7547 resultaten.
Je Kunt Alles Worden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
680 alles kun je worden
werd ons voorgehouden
als je het echt wil
onzin – en het benauwde
geen profvoetballer
geen politieagent
geen zanger gitarist
in een of andere band
nee gewoon zo iemand
die niemand kent
geworden tot wie je echt bent
door omstandigheden
door de bagage meegekregen
uit een ver verleden
dit alles tezamen doet beseffen…
ze staat daar voor straf
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
516 in het tuinhuisje
tussen onkruidverdelger
en de blikken verf
staat een aardenkruik
het goedkoopste exemplaar
een urn op de plank
het lijk in de kast
het verzwegen verleden
een lijk in de vaas
inktzwarte uren
waarin het kind besmeurd werd
in gestolen tijd
waarom staat ze daar
naast de onkruidverdelger
wie wil het weten
waarom…
Gebroken herinneringen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
399 een stoel
haar gebroken herinneringen
verspreid op het tafelkleed
beschadigd, kapot met rafels
alleen wat flarden
die ze nog weet
ze verdwijnen
langzaam maar zeker
uit haar geest
ze weet
nauwelijks meer
wie ze is geweest
ze had een mooi leven
niet eens
zo lang geleden
nu is ze al blij
met kleine stukjes
uit haar verleden…
Individu
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
473 over het intieme leven
overbodig kon maken
in de diepe duisternacht
maar niets was minder
waar, de ganzen vlogen
over de weidse wereld
die oneerlijk was
geworden door de mensheid
zo zeiden ze, en je luisterde
omdat er geen licht kwam,
Jij raakte me aan
in dat verlangen
samen te zijn, zonder aanhangsels
van dogma’s uit het verleden…
Echo
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
560 Ik hoor de echo van het heden
Die mij vertelt wat ik nu moet doen
Maar ik zie ook een schaduw naar het verleden
Die mij herinnert aan wat ik heb gedaan
De echo is luid en duidelijk
Hij geeft me richting en kracht
Maar de schaduw is zacht en vaag
Hij maakt me soms angstig en zwak
De echo en de schaduw zijn beide deel van mij
Ze vormen mijn identiteit…
´Het begin van dag met de scherven van gisteren´
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
801 Ze maken je bitter en vol wrok en houden je vast in het verleden.
Begin de dag liever met de bloemen van vandaag die geuren in je neus en je ziel.
Deze maken je blij en vol hoop om te laten groeien in het heden.…
Vragen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
481 Ken je uit het ver verleden
wat de mensen elders deden,
weet je wat de toekomst brengt?
Alle kan je toch nooit weten,
ook al ben je slimmeRik,
maar we willen samen bouwen
en elkander echt vertrouwen,
ja dat willen jij en ik.…
de droomkus
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 verleden tijd
veeg je niet uit met een gommetje,
die blijft je achtervolgen,
die kleeft aan je huid,
die kriebelt, verdorie, in elke porie.…
Veranderde huismuziek
netgedicht
5.0 met 62 stemmen
455 we droegen
voorzichtig
het verleden
de trap af voor
de laatste keer
even stil beneden
toch geen
teloorgang
maar rustig
met eerbied
en respect in
dankbaar besef
wat door onze
handen ging
heeft allemaal op
eigen tijd in volle
belangstelling
gestaan en genoten
zij hebben meerdere
stoelendansen
overleefd en gaan
in verhuizing…
WAT IS GEBLEVEN VAN DE ROOS?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
592 de uitgedroogde kelk
ik weet nog hoe het hart erin
eens sprankelde en in zich borg
de warme adem van het leven
dat tijd doodstil boetseren kan
met ruwe handen weet te kneden
wat toen nog was in het verleden
onaangetast een maagdelijke lente
kan ooit een tuin nog bloeien
die door de herfst genadeloos
gelouterd is en o hoe broos
nog worstelt…
Mijn bloed kruipt van waar het thuis hoort
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.112 tafereel
twee ranken die samenkomen
hun onderlinge oorsprong één geheel,
te vroeg nog om al te delen
gelukkig zijn heeft meerdere kanten
jonge loten groeien verbazend snel
met snoeien even een pijnlijk moment
om bij stil te moeten staan, terwijl hun
wortels aansporen verder te gaan
veel jaarwisselingen
versterken een vruchtbaar verleden…
XI. (vlees in fragmenten)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
