5143 resultaten.
Hoogtijdagen van de herfst
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
508 Het is opnieuw herfst: een tijd van verandering
natuur toont haar vergankelijkheid met een diepe pracht, ik adem
koude frisheid en rijke geuren die mij naar binnen keren, naar reflectie en groei.
Hoe je het ook wendt of keert, het is een bijzondere verbondenheid die ik niet zomaar laat gaan.…
over het verdelgen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
393 kunnen ons niet deren
want is het dat ja dat is het misschien
tel maar na:
1. de jas stinkt. het weer zit niet mee.
2. niest en het licht valt uit
3. van de schrik de plaat hapert
4. koeienprikkeldraad heeft het land aan
5. regendruppelvluchtcorridors ontstaan aldus op het raam
6. uit torsie en buiging samengesteld
7. herkomstdislocatie, adem…
Als het zomer wordt
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
585 Voor mij glooit het uitgestrekte landschap
waar het groen overvloedig aanwezig is bij diverse wilde
flora en fauna op hetzelfde moment adem ik fracties rust en stilte die mij
laten wegdromen met uiterst charmante beelden van enige gefladder en gevleugelde.…
WOORDEN
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
643 schijnt blauw
blauw en groen zijn voor jou hetzelfde
en het lijkt daarom perfect
maar ik zie wel het verschil en
ik kan mijn woorden niet kwijt
dus ik ga dansen
dansen met alle woorden om me heen
en ik maak er een kunstwerk van
een kunstwerk die alleen ik kan zien
en niemand anders begrijpt
een kunstwerk zo groot
dat het soms je adem…
Naar zee
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
430 Wonderlijk dat de geur van frisse, zilte zeelucht nog even
blijft hangen zodat ik fracties kan ademen, vervoer via een uitgebreid
wegennetwerk tot wanneer breekbare en kwetsbare van mijn hart wordt bereikt
Hoe bijzonder en uniek het is om dit stukje leven en liefde te mogen vastleggen voor altijd.…
Wakker in de nacht
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
556 Hoe gedachten en gevoelens stromen en samen vloeien
tot een punt waar afgelopen leed en pijn worden weggeveegd tot
zowaar zij een plekje krijgen in mijn bestaan op hetzelfde moment adem ik
frisse creativiteit en inspiratie die mij stuk voor stuk versterken, een verbeelding nabij.…
Licht in je ogen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
501 Op dit licht dij ik uit als een druppel die in het ven valt,
langzaam versmeltend met het water,
jouw adem, jouw bloed, jouw wezen.
Eén oog ziet alles, de zwarte littekens
die mijn wezen bijeen hielden
opdat ik bleef (leven) voor dit moment.…
Mensen om me heen
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
450 Verbonden, ver weg
sterrenflonkers in de nacht
onzichtbaar, dichtbij
Mensen om me heen, een web van stemmen, gezichten en gebaren,
ze vullen de dagen met woorden die van muren weerkaatsen,
Hun ogen spiegels, hun zielen vaak half verborgen verhalen,
soms troostend nabij, soms ongrijpbaar als vlagen van adem.…
In de Schaduw van Verwachtingen
hartenkreet
4.3 met 30 stemmen
434 De woorden 'zwijgen en opletten' zweven in mijn gedachten rond
school is een plaats waar creativiteit verdwijnt
gevangen in een strakke kooi
geen ruimte om te ademen, laat staan om te dromen
we zijn allemaal slechts een zooi
vol met angst, vol met problemen, waar moeten ze naartoe?…
Eenzame tocht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
601 Maar ergens breekt de stilte, de wereld lijkt weer
te ademen, en ver, in de verte, roept de lente zacht, met de belofte van een nieuw begin.…
De zachte stem van de heggenmus
netgedicht
2.6 met 27 stemmen
777 Geen dappere duikvluchten tussen
gevels van een ademende stad, geen luidruchtige bijeenkomsten op daken
en richels, maar een bestaan in de marges; een stem die zich pas laat horen als je luistert.
Niet om op te vallen, niet om te heersen, niet
om de lucht te vullen met zijn naam. Zijn tonen zijn voor wie
blijft staan.…
De stiltecoupé
netgedicht
2.7 met 13 stemmen
612 Ik zit stil en voel hoe mijn gedachten zich uitstrekken
met het landschap, hoe alles in mij meeademt met de langzame adem van de ochtend.
De coupé ademt een haast tastbare vrede,
vederlicht en helder.…
De weg terug naar ik
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
231 En langzaam, heel langzaam,
keert iets terug:
verdriet mag,
vreugde ook,
tranen en kleine dingen,
pijn en opluchting in één adem.
Het was geen toeval,
geen verzinsel.
Onttrekking bestaat.
Mijn lijf is niet stuk,
het herstelt,
zonder einddatum,
en ik begin weer te geloven
in het wonder van mijn eigen ik.…
Uit de fuik
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
287 Ik weet:
privacy is geen luxe,
maar een vorm van ademen.
Een manier om te bestaan
zonder verkocht te worden.
En ik wens jou
de stilte toe
tussen twee notificaties,
de ruimte om te denken
zonder dat iemand telt.
Dat je mag verdwalen
buiten de fuik,
en daar,
misschien,
weer mens mag zijn.…
Reflectie
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
316 Ik zie hoe mensen zoeken,
struikelen, ademen, opnieuw beginnen—
gestuwd door krachten die helpen:
zelfacceptatie,
aanwezig zijn in het moment,
zacht kunnen zijn voor jezelf.
En tegelijk tegengehouden
door schaduwen:
kritiek die te scherp snijdt,
vreugde die te snel wordt weggewuifd.…
In jouw genade
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
301 Onze adem vindt hetzelfde ritme.
Je zwijgen zegt genoeg —
zacht, zeker,
zonder eis.
