5388 resultaten.
De herfst part zoveel.
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.002 Dan ruist vol trots de bomenpracht, geeft schaduw
aan jou en mij, dan is zijn naaktheid weer verborgen
tot het volgende getij.
Dan herhaalt de geschiedenis zich opnieuw en zo zal elk
jaar weer de boom in naaktheid te zien zijn, maar geen mens
die zich druk maakt om die bloterik, wanneer hij zich
tentoonstelt.…
ZANGDRIFT
poëzie
3.4 met 11 stemmen
5.101 Geeft de onbezorgde vreugd
Der jeugd,
Haar zoete mijmeringen,
In schaduw van ’t aloud geboomt,
Of waar, van munte en tijm omzoomd,
De rimpelende duinbeek stroomt,
Hem weer — en hij zal zingen.…
Lege Huls
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
1.984 De daken schreeuwen van wel
De straten laten een dood spoor zien
En ik verdwaal in mijn sliert van wanhoop
Door het vlies van mijn verdriet zie ik een schaduw staan
Een onbeduidend lichaam dat me doet denken aan jou
Een geur van verlangen omringt mijn lichaam
Je roept me bij je te komen
Je stem in nevelen dwingt me
En weer loop ik de weg van…
O Konakry
poëzie
4.0 met 6 stemmen
2.522 Ik ging alleen door brede lanen;
Als rouwfloers door de eeuwen groot
Hing daar de schaduw der platanen.
O Konakry, zo stil en heet,
Wij hadden niets elkaar te geven,
Wie dof is en geen uitkomst weet,
Die moet maar troostloos verder leven,
Niet Konakry?…
We rijden samen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.269 een dreigend zwaard verheven, stil
de drager schijnt zijn schaduw in nijd
gevangen strijdlust, zo scherp en kil
bedruipt de plek als snerpend krijt
zijn metgezel staat onbewogen
die hem verbindt met vaste grond
zonder angst, vol mededogen
vriendelijk briesend, manen blond
wie is hij, vraagt mijn loden brein
dan heft hij hoog zijn zwaard…
Wil(d)
hartenkreet
4.2 met 17 stemmen
1.763 konijnen
Die zijn daar jolig aan het stoeien
Vanuit de bosjes komt een roedel zwijnen
Waarvan de helft nog groot moet groeien
En vanonder een grote vlierbesstruik,
loert een kleine bruine wezel
plat liggend op zijn witte buik
en gespannen tot in elke vezel
in het water van een smalle stroom,
want daar zwemt heel rustig en kalm
onder de schaduw…
De jacht
poëzie
2.0 met 3 stemmen
2.199 Ik heb haar lief, die grazige eenzaamheid,
Waar ik de zachte hartslag van de tijd
Nog kalmer dan het eigen bloed voel kloppen,
En, schaduw werpend langs de heuveltoppen,
Gods zegen in een wolk mij tegenglijdt.…
Als een verwante, met niemand heb ik de hoop gemeen
gedicht
2.3 met 315 stemmen
62.555 Zoals iedereen het zag, zoals iedereen het hoorde
En zoals ook iedereen zal vergaan
Naargelang de afstand naar de verte, de gloed
Doorheen de schaduwspelen van mijn schaduw.
Als een verwante versteen ik met de geur van de vrouw
En het verkrimpen van de kevers op het dodelijke mos.…
Baby, zweef naar het licht
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
1.262 Het kleine wiegje staat eenzaam
in de schaduw van je onbewoonde kamertje
je vloog ons als een vlinder
vooruit naar het licht.
Jouw kleine handjes uitgestoken
maar men kon ze niet grijpen
om je hier op aarde alles te kunnen leren
te knuffelen en geborgenheid te geven.…
Ik weet, ik word naar ’s afgronds rand
poëzie
2.7 met 15 stemmen
2.875 Ik weet, ik word naar ’s afgronds rand
Door duist’re geesten voortgedreven,
En schaduwen des Doods omgeven
En lokken me aan van alle kant.