466 — epiloog voor een lichaam dat zichzelf bekeek
het lichaam is aanwezig
te veel,
te echt
een heup als een heuvel
een buik vol verleden
een borst die druipt
van betekenis
maar het gezicht
is gespleten
in hoeken,
drie ogen,
twee monden
die niets zeggen
en toch
alles
kleur botst met volume
lijn krast in huid
wat overblijft
is…
Vertrouweling
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
506 Het wortelen van onze vriendschap
kost de nodige moeite
nu de weg naar dichterbij
plaatsvindt via jouw hart
maar op het dromerige slingerpad
naar jouw vergeten niemandsland
verbindt zelfs mijn
meest eenzame stilte
de eenvoud van jouw dromen
met een nauwkeurige werkelijkheid
die ik met mijn beladen verleden
als onbestaanbaar had…
Onvermijdelijk onverwacht
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
413 Die herinneringen zijn zo fijn,
Maar steeds gemengd met ’t venijn
Van het verschrikkelijke afscheid,
In een reeds ver verleden tijd.…
Ineengestrengeld
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
572 Bewegingloos lang gestrekt,
en in balans zonder te weten hoe,
gutst er leven in haar schoot:
rechttoe naar een altijd begonnen verleden,
op naar een toekomst die nooit komt.
Ineengestrengeld, rechtop, ongekleed,
in wit marmer uitgehakt, gekooid,
verblijven beide lijven zolang in rust
tot evenwicht en eenheid zijn voltooid.…
vlakvulling à la e.
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
339 door vervormende spiegels
kijken naar wiegende wanen
waden door ganse illusies
van compleet symmetrische
beesten die terugkeren naar
noch opgehokt terugkomen
op vervlochten landschappen
van dagen naar vertragende
nachten doordrongen van
dat wegkwijnende verleden
refererende tegendraadse
beelden door strofen heen
verweven ongevoeglijk…
Au temps perdu
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
465 tot op de bodem
van wat nog niet gezien was
nog niet aan de vlakte trad
er was geen vonk voor nodig
geen licht dat klaarder scheen
dan anders, maar zijn eigen
bron sprak door het wak van kroos
dwars door de leegte der lacune
tot in de hartklop in zijn keel
à la recherche du temps perdu
leek de vijver op een spiegel
in een hernieuwd verleden…
Op de oprit stranden
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
444 Juist als ik de hemel wil betreden
staat mijn verleden te trappelen
mijn vastgeroeste ziel en zaligheid
de weidsheid van eeuwig sappelen.
Reeds lang komt wijsheid van buiten
in gevangenschap, een muur van het blijvende
of ik sta stil in de woorden
en betekenis, wat ik nalaat
is de leugen van die ene waarheid.…
Het onverwachte Stil
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
134 Wat maakt ze af van
wat niet meer bestaat,
als tijd zich stilletjes
uit haar handen laat
ze zoekt geen antwoord
geen verzoenend woord,
alleen wat nog in haar
lichaam voortspookt en boort
soms loopt de middag
dwars door het verleden heen,
een boom werpt schaduw
op een plek waar nooit iets scheen
de wereld houdt zich vreemd
genoeg…
Het onverwachte Stil
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
203 Wat maakt ze af van
wat niet meer bestaat,
als tijd zich stilletjes
uit haar handen laat
ze zoekt geen antwoord
geen verzoenend woord,
alleen wat nog in haar
lichaam voortspookt en boort
soms loopt de middag
dwars door het verleden heen,
een boom werpt schaduw
op een plek waar nooit iets scheen
de wereld houdt zich vreemd
genoeg niet…
De nacht
hartenkreet
3.5 met 30 stemmen
2.095 als ze slapen wil
De rust maar niet kan vinden
Donker, koud en ijzig stil
Zoekt zij naar haar beminde
‘s Avonds in haar warme rust
Droomt zij van ware liefde
De minnaar die haar teder kust
De prins die zij verdiende
‘s Avonds slaapt ze heel alleen
En volgt ze haar verlangen
De liefde; puur en zo sereen
In dromen slechts gevangen…
Zoals een zaadpluis door een spinragdraad
poëzie
3.7 met 10 stemmen
2.287 Zoals een zaadpluis door een spinragdraad,
De glinst'rende door 't glinst'rende gevangen,
Een korte poos stil trillende blijft hangen,
En dan langs lucht'ge helling opwaarts gaat,
Zo kleeft de mensenziel zich vol verlangen
Aan ijle broosheid van geluk, en haat
De vlaag van 't lot, die stuk het spinsel slaat
En voort haar jaagt tot nooit…
NIEMAND IS TEVREDEN MET ZIJN LOT.
