570 resultaten.
Nocturne
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
468 Er woedt een storm van ijzer
bleek bacchanaal geknoopt om
het roekeloos eiland lijnen dat
als een zwaar lichaam zwijgt,
verzonken in dronken slaap.
Lange sporen omarmen elkaar
onder licht van de maan.
De laatste trein is ratelend
in de nacht gegaan.
Lege wagens zuchten,
schuifdeuren half open.…
Een reportage
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
498 Een woud van ijzer in
d'augustusnacht
de slag bij nacht verzonk
in eindeloosheid
weg van hun macht een uitgestoken hand
de eerste tekenen, you'll just
live once
stip aan de horizon, zo zal
het gaan
Zomers boven grand hotel
du lac
waar uiterst teer een wolkenbrij zich spreidt
zeg ik Lees!…
Odysseus vs. Telemachos; de mannetjes van verre
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
456 Hoeveel sluiers weefde zij,
in gemis verzonken;
hoeveel ontrafelde nachten
bracht zij,
dronken van verlangen,
achter angstige muren
in eenzaamheid door?
Als een ware Goliath schoot jij,
een bedelaar voor zij
die kijken met ogen wijd gesloten,
door de twaalf lussen van bijlen
in een halve poging
met één pijl.…
Even blijven zitten
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
394 Ondeelbaar is het verzonkene in mij.
Ik kies voor een ontspannen houding,
recht mijn rug, plaats schouders beter.
Minder stram is heilzaam voor de geest.
Als lijnen nu tot golven kunnen geraken,
komt er beweging, verandert vast in los.
Sturen gaat niet, wel krijgt hoop een kans.…
Verweven werelden
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
482 Ze houdt zich schuin in
het licht, alsof ze bang is dat de dag
haar verzonken geheimen oplost; ze glimlacht naar iets
wat ik niet ken — een schimmige herinnering die mij nooit zal toebehoren.…
Verweven werelden
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
252 Ze houdt zich schuin in
het licht, alsof ze bang is dat de dag
haar verzonken geheimen oplost; ze glimlacht naar iets
wat ik niet ken - een schimmige herinnering die mij nooit zal toebehoren.…
De wereld wacht (op een kans)
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
848 Ook God wacht ook al is hij in slaap verzonken,
Hij weet niet veel beter dan dat alles goed is.
De wereld wacht, de wereld is niet in balans,
En woelt ’s nachts in zijn broeierige dromen.
En God wacht ook al is hij een beetje dronken,
Hij weet alleen dat de smaak van wijn zoet is.…
Tredmolens
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
591 Verzonken in de zwarte
grond van hoop, tot schijn
vergaan, lonkt de lente met
nectar van een nieuw geboren
maan, de nacht gebakken tot
kruimels van het ambrozijn.…
Bij het krieken van de dag
netgedicht
4.8 met 14 stemmen
611 blauw kleurt de lucht over
de grenzen van de morgen, die nog
verscholen ligt in dunne mist, met daar
bovenuit, zo lijkt van alles los, halfslachtig
de stam en kruin van het berkenbos,
langs water, diep en donker met
lange grijze rimpels van de nacht
staan dun de stengels diep dicht bijeen
met hun fluwelen pluim als wachters
roerloos verzonken…
Tussen gebroken schelpen
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
715 Haar ziel schuurt rauwe wonden
op een rand van oud gesteente
maar herkent in hem nog
waarheid en trouw
in het oog dat alles kleurt
als de dageraad zich somber kleedt
Door het beeld van krullend lenteblad
wat zich laat strooien over het aardse donker
en het ultramarijn wat in glooiende ogen
spiegelt als oceanen,
zo diep verzonken…
Alleen in 7 miljard
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
576 Om me heen kijkend lopen zij mij voorbij
lachend, mopperend, in gedachten verzonken
allemaal een reden om daar te zijn
een doel om naartoe te gaan
Voor een moment kijk ik naar mezelf
al mijn vrienden verloren in de afgelopen jaren
allemaal gingen ze hun eigen weg, gescheiden van de mijne
ik raap mijn denkbeeldige koffer bij een en ga op reis…
De Zwaan
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
628 Een kind loopt langs de waterkant
verzonken in gedachten
terwijl ze naar de zwanen kijkt
wat staat haar ooit te wachten?
De eendjes vechten om het brood
ze werpt ze nog wat toe
zouden eendjes zwanen worden
en zouden ze weten hoe?…
Nieuwjaar 2017
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
711 De nieuwjaarsklokken luiden blijgezind
over een dorpje dat in slaap is verzonken
de verstilde straten zijn met confetti getint
waar in de nacht gefuifd werd en gedronken
we worden wakker in een gloednieuw jaar
om verder te schrijven aan ons levensboek
een vernieuwde…
Vergane droom
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
655 de slager een hap stelen
om het op een stoep met vrienden te delen
Dat vrije leven had hij voor niets willen ruilen
toen hij ouder werd zocht hij om ergens te schuilen
op een zolderkamer met enkele vrienden bijeen
rond een oud petroleumkacheltje bij vriesweer
dan werd er gerookt en jenever gedronken
tot ze in een soort van delirium verzonken…
de overkant
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
570 toen ik jou loslaten moest
bij de brug naar de overkant
was ik niet bang voor verdriet
omdat juist dat mij herinnerde
onophoudelijk als de brug zelf
waaien mij nu jouw souvenirs
die mij veilig en vertrouwd
als onzichtbare armen dragen
in het diepe water verzonken
schragen pijlers de overgang
als de getrainde schouders
die jij mij…
Nieuwjaarsklokken
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
670 de nieuwjaarsklokken luiden blij gezind
over een dorpje dat in slaap is verzonken
de verstilde straten zijn met confetti getint
op 't oudejaar werd gefuifd en gedronken
we worden wakker in een gloednieuw jaar
om verder te schrijven aan ons levensboek
al dagen ligt een vernieuwde planning klaar
laat…
Voor mijn vader
netgedicht
3.1 met 30 stemmen
5.115 In de verte hoorde je de golven van de zee,
zo stond je, in diepe gedachten verzonken.
