683 resultaten.
Beginnen in schoonheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
424 mooier maken
dan het is, kijk maar
naar jezelf
iedereen en alles dat aangeboden wordt
om eraan te verdienen, zelfs ruïnes
zijn meer met wat fantasie, dus
koop een kaartje, zie, hoor en huiver
bij huisdierkrokodillen in woonkamers
die in kisten hun keel schrapen
om een jongen tussen de hunebedden
die angstig verdrinkt onder witte sluiers…
water zich met lucht vergist
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.297 ik zie patronen in de regen
sluiers weven nattigheid
die neerslaan op tapijt
dat buiten heet en in zijn
kleur van de seizoenen weet
druppels rijgen zich tot
stromen en ontmoeten zo elkaar
al spetterend vertellen ze spontaan
van waar ze ooit gescheiden zijn
van warme zon en oceaan
ze rollen dollend in een meer
rust keert weer in onderduiken…
Stiekem bezoek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
431 Ik draaf door
Ik ga pas slapen wanneer jij weg bent
Er zijn maar weinig kleuren, hoge sluiers
geen onweer in de lucht, geen vogels
Van bovenaf zie ik ons liggen
Onze adem gaat precies gelijk
Vijf meter van elkaar, we zijn
niet echt in overtreding
Jouw vogeltje heb ik nog niet gevangen…
Vrijbloed wil ik heten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
407 school had ik vaak een kleur
Ik schaamde voor het gegiechel
Op feesten stond ik op de stille plekken
en in de optocht liep ik
op lange houten benen
De wind wapperde, trok en
scheurde mijn broekspijpen
Er werd gejoeld en geroepen
om meer, "Hallooo halloohoo
waar sta je
aan te denken", vroeg mijn vriend
"Iedereen ziet alleen de sluiers…
je lichaam aan mijn handen
netgedicht
3.0 met 26 stemmen
2.285 schrift
de schrijfhoek is mijn tegenwicht
ik krul je letters en
je marslijn rond
de rechte lijn verdroom ik
vertel me meer
woorden en je witte regels
letters uit je spiegelbeeld
kom en volg me
leer het leven schrijven
nu en op de lijn
niet ertussen
dat benauwt, de kou
heeft ons te lang bevroren
we zijn herboren in elkaar
sluiers…
Herfstochtend
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
454 Ochtendgloed verdrijft duistere nacht
En kleedt de velden met kleuren
Een deken van het zuiverste smaragd
Overal begint men herfst te bespeuren
De takken zijn behangen met zirkoon
Struiken gehuld in beparelde tooi
Boven de kim stijgt als gouden kroon
Een stralende zon in vol allooi
Over het water hangt nog een witte mist
Een sluier voor…
oudjaarskater
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
431 morgen herinneren
het oude jaar dood
laat het nieuwe leven
schreeuwt eenieder
met in volle handen
knallend vuurwerk
geen oog hebben zij
voor ver weg en dichtbij
de vernietigende strijd
van oorlog en geweld
die met bommen vuren
dood en verderf zaait
uitgelaten feestend
hullen zij benevelt
de stervende aarde
naar adem happend
in de sluier…
Versluierd verleid
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
488 oog en verstand
verblindende sfinks
hart en ziel
verbijsterend
ten tonele gevoerd
zelfs aeneas en caesar
als een weke pyramus
kort of lang bezweken
voor haar diepste mysterie:
haar schoonheid
was volgens de bronnen
der mythen en sagen
niet voor niets
in nevels gehuld
haar stralende zinnen
verborgen van binnen
tot haar sluier…
De open horizon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
216 de weg ligt open
onbepaald en zonder hekwerk
wie beweert te weten wat achter de sluier rust
metselt langzaam ramen dicht
en noemt die stilte zekerheid
maar juist het zoeken houdt de geest in beweging
de vraag loopt voor ons uit als een lamp in mist
geen waarheid gestold in steen
geen antwoord dat voor altijd blijft passen
alleen ruimte…
Pril
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.643 De herfstdag sterft en vlijt zich asgrauw
omwonden door nevelige wolken neer
de maan bleekt stil door de atmosfeer
als ‘n troebel oog befloerst met dauw
flinterdun verliest het duister haar git
als sluier zich mengt met zwemen van licht
volle flarden breken, ontvluchten ijlings zicht
langs gevlochten takjes, nesten rijpen wit
wellende…
Sonnet
poëzie
3.8 met 17 stemmen
5.910 Sponsae aeternae*
Ik weet dat gij mij nog verschijnen zult,
Zo zeker als de bloemen wederkomen:
Der dingen dove dek hebt gij genomen,
Het donkre leven dat de steden vult,
De winterwind die klaagt door dorre bomen,
Ten sluier die uw eeuwge glimlach hult...…
Onverschillig...