poëzie
4.0 met 30 stemmen
9.333 Als het visje leit gevangen
Daar het nooit te voren lag,
Straks zo krijgt’et groot verlangen,
Om te wezen daar het plach;
Maar een ander, afgedreven
Van de Maas of van de Rijn,
Komt ontrent de fuike zweven,
En begeert’er in te zijn.
Wie heeft vreemder ding gelezen?
Nooit en is de mens gerust,
Is’et niet een zeldzaam wezen?…
Het wolkje
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.319 Kan er echt niks meer tegen doen,
je zit in mijn gedachten gevangen.
Hou het stiekem voor mezelf,
zeg het maar even tegen niemand.
Spring vrolijk fluitend van mijn wolkje
en sta weer op aarde in het zachte zand.…
Arbeidsongeschikt
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.080 gevangen in herinneringen
gevat in boeien van eenzaamheid
zit hij kaarsrecht bewegingloos
starend in de voorbije tijd:
het waren mooie dagen……
Ons eigen land
poëzie
2.0 met 9 stemmen
2.250 Ons eigen land, in zilvr- en parelwazen,
Omspeeld van zijden zilte zeeëwinden,
Belommerd koel van olmen, wilge’ en linden,
Hoe houdt ge ons gevangen in uw mazen!…
De geest die in zichzelf duikt
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
805 Verwonderd zie ik in 't functioneren
wat de mens is en glimlach
We leven meer onbewust dan bewust
gaan op in sleur, tijd passeert ongemerkt
Onderweg van dier naar toekomst-mens
die emoties beheerst, zijn we dikwijls
't voorouderlijk dier en de droomtijd
van de aboriginals is nog niet voorbij
Bij eerdere poging in de droom gevallen
comateus gevangen…
ridder in de orde van de vrije wil
hartenkreet
2.9 met 16 stemmen
3.058 Zo stil, zo rustig, zoals zij nooit was
Altijd bezig, nooit zat ze stil in de klas
Zij was, waar andere zouden verlangen
Zij zat op school maar was nooit gevangen
Nee, zij leerde wat andere vergaten
Zij deed wat andere zouden laten
Zij vond meer dan het leven haar bood
En dat allemaal omdat zij haar ogen sloot
Uit zwart waas ontstond het…
De wereld draait door
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
752 We zijn, stuk voor stuk, allen gevangen,
We zeggen niets, verkiezen het zwijgen.
En ook al woekert nog het verlangen,
Wat we willen, zullen we niet krijgen.
En de wereld draait door, ongeacht wat,
De armoe, honger, het zinloos geweld,
Wie van ons is het feitelijk nu niet zat.
Maar onze mening is niet dat wat er telt.…
En kust de dood
hartenkreet
4.7 met 34 stemmen
2.419 elkaar
laat mijn geheugen verwaaien
In mijn jurkje van wit linnen
Blote voeten vol met blaren
Tranen die een weg zoeken
In ogen die zo angstig staren
Mijn krullen nat van het zweet
Langzaam begin ik te rennen
op zoek naar alles wat is geweest
Bang om niets meer te herkennen
De stilte lijkt mij te omsluiten
Door schemer wordt ik gevangen…