5637 resultaten.
De seizoenen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
853 De herfst zoekt zijn weg tussen zomerse buien
Een enkel blad valt op het bruingroene mos
De wolken bedekken de zon die wil schuilen
De dauw legt een zilveren gloed op het bos
Opnieuw weer een ochtend, een middag, een avond
De nacht maakt de vier dagseizoenen compleet
Zes uren per dag voor een lente, een zomer
Een herfst mondt uit in wat…
Mijn vluchtige vrijheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
537 intens contact
met alles wat leven
materie en verschijnen had
maar onze werkelijkheid
is zintuiglijk verschraald
in onze hersenen zijn die
talenten nog niet verdwenen
voel hoe de eerste
stromen door de neuronen
van onze vingers glijden in
elkaar tintelend begroeten
ik zie zee in je ogen
proef het zilt van jouw
golven als mijn wolken…
Nooit Geschreven
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
666 Of ligt het nu te wachten
lekker lui op een wolk
op z’n rug,
waait het nu de wereld over
En komt het op een mooie dag
een keer, toch nog bij me terug…
Wachters
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
508 donkere wolken turen naar het woeste water
en als het dan dagen moet duren
dat stortregens
neerdalen en vogels tuimelen
in de mond van dolle hond met
schuimkoppen
rond de mond dan
verlangen we naar wachters op de muren
om te schuilen
tegen hun kloppend hart
als buiten licht en duisternis
elkaar bestrijden
angst zweet dat uitbreekt…
Een lege postbode verdrinkt op de landweg
poëzie
3.7 met 7 stemmen
3.640 Morriën
het is verdomd al weer haast herfst
en mijn vermoeid lichaam dat geen honing kent
lichaam zwak boven mate en gespleten
het is een oud huis als in Greenwich Village
de bomen staan haastig in te pakken
hun bladeren gaan in de koffers van de grond
de wind is een gezwinde sleutel
en over het deksel legt zij een kleed van wolken…
de schommel
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
810 tot de wolken toe
met mijn ogen dicht
ik kan het niet alleen…
handreiking
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
655 vliegers vliegen waar de wind waait -
de zon schijnt en de wanhoop zwijgt
kijk hoe zij lachend over het zand van het strand
zich voortbewegen - de vaders - de kinderen
tot in de wolken en hoger en hoger...…
jou vergeten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
665 vandaag kwam de echte pleister, het
hechtte aan de tijd die zich laat kennen
in lange baarden en verdwenen momenten
waarvan we dachten dat ze nooit zouden vergrijzen
iets achterlaten in het vergissen in de
daad van het leven vergt moed
tenslotte rijst de vraag of de dood ook kan
verdwijnen, verdwijnen in het niets alsof een
droom de broze wolk…
Drie kwatrijnen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
529 Maar hij, niet in mijn wolken, zei: “Stel je niet aan, ze luisterden naar hun ipod.”…
De hoop van morgen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
864 een leven na de dood
In herrijzenis
Een verhaal zonder
Getuigenis
een overlevering
Dat in het gefluister
Onder elkaar
Blijft leven
Weder wordt het verhaal geboren
En gevierd
In de decembermaand
Gedachten hierover zijn diepgaand
vele handen houden het licht en het donker
vast
Ondanks hun last
Lopend op een berg
Kijkend naar de wolken…
Pasen - Het laatste
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
489 Donkere wolken bij klare hemel
zijn de gedachten in Zijn hoofd.
Wriemelende vingers die zich kruisen,
net of zij aaneengespijkerd zijn.
Ongerustheid maakt zich meester als
een vermanend beeld.
De lust is weg, net als water dat het
strand verlaat zonder nog terug te keren.
De ziel verschroeit, als verloren in de hel.…
Machteloos Kind
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
477 Je vertelt me van landen waar slechts een blik is voldoende
om talen te doden en toch te verstaan
Als je bomen doet buigen, wolken doet jagen,
kruinen doet kreunen, in een ootmoedig klagen.…
De heetste lava?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
484 Oh, die verliefdheid,
tot de heetste lava is gestold
op de flanken van de zon drijft
als grijze wolk in het ochtendgloren
weggerold door de blindheid van
het wikken en het wegen, uit de
illusies van dromen, moest bijna
alles worden heroverwogen,
gedachten leken voorbeeld van geluk
mild en duurzaam, zichzelf moesten
terugverdienen…
Wij zijn...zijn wij dat?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
590 Wij zijn de wolken niet.
Wij zijn als de wind die waait.
Wij zijn adem die door longen blaast.
Wij zijn de kosmische straling niet.
Wij zijn elektronen in neuronen,
die als liefde door onze breinen razen.
Wij zijn onze eigen gedachten niet.
Wij zijn geen Goden of profeten,
waarin we toch blijven geloven.…
Een nieuwe plek
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
870 Ik heb een nieuwe plek
Die mij nieuwe kansen biedt
Het voelt gek
Deze nieuwe plek
Waar ik eerst dacht hier nooit te komen
Mooi rustig en bijna in de wolken
In dit nieuwe appartement
Een nieuwe deurmat
En de nieuwe buren
Ja! Dit is mijn nieuwe stek!…
Onsterfelijke poëzie
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
391 het hert met inzicht doorziet hem
vlucht als het losgebroken konijn
dat huppelt in het bos
de gapende dieren overmeesterd
in hun kooi
van afgevallen bladeren en kromme kale
takken onverzadigd
en
weg zinkt met het drijfzand van de tijd
de zon huilt achter donkere wolken
hemel tranen dalen
recht
uit de hemel
als
zilveren pijpenstelen…
Herfst perikelen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
451 bomen
en zie hoe
de rode
gloed van de late zon
zich langs de hemel spreidt
‘t hart breekt
van t ontroerd mensen kind
bij ‘t zien van ‘t kunstwerk tederheid
dat weet dat na dit najaarsspel
van blad en wind
de donkere dagen zullen komen
met kale takken aan de bomen en
open armen
naar de hemel gericht
een wolk…
Het kiert….