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
829 Het uitzicht lijkt verdwenen in de horizon
Een sluier van mist omkleeft de aarde
De kleuren zijn geruisloos verbleekt
Niets lijkt meer van enige waarde
De wereld schreeuwt voor hulp
en huilt tranen om de verloedering
Onverschilligheid beheerst de mens
en vult de aarde met haat en discriminering
Ooit lieten wij de wereld groeien
In een lief…
DODE LIEFDE
poëzie
4.3 met 12 stemmen
2.890 Laat in haar hand de levensappel blozen,
Strooi om haar peluw koele balsemkruiden,
Geef háár de sluier en de dos der bruiden,
Hul míj in 't zwart, de kleur der vreugdelozen.
Laat mij nog eens die marm'ren lippen kussen!
De priesters preev'len en de kaarsen branden...
't Is me of die kus mijn ziel in tweeën kliefde.…
Aangespoeld
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
190 Het zand omsluit de rust die je tenslotte vond,
de nacht trekt langzaam haar donkere sluier dicht.
Een diepe vrede heelt de opengebroken wond,
wanneer de nevel wijkt voor het eerste licht.…
Extase in de oase
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
1.531 Op de toppen van de duinen
stuiven witte hengsten,
Fatima wuift met haar sluier
naar de westenwind.
Spuitend water, een oase,
mannen en kamelen,
de woestijn een tamboerijn,
een rinkelende zandstorm.
Het donker kreunt,
het zonlicht dreunt,
een roodgekoonde horizon
rolt aan over de heuvels.…
Liefde en Zonde
poëzie
3.2 met 9 stemmen
2.429 En, droef, school Schaamte in witte sluiers weg,
En, bleek als eene die gestorven is,
Toog Wroeging mede naar 't Beloofde Land.…
Ontmoeting
hartenkreet
4.4 met 12 stemmen
1.619 zij weer
in de spiegel van mijn ogen
Maar haar beeld volgde mij
Zij bleef leven in mijn sprookjes,
de illusie van mijn betogen
Ik noemde haar : zo mooi,
een jasmijn in de nacht
of een wonderlijk lied
dat het hart verovert
Ik noemde haar : eeuwig verlangen
Ik noemde haar : verdroomde meren
Ik noemde haar : schoonheid
achter een sluier…
helderheid
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
700 eenzaam staar ik in de verte
waar de sluier van de mist
langzaam verdwijnt
alsof hij wist
dat ik hier sta te zoeken
naar een beetje helderheid
voor mijn sombere gedachten
en zegt: nu is het tijd
om je hoofd te laten rusten
even stil te blijven staan
en je gedachten stilletjes
even weg zien gaan
roerloos staar ik in de diepte
langzaam komt…
Ontwaken van de geest
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
690 In nog slapend leeg land breekt de
zon dwars door sluiers ochtendnevel;
sporen wijzen op de mens hier in
de oertijd tijdens de dageraad van
z'n geest; hij spreekt er de eerste
zin om zijn verwondering te uiten.…
engellicht
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.054 De nacht en donkerheid als een sluier gaan voorbij.