Ik weet het leven in ’t voorverleên
Is eerder sterven mij dan leven,
Is ’t wederzien van toverdreven,
Die ‘k nimmer weder mag betreên.…
Overgang
netgedicht
4.5 met 23 stemmen
1.724 verkeerde wagon op deze rails
of nam ik als dwarsligger de verkeerde trein
het spoor terug volgen kan slechts in gedachten
wat rest is het spoor volgen over de heuvel
naar beneden tot het laatste station het graf
boven op de heuvel begint de passagier te denken
en te kijken of het spoor aan de zonzijde ligt
of de pech van de achtervolgende schaduw…
Meer dan een dag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
572 gewikkeld
Zodra het gordijn open gaat
Is het leven meer dan een dag
Met de ochtend aan de horizon
Gezonden in een nieuwe luier
Gewassen door de dauw
Koud bij de eerste stralen
Zijn de oude zonden, fijn als rag
Ze maken het ingewikkeld
Om op te staan
Met een nieuwe lach
Is het leven meer dan een dag
De zon op haar hoogtepunt
De schaduw…
Kersen
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
896 In de schaduw van mijn boom
waar het bladerdak van hoog
door de zware zoete kersen
zongerijpt en voor het grijpen
liefdevol en zorgzaam boog
naar het kleine witte wiegje
het beschermend voor de hitte
voor het zonlicht uit het oog
en ik droomde van de warmte
tussen pitten van die boom
klaargemaakt de confituren
taarten etend zoet van kersen…
Windgewaai
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
539 weet niet hoe
jouw wind meer waait
boven het klipklepper gebral
van letters tripperij
ze beuken, draaien als cirkeltjes rond
ergens onderweg
heeft kop nog staart
op de uitsnijdag aan d' oeverkant
wie blijft hoog en droog
om niet weerloos aan te spoelen
in het heden
(dringen indringers binnen
aan de plaats van stilzwijgen
waar schaduwen…
In de ban van de kat
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
653 Kijk, zegt Jeltje, ze likt mijn schaduw.
Ik moet nu zingen, voor haar en alle katten
die zeven maal zeven wijsheden
schenken aan hen die kattenogen kunnen lezen
want daarin staat het schrift van hun verleden.
Ze zingt zich monotoon en in onverstaanbare taal
verder weg van het heden.
Cleopatra fleemt, snorrend rond haar benen.…
“Het staat gegrift,”
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
652 Neem geen foto van je schaduw,
waarin geen gevoel en toekomst
wordt ondersteund, buig het hoofd,
spreek tot eigen goden die je had
verwacht, die je vrijheden hebben
beloofd, tevergeefs op hebt gewacht.…
Voor P.
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.041 Durf uit de schaduw van kunstlicht te treden.
Loze belofte schept namaak-karaat.
Edelmetaal zal daar replica's smeden
alwaar valse passie uit koudvuur bestaat.
Jij ontwaakt uit een vaal-geel gedicht.
Rekt je uit onder mijn huid,
veegt de schmink van mijn gezicht.…
Drie verzen voor een dode II
poëzie
3.2 met 8 stemmen
3.008 maar hier, achter een koel en lieflijk glinstrend water,
waaraan het middaglicht een groene schaduw gaf
liggen de doden zij aan zij in de geschroeide aarde:
een dezer steenen dekt uw jonge graf.…
Nieuwe grenzen
netgedicht
4.8 met 21 stemmen
682 ze komen overal vandaan
geen zee te hoog
vanwaar de schaduw langer is
en de wolken grijs
ze pakken hun dromen in
gelijk een vluchteling
zoals volkeren altijd doen
wanneer de glimlach ver is
horen van een wereld daar
en vrienden overal
zoekend naar wat er nog rest
om ook te delen
zoeken naar een eigen plaats
zoals zovelen
dan komt de…
Stadsgezichten II
poëzie
2.7 met 3 stemmen
1.338 Open de vensters
wijd op de dag,
het leven trilt
het leven gilt
en 't zonlicht lilt
waar schietende schaduw stuk slaat!