Het herstelt
zonder te willen genezen.
Bij jou bestaat geen lijden.
Pijn valt uiteen
nog vóór ik haar kan vasthouden.
Je woorden zijn geen raad,
maar aanwezigheid.
Ze creëren ruimte waarnaar ik verlang.…
Traagzaam onder vreemde zon
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
244 Onder ’t zeil — een adem minder,
onder ’t hout — een naam te klein,
en de paarden, stille kinderen,
kijken of het anders kan zijn.
Navond ligt al in hun ogen,
hoewel ’t morgenlicht nog brandt,
alsof dag en nacht vermogen
samen vallen in dit land.…
In hetzelfde vel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
223 Ik draag een huid die ouder is dan mijn herinneringen,
een omhulsel dat mijn naam al kende
voor ik zelf wist hoe ik moest ademen.…
Solitudo
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
421 vuur dat woede
droeg
eerder de zachte
tegenzin
tegen het verlaten
erin
een zwak maar
onverplaatst bestaan
dat woordeloos
bleef verdergaan
naamloos bijna
zonder vorm
als winterlicht
na zware storm
een richting slechts
een dun begin
een trilling onder
een koude huid
misschien,
zoals een kamer
ongezien, plots
weer naar adem…
Het morele bankroet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
219 De muren ademen de kille rust van eeuwig gelijk,
waar de wijsheid niet heeft gefaald, maar is gewist.
De rede is een optelsom van linialen, grenzen, eeuwen,
een meetkunde waarin het heden slechts een rimpeling is.
De vrede, de papieren vogel van de wijsheid,
ligt vertrapt buiten de zware deuren.…
Ballonnen in het Schollebos
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
147 In de zachte adem van de avond
waar het water langs riet fluistert
en bomen hun verhalen dragen
in een taal die niemand ziet,
staan wij tussen het groen stil
de lucht nog warm van zon
zijn kleuren gevangen in touw en hoop,
klaar voor een reis door blauwe luchten.…
Blauwe sferen
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
194 De avond valt in blauwe sferen,
het laatste zonlicht op het tapijt
dat stil in deze kleine kamer ligt—
alsof er geen lucht is, en geen adem.
We moeten nu gaan, beste vriend,
het afscheid valt ons zwaar.
Neem jouw rugzakje maar mee,
en twee rollen toiletpapier.
Het is echt lachen geweest
met die kolderieke humor van jou.…
Een reis die niemand kiest
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
17 En als je adem niet terugkomt,
blijf ik toch zitten waar ik zat.
Mijn hand ligt om de jouwe heen.
Ik weet niet of ik iets verwacht.
‘ s Morgens in de keuken
pak ik twee kopjes uit de kast.
Zo heb ik het al die jaren
nog voor jij wakker was, gedaan.
Ik laat ze even naast elkaar staan.
Het water ruist. De dag begint.…
Wien Neêrlands bloed
poëzie
3.6 met 25 stemmen
5.687 bewaak de grond,
waar op onze adem gaat,
De plek waar onze wieg op stond,
Waar eens ons graf op staat.
Wij smeken van Uw Vaderhand,
Met diepgeroerde borst,
Behoud voor 't lieve Vaderland,
Voor Vaderland en Vorst,
Voor Vaderland en Vorst.…
de dode burnier, de rotte lucebert, de levende johanna
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.447 - met strikken binden,
geen stervende zal dagen met stokken slaan
geen gek zal knechten wat vergaat en is vergaan,
geen dode vrouw zal rust en onrust vinden,
rozen bloeien geenszins in de adem van een kind.
alles wat deugt is weerbaar,
wat niet weerbaar is, kan niet bestaan.…
Heimwee
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.177 je alles
warme handen op mijn rug
scherpe nageltjes die herinneringen achterlaten
bekende adem
een bevriezende muur
ik kan je niet aanraken
ik voel je niet
ik zie je niet
ik weet alleen dat je van me houdt
een stem
ze klinkt zo dichtbij
als is ze mijlen ver
een gevoel, een emotie, een..…
Ik weet niet
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
11.964 Muren barsten open
en ik bot uit
naar alle kanten,
verlaat 't huis
en groei omhoog,
wild om mij heen;
zwevend op de wind
raken mijn toppen
de adem
waarmee alles begint
en verheft mij,
terwijl de aarde
trillend onder mij verdwijnt
en
verblijf ik in mijn oord,
slechts een tel,
waar niemand
ooit nog is geweest
en nooit komen zal…
De moeder en de zoon
poëzie
3.7 met 6 stemmen
4.044 Voelt ge mijn adem als een vlamke op uw haar?...
DE ZOON
Ach, zwijg: ge zijt een vróuw langs lege levens-straten...
DE MOEDER
Hoe, heb ik niet mijn zoen op uw gelaat gelaten?
DE ZOON
Uw zoen is op mijn mond gelijk mijn tranen: zóut...
DE MOEDER
Mijn zoon, mijn zóon; ik ben voor u als duister goud...…
Plejade van cyclische luchtkastelen
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
861 Naar de hete
adem van een flaterende,flatterende flatus, zonder verluchting,
vol verlichting.…
hallo papa
hartenkreet
3.4 met 66 stemmen
7.467 vandaag ben jij aan de beurt
en word je in het zonnetje gezet
je ziet er niet uit met dat haar
blijf maar lekker zitten in je bed
mama, kom je mee naar beneden
gaan we kijken wat we kunnen doen
'n eitje koken en een croissantje
maar eerst van mij een ochtendzoen
au, dat prikt met die baard
en adem maar niet in mijn gezicht
straks na het…