Nu is de dageraad, de zon nabij.…
Wat houd ik van de herfst...
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
773 Waarom slechts lente vieren als het leven
zo gauw voorbij gaat en de nevels komen
die hangen als een grauwe sluier over huizen
en hen zacht maken in hun contouren van steen.…
Wereldvreemd
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
749 We verdringen de pijn
we draaien ons om
de mens achter glas
doet weer eens dom
we leven in rijkdom
door slijk der aarde
aanschouwend het alter ego
dat flets naar de tv staarde
ze kleuren in zwart-wit
resoneren de lieve klanken
gelukkig met primitieve
speeltjes en houten planken
de wereld achter de glazen sluier
verhult de waarheid…
P.S.A
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
665 Grauw is de neergelaten sluier
Welke gelijk een spinrag verstikkend omhult
Meedogenloos is het doende de geest te vermoorden
Aangegeven in het koele wit met onderbouwde woorden
Vier Jaren van onzekerheid waarin men stilaan hoopt
Overgegeven in blind vertrouwen waartoe men noopt
Dan vanuit krochten van het orgaan wreekt het ongerief
En is men…
NOVEMBER
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
728 Veel wordt hem op wandelingen onthuld nu de sluier van de zomer wegdwarrelt. Soms filosofeert Jeronimo: ik zie, nu alle tierelantijnen verdwijnen, eindelijk structuren. Ik zie meer het wezen dan de schijn.
herleid
tot lijnenspel van stammen
het hellingbos
stonden wij ook maar zo
helder en geworteld
Meneer Jeronimo 9…
berijpte grassen
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
626 als een stijf gesteven sprei
flarden grijze mist hangen laag
over koude velden, die zwijgend
als dood, het leven verbergen
voor nevelgeesten die zwerven
in zilverglans breekt de zon
de nacht, zij kijkt verbaasd
over de rand van donkerte, naar
een wereld die lijkt verglaasd
haar stralen strijken over land
verlichten de lange grijze sluiers…
NOG EENS MEI.
poëzie
4.2 met 8 stemmen
2.390 Of zacht gedommeld in de schâuw
Der wolkjes die aan 't hemels blauw
Als dunne sluiers dwalen.
Daar ruist de vleugelslag door 't hout
Der bosduif die haar nestje bouwt;
Daar hoor ik de eerste slagen
Van 't heerlijk lied dat voor zijn bruid
De nachtegaal in 't lommer uit,
Om haar zijn min te klagen.
Wees, groene wereld!…
Noorderzon ?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
496 Ik zal de Satan te grazen
nemen, met wie jij op moet
trekken, schep genoegen in
die daad, om die grauwe
sluiers in je hoofd te wekken,
ik laat hem met de noorderzon
de benen nemen,
zonder traan te wenen.…
WEELDES HERDENKING
poëzie
4.0 met 6 stemmen
1.283 En in de nacht, wanneer het vreemde duister
Mij met zijn broze sluiers had omhangen,
Onvatbaar-vaag en fijn als ijle dauw,
Dan was mijn ziel vervuld met zoet gefluister
Van liefde en teerheid en een zacht verlangen
Ontbrandde in mij naar 't lichaam ener vrouw.…
Uchtend
poëzie
3.7 met 11 stemmen
6.154 En sidrend beuren slanke populieren
zich op uit kille dauw, die langs de vliet
in flarden zijn sluier af laat slieren.
Geen leeuwrik orgelt er een morgenlied;
op loden vleuglen schijnt de stilt te hangen;
slechts in de verte ruist de zee haar zangen...…
Tegenlicht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
615 Laat het sluieren in lange gangen
waarin de jonge herfst uitgestrekt de dag begroet
Laat het fluisteren op jouw gezicht
dat onze onschuld droomt
na een liefdevolle nacht
Laat het vieren in het luchtledig
of verwaaien waar de horizon
de branding kust
Tegenlicht dat de lanen siert, dat zo vredig
rust op een verregende Aarde
Het schetst…