5775 resultaten.
Constitutionele heropstartprocedure
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
551 nog met ferme tred
doch alras naarstig een spurtje getrokken
en route du tranquil kabbelend loo
oh het porseleinen pretcloset
waar ruig de huig nog vernacheld
langs rancuneuze regurgitatis
dwarreldampende bonificaties
en andere helse overpeinzingen
smeuïg de boventoon voeren
vermits dewelke, dat had u krek gevat
een verrekte trek te stillen…
Het Smeulend Vuur
poëzie
4.0 met 3 stemmen
925 Ik min u, smeulend vuur,
ik min uw stille dichtheid,
waarin het sluim'rend licht leit
te wachten op zijn uur!
Ik min u in de morgen,
die in het Oosten staat
met aarzelend gelaat
en houdt haar gloed verborgen.
Ik min u in de avond,
die sterft in lang verbloeden,
met diepe en diep're gloeden
zijn duistre moorder lavend.…
HEILZAME VERWERKINGEN EN LOSLATEN!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
554 Het gaat mij niet zozeer om
Het instituut kerk of levensovertuiging
Maar veel meer gaat het mij
om de grote stille ruimtes
De ruimtes van de kerken
Geven mij een heilzame werking
Te verwerken wat verwerkt mag worden
Bewust schrijf ik niet moet
Want het is mijn eigen vrije wil
Ik zou ook kunnen kiezen voor
De ruimtes van de synagoge,…
Rien du tout
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
596 Zelden riekt het onderwijsveld
naar stinkende wonden
zachte heelmeesters
kent het niet
Een onderwijskracht
verdient er minder
dan zijn laatste syllabe
Juist in een stille
kracht schuilt de kunst
een vonk te laten ontbranden
Zij verdient meer
als kracht in de storm
en rots in de branding
de jonge docente
Rijpend tot baken…
Puur
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
586 Puur
Als op een goudomrande wolk van emotie
spreid ik gedachten,
zielenroerselen zo gezegd
wandelend langs een stille bouwplaats
laat me verwonderen
door die ene enkele klaproos
voorovergebogen
zacht wuivend door de wind
alsof ze me groeten wil
sta ik even stil en voel de relatie
van het alleen staan
zo goddelijk mooi, in haar eenvoud…
september
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
511 De bomen groeien niet meer
tot aan de hemel, ze zijn moe
de herfst laat hun bladeren verkleuren
september laat haar eerste tinten zien
je wringt je in jouw sociale positie
alleen en moeilijk om te vergeten
je verdrinkt herinneringen in pijn
ons geheugen houdt van de aarde
een stille herfstavond tot wasdom gekomen
maakt een einde aan zomerse…
Lezer
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
457 Je bent een tijdreiziger,
een dief van geheimen,
een stille getuige
van liefdes, oorlogen, dromen.
Soms glimlach je om een zin
die je hart onverwacht raakt,
soms vouw je een hoekje om
bij een passage die je niet wilt vergeten.
De buitenwereld klopt
zachtjes aan het raam,
maar jij blijft nog even
in het land van letters.…
Empathie
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
549 Dat mijn gevoeligheid geen
breuk is, maar een brug, een stille kracht die ruimte maakt voor het geheel.…
De ziel van een boom
netgedicht
2.5 met 27 stemmen
391 Hij kent de geur van regen
voor ze valt, het ritselen van vogels die
vergeten te zingen, en het geheim van blijven terwijl
alles verandert, zonder verzet — slechts een stille overgave aan wat is.…
Volwassenheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
460 Het stille weten
dat je vooruit moet,
hoe weinig je daar soms voor voelt.…
Wanneer natuur zich terugtrekt
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
610 Winterse wind waait
schaduw van kale bomen
ademt stille rust
Onder de lage, nuchtere
hemel zie ik de aarde ademen in ge-
dempte tonen, een veld van vermoeid groen waar
schapen hun witte en donkere contouren langzaam verplaatsen.
Het licht aan de horizon is
een dunne, oranje belofte die snel wordt
ingeslikt door de dag.…
Wanneer de dag zich vouwt
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
410 Zon weegt op takken
de dag vouwt zich langzaam dicht
stilte spreekt nu luid
Als lichtjes doven
in het huis, waar schaduwen
blijven na stemmen en warmte, voel ik hoe de
dag zich vouwt tot een stille aanwezigheid die meer zegt dan geluid.…
Wat altijd blijft
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
440 In deze eenvoudige nabijheid
hoeft niets samen te vallen, ik adem, ik blijf,
ik laat het moment zichzelf zijn, traag en ongehaast, en voel
hoe de natuur mijn aanwezigheid beantwoordt met een stille, dragende rust.…
Waar Margot nog ademt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
525 In kamers waar het licht zich vouwt
langs de randen van vertrouwde dingen
blijft haar naam een stille trilling.
In hout, stof en schaduwsporen.
Er leeft iets dat niet verdwijnt.