Een man van weinig woorden maar met 'n lach,
een stille man die genoot van elke nieuwe dag.
Herinneringen en gevoelens nam je met je mee,
van stil geluk en innige blijdschap dronken.…
wintertijd
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.139 wiege- en graflied ’t gezang nog vermomt
verglijdende tijd lijkt vergrijsd en vergeeld
speels dansen klanken volgen de noten
bonte libellen zweven doorzichtig voorbij
in zeeën van wolken een eeuwig gedrijf
serveert poëzie op breed zwaaiende vanen
het bronzen geklepel als rustloos geschrijf
de buit van de herfstdag gevat in wat goud
verzonken…
Langzame Wals
gedicht
3.2 met 24 stemmen
10.254 met zijn spichtige figuurtjes
draaiend mij voor ogen bleef
in de warmte van de keuken
langs de wanden van mijn geest
zozeer dat ik het ging zingen
en mijn ogen moest bedwingen
toen je stierf en ik je zag
jij mij zag ik wilde tillen
wat er van ons overbleef
op een stoel en in een bed
en wij zwierden en wij walsten
tot je grond verzonken…
Tredmolen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
453 In zwarte aarde verzonken
in wind en weer vergaan, in
de herfst met goudgelen stronken
als tafels gedekt, stroomt de
nectar van de afnemende maan.…
HERFSTHEIDE
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.183 Nu waar 't wel zoet, terwijl ik d' aardgeur dronk,
Zo stil dit hart werd en hier zacht verzonk
In 't lang verlangd mysterie van den dood.…
Ik ontwaak
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.185 Niet te blussen hartstocht,
verzonken in mijn gedachten maar verslonden door hitte.
Ik lach je toe,
Verstrengelde lichamen vormen eenheid.
Je kijkt mij aan ogen halfgesloten,
een door hitte beroerde glimlach.
Ik sluit mijn ogen,
de werkelijkheid heeft zijn grip verloren.…
chrisanthemum herinnering aan mijn moeder
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
851 laatste wens is nu vervuld
mama, je bent er niet
maar je gedachtenis heb ik omhuld
ik heb het wel eens meer gevoeld
het witte van het niet meer zijn
als twijfel door mijn zinnen woelt
het grijze zich vertoont als pijn
maar wit is ook de som van kleuren
verdoken onder huwelijkskleed
met onverwacht heel sterke geuren
vernietiger van verzonken…
Sterrenstof
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
695 De avond valt langzaam
samen kijken we naar de ondergaande zon
al ben je niet bepaald spraakzaam
dat komt wel terug, normaliter ben jij altijd spot-on
in gedachten verzonken, met oneindige blik
wel relaxed, dat is zichtbaar af te lezen
al geef je momenteel geen kik
we hebben deze avond niks te vrezen
genietend van elkaar, van deze idyllische…
Hysterie
netgedicht
2.6 met 16 stemmen
1.217 Schichtig als een bange hond
aan zijn baasje vastgeklonken
loop ik hijgend in het rond
op zoek naar de vaste grond
in gepeins verzonken
Hallo mijn liefste
ben zojuist verdwenen
als een glimlach in de nacht
in mezelf verborgen
onbeduidend en onschuldig
zwevend naar een stille kracht
Zoekend op het stille pad
van vergetelheid en voeten…
vulgair
netgedicht
3.5 met 28 stemmen
3.639 is er anders
dan weemoed onzekerheid
ijdele hoop en wanhoop
vroeg ik mijzelf af
verzonken in gedachten
toen haastig aangeschoven
om een tijd te wachten
ongeduldig in een rij
ik haar opeens zag
midden in de hema
ik rende van die kassa
langs wenkbrauwen
bij de pasta en het kindergoed
ze keek licht geschokt daarna blij
bij mijn aankomst…
Zomeravond
poëzie
3.0 met 8 stemmen
2.020 't Verleden rimpelt, onbepaald en loom,
- verzonken stad in 't stilgevallen meer.
Verheerlijkt glinstren! onbereikbre trans!
O vloeiend zilverlicht zo hoog verbreid...…
Versteend boswezentje
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
822 Kralen diep verzonken in geschrokken open staren
achter kronkelde stronken waar `t even leek te kraken
een ohooh lijkt je vonkelende lachje aan te raken
het geluk nog net te zwanger om al in paniek te baren
Wangen blijven bollen maar het kan niet echt meer smaken
bitt`re sijpelsappen rollen ontkrullen lokken oker haren
snappen bos bewust van…
nergens spijt van
hartenkreet
1.5 met 4 stemmen
3.756 zo
ontvleugeld en potig ontleed
om vervolgens op bezoek bij de spin
bibberend af te tellen naar het eind
vergeten al die uren in de hoek
van een boosaardig verkneukelende klas
als hij weer eens als enige het lef had
de juf te voorzien van de nodige inkt
stralend blauw op wit gesteven kant
nee, hij heeft geen spijt
zo in gedachten verzonken…
Tederheid, leg nu uw hoofd
poëzie
4.2 met 13 stemmen
4.687 de avond verging en de nacht;
toen de morgen hun lichamen vond,
was hun ziel reeds ten prooi aan de nacht
waarin ook de wereld verzonk.
-----------------------------------
uit: Tempel en Kruis (1940)…