de zomertrein,
een ingeprent opstaan voor ouderen, rijden we
aan op zee: alleen te benaderen
over een trap van smalle
houten dwarsliggers; het lopen van moeders
in ontzaglijke matrozenpijpen krijgt er
een hoffelijk knikken in de knieën.…
EEN NIEUW LIED
poëzie
3.7 met 14 stemmen
3.210 '
Maar tranen bedauwden een moederlijk oog:
Het scheiden, het missen doet wee!
En troostend begon weer de Zang van omhoog,
En blijder herhaalde de ree:
'Laat varen 't Jong Paar! laat varen!
Gelijk van gemoed en van jaren,
Doorkruist het een veilige zee!'
Wat deed nu het Meisje? Het waagde de kans;
En luid riep de Schipper 'hoezee!…
visserslatijn
netgedicht
5.0 met 11 stemmen
1.359 Dan, eenmaal weer naar huis gekeerd,
terug naar waar mijn oude vader woont
waar ik, zijn oudste zoon ‘t
visserslatijn niet heb verleerd
en nog altijd weet waar ooit mijn bed
in de kamer boven was neergezet,
En waar mijn moeder, stok- en stok-oud,
zwijgend aanhoort hoe honderd brasems
ter plaatse worden bedacht,
en zij op de tafel, van…
Liefde of traditie, noodlot
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.129 brak de zon door in jouw ogen
ze geloofde in jou
en jij in haar
wat waren ze mooi die jaren
voor jullie beiden
maar terwijl jullie
samen leefden hand in hand
begonnen vanuit het oosten
donkere wolken samen te pakken
en richting Nederland
begonnen ze te drijven
familie eer, werd er geroepen
werd er gedreigd
schande en verdriet
je moeder…
SLEDEVAART
poëzie
3.7 met 10 stemmen
2.257 Want roerloos, boven en beneê,
Stond 't ijle licht, dat schrikt noch blindt,
En 'k werd zo rustig, of 'k weer, kind,
Op moeders schoot de slaap in gleê.
Wij spraken weinig en verstrooid.
Geluid drong tot geluk niet door.
De wereld ging voor mij teloor,
Maar uw gelaat vergeet ik nooit.…
Het eigendom
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.159 De koning spreekt: „Dat zijn mijn landen
Ik ben de Heer, ik draag de kroon
Dat zijn mijn bergen en mijn stromen
Dat is het erfdeel van mijn zoon"
De landheer zegt: „Deze velden waren
Ons eigendom van overoud
Mijn vader erfde van zijn moeder
Die weiden en dat donker woud"
Het knaapje toont de vogelkopjes
Half weggedoken onder 't mos…
dat waren pas winters
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
589 Haar moeder plukte de jas van haar lijf.
Ze moest afstand houden en mocht niet
te dicht bij de kachel komen staan
voordat er weer leven in haar vingers kwam.
Haar vingers tintelden, grote tranen langs
haar wangen. Pas toen ze groter was wist
ze hoe koud vader het moeten hebben
gehad. De wind, de sneeuw, de vrieskou.…
Vijf Zusjes.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.416 Maar Moeder zegt: ‘Ik ken je
Toch heel goed uit elkaar.’
Oom Willem deed nog gistren,
Maar - o, zo'n plager is 't -
Of hij in onze namen
Zich altijd nog vergist.
Maar als hij onze namen
Nog éne keer vergeet,
Dan zingen we in een versje,
Hoe ieder van ons heet.
Hoor maar, één,
Dat is de kleine Leen.…
zijn (1)
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
564 echter een gevoel
ieder weet wat ik bedoel
vertoeven in een woestijn
onherkenbare slijtende pijn
of verlaten van praten
met vragende ogen
die niemand binnen laten
een woord dat niet wordt gehoord
waar doofheid soms bekoort
lege straten
holle vaten
dode maten
open gaten met een verleden
het is de herinnering beleven
van de schenkende moeder…
Winter
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
725 Winter
Er is geen licht, de schemer groeit
op het land en de moeder van de aarde rust.
De wereld krijgt kippenvel op een donkere huid en
waar eerst het mais nog wuifde en riep
om zon, staan nu de stekels
te huiveren in de koude, natte grond.
De vorst valt in. Het weer is blond en de zon
wordt alsmaar blijer.…
De mot
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
551 Maar een mot sterft slechts een kleine dood,
landt liefdevol in zijn moeders schoot.…
Wallis
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
765 top
Mam had aan alles lopen denken
Limonade om zoetjesaan in te schenken
Croissantjes belegd met hagelslag
Alsook standjes op de Raststätte
Vanwege ons wangedrag
Doekjes voor wie er morst
Evenals blokjes droge worst
Had ze in huishoudfolie meegetorst
Behalve dan het kruis van de afgrond
Dat als een via dolorosa pal voor ons stond
Moeder…
Ik ben wat grof.
poëzie
4.3 met 3 stemmen
958 Een' spreuk, die moeder honderdmalen
mij zei, toen zij was welgezind,
die kom ik aan mijn meid herhalen:
ik min u kind.