Een zachte stroom die je omhult,
zoals herinnering niet spreekt,
maar fluistert in gebaren.…
Metamorfose
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
850 Vleugels in zonlicht
geel draagt de stille adem
ruimte wordt mijn huid
Hoe de wereld met haar
stormachtige kleuren en ongefilterde
stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen.
Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten.…
‘in de schatkamer van vrede en stilte’
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
337 Zijn geest mag dan geslepen zijn,
hij blijft een rauwe diamant;
zijn kern
die tot citadel verworden was,
gescherpt in historische stormen,
brandt
al naar gelang het voorgaande,
zo zondig dwalend
door lege valleien,
de verlaten bossen,
al loslatend,
trots overblijvend,
levend met het stille monster
van deze tijd.…
Wat blijft in het voorbijgaan
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
491 Wolken drijven weg
langs de stille hemelrand
wind zonder gewicht
Wolken glijden voorbij
als zachte gedachten, licht in hun
beweging, open in hun stilte. Ik voel hoe mijn
binnenwereld meeschuift, zonder iets te moeten vasthouden.
Soms hangen ze laag,
bijna tastbaar, een zachte herinnering
aan kwetsbaarheid.…
Samenleven
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
405 Wanneer je in mijn rustige
nabijheid beweegt wordt de stille ruimte
in mij helderder alsof mijn zintuigen zich afstemmen
op je ritme en ik mag rusten in wat zich zonder moeite ontvouwt.
Soms raken onze voorzichtige
blikken elkaar op een plek waar woorden
ontbreken.…
Mens sana
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.255 het skelet
en armatuur van volatiele ribben
onder de thorax van zijn fiere tors
danwel haar pronkjuwelen bast en schors
waar spieren soepel doorgaans sterk en stevig
doch meegaand en meebuigend zich betonen
daar waart de wil in stilte van de geest
die onderhuids zich schuilhoudt nog het meest
in nerven en dendrieten en axonen
als stille…
Het veld dat mij draagt
netgedicht
1.6 met 11 stemmen
329 Tussen bloemen trilt iets
dat ouder is dan dit moment, een weten
van hoe het is om te zijn zonder ruis of haast, alleen de
stille nabijheid van dit bloeiende veld dat mij aanraakt zonder iets te vragen.…
Hart voor Aarde
netgedicht
2.3 met 15 stemmen
444 Nauwelijks beweegt
de wind door het gras, niet duwend
maar dragend in een stille kring, en in dat zachte
niets opent zich het denken, tot loslaten vanzelf lijkt te gebeuren.…
Late merelzang
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
496 Merel op tak
avondlicht op stille daken
wind in de lucht
Hoe de hemel al zachter
hangt tussen de daken, doffer licht
ligt over ramen zonder glans. Dan gaat zijn zang
daar doorheen als iets kleins dat alles verschuift wat stil wordt.
Hij zit hoog in het groen,
herkenbaar als een donkere vorm die
rust op takken die niet bewegen.…
Wat je mij meegaf
netgedicht
2.5 met 20 stemmen
401 Jaren vloeien als een beek
door het landschap van ons leven, langs
stenen en bloemen, maar de bedding blijft dezelfde,
gevormd door de stille kracht van alles wat je mij hebt meegegeven.…
De Orpheusspotvogel
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
502 Als ik blijf staan in het zachte
ruisen van de wind, vouwt zijn stem zich
rond de stille ruimte tussen mijn ribben, alsof hij weet
hoe kwetsbaarheid klinkt wanneer ze niet verborgen hoeft te blijven.…
Eindeloze stroom
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
414 En in dat stille midden
blijft een heldere, zachte stroom door
mij heen bewegen, een spoor dat mij stilaan leert
vertrouwen op wat in mij blijft zingen zonder haast of gewicht.…
Verlatenheid
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
305 Toch is er in dat stille
vallen een licht dat niet breekt: de
eenzame vlinder die opnieuw opvliegt, een kleine
beweging die mij vertelt dat ook dit een richting kent naar binnen.…
Wat de wereld fluistert
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
121 Wanneer de middag zich
zonder haast over het landschap legt,
merk ik hoe de wereld in kleine tekens spreekt, en
hoe mijn hart die stille taal herkent vóór ik begrijp wat ze bedoelt.…
De wandelaar
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
228 Wat hogerop, diep in het heuvelbos,
verhief zich rank een stille stenen stulp.…
De kracht van verbondenheid
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
128 En in dat gedeelde, stille
gebied waar niets bewezen hoeft te
worden, groeit verbondenheid uit tot een dragende
kracht die van binnenuit licht, vertrouwen en warmte schenkt.…
Waar je stilte woont
hartenkreet
1.5 met 11 stemmen
394 Als de avond voor mijn
ogen ontvouwt, dragen herinneringen
nog altijd hun stille gewicht. Ze vullen mijn handen met
wat niet meer bestaan kan; ik laat ze los, maar ze blijven om mij heen.
Diep in de stilte van mijn
gedachten leeft jouw echo, een spoor dat
geen tijd of afstand kan uitwissen.…