De straat
is wild van rumoer en van haat,
haat die als liefde groot is,
zij stroomt en snelt
vol donker geweld,
ieder mens wordt een held
die strijdt om 't doel dat brood is!…
Kuddenwacht
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.866 Lier 1906
-------------------------------------------
lommerte: schaduw
blekte, blekken: blinken, duidelijk zichtbaar zijn
neerstig: naarstig
ovrentweer: heen en weer…
Tong vol vuur
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
481 Tintel in de ruimte
Met geschuimbekte mond
'k Zweef 't heelal van jouw lijf
Straal de lach op jouw benen
Vleugel boven wolken
Gaaf zwierend in het rond
'k Loop de vorm van jouw hart
Ren de schakels van sloten
Zingend geheel voorbij tot
'k Eindelijk jouw liefde vond
'k Rijmde jouw rondingen
Verdwijnend in jouw stilte
Kussend de schaduwen…
De stad
poëzie
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.954 De stad ligt in de avondgloed:
de torens en de tinnen blinken,
maar 't laag gedaalde zonlicht doet
wat kleurig was in schaduw zinken.
De schemerige wegen zijn
nog vol, en in de nauwe stegen
Ziet men zich in den vale schijn
een vage mensendrom bewegen:
Chinezen met hun onbehaard
gelaat, en rustige Javanen.…
Pastel.
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
767 Harde schaduwen, zelfs in onnodig zwart,
Maakten plaats voor licht en schaduwrijk
Zacht grijs in een nuance van de oorspronkelijke
Pastelkleuren, met behulp van een vriendelijke zon.
Zo een, waar vanaf je kunt kijken en zelfs haar licht
Kan sturen, in prisma’s zo pastel als gewenst.…
Jaargetijden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
690 Daar wordt geschouwd
vanuit schaduwen, vanuit verscholen plaatsen,
waar oudheid duurt in ritmes die zijn verstomd.
Wieg mij op tonen die vertroosten en laat me
gaan waar geen harde paden zijn,
maar paddenstoelen huizen en gevallen bladeren
fluisteren in natte aarde die verzucht.…
Prinses van gouden woorden
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
1.967 Voor Kerima Ellouise
* * *
De mens werpt kogels op als kansen
de vruchten van een bedorven geest
maar in het woord van deze dichter
bloeit het kruid wat hem geneest
* * *
Zinnen slijpend werpt zij haar blik
op leven ‘s smalle schaduw
die zich aftekent
voorbij de wijzers van de tijd
In zacht grijs en krijtwit
beschrijft…
Mijn land, mijn land...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
671 Als 't voorjaar haar warmte weer teruggeeft aan de aarde,
kalveren en lammeren in de weide zijn,
het gras weer groen wordt en de paarden
in de schaduw van bomen dromerig staren
naar iets dat lonkt in de verte,
ben ik een diepgelukkig mens, want
dit is mijn land, dit is mijn land, mijn Noord-Hollandse land.…
Monoloog
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
671 dat hij gewapend
met het ongesproken woord
“kniel” wil zeggen, en dwingen wil,
tot overgave
aan zijn ziel, onbelicht
de zon wordt in de schaduw gezet
wanneer ontvangen wordt
wat schaars is
de ziel is het terrein van de bliksem
op de tast vindt de monoloog er telkens de weg
voelt bomen, rotsen
het is er stil, hij trotseert afgronden…
Winters boerenland.
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.183 Een zonnestraal schittert
tussen kruinen van
kale bomen
schaduwen strekken zich
naar voren uit, werpen
grillige patronen op
de modderige grond van
een verlaten bospad dat
glimt in 't frisse
winters nat terwijl
een klein meisje er stil
loopt te dromen.…
Onze Stad
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
544 Zo wordt onze geschiedenis in het nauw gedreven
En kan slechts in de schaduw van iets anders verder leven.
Terwijl men nieuwe luchtkastelen stampt uit de grond,
Verliest de burger het zicht
op wat hem aan het verleden bond.
Al wat aan de stad kan bekoren,
Werd immers onder de Domtoren geboren.…