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
438 Houd het maar vast, er
is nog zoveel te beleven
in het bladgoed van bomen,
hun roest verliest ver
verspreid in hun valiezen van
overwintering in de tijdzone
van de grond, de wind zijn
multifunctionele sleutel
vindt, rolt de loper uit in
het patchwork van
vastberaden wolken
de vensters van mijn
lichaam staan nog open
maar op het…
RIVIER "LEVEN"
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
394 In de brede stroom draaien wilde kolken
gulzig zuigend rond als een grote kluwen,
laten zich soepel dansend voort duwen
door onvermoeibare lucht- en schuim dolken,
vol balletglans uit zonnige wolken,
om heftig op te springen, dan te luwen,
mogen 't goede en 't kwade samen stuwen
naar hun einddoel, dat God zal vertolken.…
bode van herstel
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
448 waar ik kijk naar de kisten
die veel te vaak en zo frequent
door steegjes en straten gaan
verduistert ons een grote wolk
alle dagen zoals de nachten zijn
die wij het liefst verjagen willen
met het zaad van vierend leven
waar de ruimte van de afstand
zich met zwarte sluiers behangt
voor processies van een afscheid
zouden wij liefst met…
schijn van geluk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
360 gedachten
of was het misschien
in gedachten wandelend
wat het ook zijn mocht
vandaag lijkt zo gewoon
een dag zoals normaal
in de schaduw van de zon
op zijn vertrouwde plek
speurt de reiger kikkers
voor het ontbijt of diner
als op weg naar ergens
de mensen hem passeren
in het glinsterende licht
van het water in de sloot
weerspiegelen de wolken…
Opnieuw te baren?
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
466 De blouse in warme wind
gevuld als bollend zeil,
contouren bezeilen zon,
en maan, lijkt er niets mooiers
te bestaan, tussen huid en
hemel, in de wisselwerking,
de eclips van het bestaan
ontstaat vuurwerk uit een
omhelzing, een beloning uit de
armen van een windekind onder
een transparante deken van naakte
wolken voert tot een…
Samen rijgen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
502 dichter daar zij eindeloos verdwaalt
in zinnen zonder einde, rondingen die maar niet
vierkant willen worden, in herhaling vallend
zoekt zij keer op keer opnieuw naar het oog
waar het draad, zijdezacht, zijn weg door zou moeten
vinden, steevast weigert hij, frustratie groeit
want vroeger kon ze dit met gemak, kwasten bestrijken
donkere wolken…
Versteend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
541 Ik zit op kunststof
wit als tandpasta
warm noch koud
nietszeggend draagt het mij
lang staan valt mij zwaar
Als de zon schijnt
heb ik schaduw
bij regen zit ik droog
behalve als de wind
hard vanuit het westen waait
Ik ben niet thuis
heet niemand welkom
ik zit en kijk
naar ruggen
van mensen onderweg
In een wolk van diesel
stopt een…
Missie
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
448 Omstuwd door Licht kan ik mij voortbewegen
De zon is oud en moe en slecht ter been
Mijn ogen glijden over naties heen Zien donkere wolken, zwaar van zilte regen
Zien aura's, waarin vieze, bruine vegen
Miljoenen harten moedeloos,van steen
Daar tegenover, liefdevol, sereen
De engel en de gids, dikwijls verzwegen
Word stil, stel serieus…
WENTELWOORDEN
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
513 Koude adem strijkt over kale bomen
van 't Olterterper bos, danst als luchtkolk
tussen kruin en grauwe, lage wolk,
laat beeldhouwersdenken in zich stromen.
Sierlijk zwaaiende gereedschappen komen:
fijzinnige beitels, soms een harde dolk,
treffen tere twijgen, zijn alle een tolk
voor arbeidsklank voorbij de boszomen.…
Onze beschaving
netgedicht
5.0 met 46 stemmen
428 ik heb ze
teruggevonden
de bewegings-
patronen die
aan vroegere
tijdperken waren
gebonden zoals
het sluipend gaan
laat geen voetstap
haar of stukje
huid na als duiding
van jouw bestaan
net als de dekking
door schaduw in
de open vlakten
nabij de bosranden
in het spelen met
wind en wolken
kun je ongezien
verder komen dan
je ooit…
Moedervrouw
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
422 om te dwalen in de bossen
waar haar kinderavonturen tot leven kwamen
daar ligt nu haar as begraven onder het mos
tussen groene varens, beschaduwd door eiken
soms hoor ik haar stem uit oude kelen
mensen die het moeilijk hebben
versleten in het lijf, niet in de geest
bezinning wordt steeds aangenamer
met huid en haar en hart en ziel
wolken…
Kraaienvriend
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
423 najaarskerkhof
waar je de zwijgzame geesten bezoekt
een melodieuze kraai fluit je toe
het is niet erg om dom te zijn
geluk komt met de jaren
onze toekomstdromen
zullen voor altijd
bij de zwarte vogels zijn
ze vertellen ons verhalen
van onschatbare waarde
de donkere kraaien krassen
woede stijgt op uit jouw ziel
weemoed vervliegt met de wolken…
Geboren in licht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
303 Geboren in licht
proeven wat leven is
buitelen en rennen
voluit lachen liefst van al
en het wiel draait het water
rond de aarde en daaromheen
winden met wolken en
het vuur van de zon
het wiel van schoonheid:
de seizoenen
bamboespruiten en bloesems
die allemaal sterven
de fladderende vlucht van de veldleeuwerik
de wonderen van het bos…