En vele heerkens heb ik tegen
omdat ik spreek de moedertaal,
en juffers, in 't korset geregen,
die vinden dit zo stijf en kaal.
Maar, och!…
Vergelding
poëzie
4.0 met 9 stemmen
1.871 Maar het leven heeft als 'n moeder, goed,
een hoorn van ik-weet-niet-wat-overvloed
over het hart van de verloren zoon
gestrooid, - zijn ondankbaarheid ten loon.
Ik ben zó blij, ik weet niet wat ik doen moet,
het is Herfst, en 't is mij of ik slechts kende
het eerste stralen van een nieuwe Lente
in een tere, gele gloed.…
Verjaardag overleden oudste zus!
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.169 nachtkastje
staat stil, al heel lang
haar leven ook, het is ge-beeindigd
een tijdje geleden, 6 april 2016
Vlak voor de oorlog geboren
28 februari 1940
met vlak erna het bombardement
13 mei 1940 op Rotterdam
en daarna het bombardement
van kinderen tot 1954
Ze was bijna 14, een pubermeisje
toen haar jongste broertje werd geboren
en moeder…
Guru Purnima 2022
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
532 Terwijl twee keer eerder
iemand voor jou aangezien
En dan jij echt,
een hartelijk
Langs de vloedlijn,
langs de kleintjes,
tederheid van jonge moeders
ook van hen een lach
Een meeuw die zit,
niet op kan vliegen,
verderop een dode meeuw
hoewel nooit mooi, nu wel.…
Streven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 Dan naar 't hofje
jou te zien en horen praten
druk door die en die, dat land,
onbetaalde rekening van klant
Daarna zag 'k ons schuin
seinpostduin oplopen
Naar beeldjes op de boulevard
Het zand inlopen,
stil een surfer zien
die hoog sprong
Zag ons zittend,
eind'lijk,
tegen schutting,
tussen moeders, kinderen,
ouderen die voorbij…
Thuis Thuis
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
589 Ik denk terug aan hoe ik met mijn familie aan de etenstafel zat
De geur van vers afgebakken brood, muziek, gesprek en een glas dat nooit leeg is
Een hond die net te lomp om een restje komt smeken
De lach van mijn moeder die de kamer doet verlichten
Ik denk aan het kamp met de vervallen struiken en gekke buurman
Heksensoepjes maken en dollen…
Tot de vaat ons scheidt
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
359 Want die toekomst –
dat was zij die klaagt over de vuilbak,
ik die te laat thuiskom,
een dochter die me “papa” noemt
maar op haar twaalfde al op haar moeder begint te lijken,
en een zoon die mijn gereedschap kwijtmaakt
zonder ooit iets te repareren.
We gingen trouwen.
En in mijn hoofd hoorde ik een stem die zei:
gast, dit is het.…
Stille ochtenden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Gulzig zuigt ze de ochtendadem,
luistert naar het geluid van moeder aarde,
haar zuchten, haar kreunen
hoorbaar in de stiltes tussen de aaneengeregen momenten
waarin het leven eeuwig en (on)veranderlijk zichzelf herhaald.…
Een spontane eerlijke en vooral open ontmoeting na ruim 10 jaar
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
447 spontaan en zeker na ruim 10 jaar
hij nodigde me hartelijk uit voor gesprek
we wisselden verleden en heden uit
hij zijn zo bijzondere vrouw verloren, overleden
ik mijn donor-dochter (19): zwaar gehandicapt vanaf 1ste jaar
hij nu Opa van een kleinkind (1) via zoon van 40
ik (74) nu OpaPa voor Giulia's woonverblijf
hij over z'n oude moeder…
Kruisweg
netgedicht
4.8 met 11 stemmen
843 "Ziedaar uw Moeder", zegt Gij nog bij 't scheiden
aan hem die naast uw kruis in stilte bleef.
"Ziedaar uw zoon dan, vrouwe."- "Ken mijn lijden
en hoe 'k mijn geest, God, in Uw handen geef."…
De Vrouw.
poëzie
3.7 met 10 stemmen
4.922 Zij kan met heel haar hart in ’t zijne samenvloeien,
Zo ze eens geheel zijn ziel, zijn zelfheid heeft doorzien,
Hem niet, haar liefde in ruil voor teerheid aan wil biên,
Maar, heilig Hemelvuur haar boezem door voelt gloeien;
Haar hoop, haar heil, haar lust, haar zelfheid hem verknocht;
Hem teedre moeder wordt van eensgeaarde telgen;…
Ouderrlijk huis
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
2.329 en het hele jaar door de stoppen
als er weer een kort-
sluiting neerstreek
in het strijkijzer van moeder Mien
omdat ze stiekem op een nieuwe hoopte,
waarna mijn vader zijn houten kistje pakte
en wij als kinderen mochten zien
hoe hij de verbrande draadjes weer aan elkaar knoopte.…