757 resultaten.
Stoel met houtworm
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
493 De cultuur bloeit het lichaam open
Maar het hart dat is gesloten
Body glinstert als in goud gegoten
Webben rond vermolmend hout
Roerloos tot de dood vermoeid
Waar de tuinheer niet kan snoeien
Kan geen lelie open bloeien
Waar geheid de tijd de pijn van voelt
Het bloed gekoeld woede innerlijk woelt
Hangt in een mist van tranen
Rotte…
JUNI
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
773 bezoekers openstaan
straalt de zon tegen een blauwe hemel aan
gaan wij ons aan een open tuinfeestje wagen
terwijl de vogels nestjes bouwen in de hagen
trekken geurende kamperfolies de vlinders aan
juni de maand met de lange en warme dagen
laat mooie tuinen voor bezoekers openstaan
jong en oud gaan stilaan om vakantie vragen
de vermoeidheid…
Tranen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
515 Tranen van onmacht,
vermoeidheid, verdriet.
Wil zo graag verder
weer stapjes vooruit,
maar steeds weer die muur
waar ik telkens op stuit.
Ied'reen wil helpen
doet moeite voor mij
en toch op het laatst
doe 'k een stapje opzij.
Vlucht in het denken,
want dat is bekend.
Kan alleen voelen
in een eenzaam moment.…
Film
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
509 over baby, liefde
guillotine, te erg
Was blij er niemand
opgezadeld mee
Film leek te willen waarschuwen
waar te schuwen
‘k Had oude tijdschriften
waarin gewaarschuwd
had die ergens
neer willen leggen
ze bleven in mijn tas
want overal mensen
Nadien maakte ik foto's van
roeiers in de grachten
scheve oude panden,
en de vermoeide…
AVONDGENOT
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
393 De geur van kale, beregende takken
zweeft al stijgend en dalend door donker bos,
raakt vermoeid, hangt tenslotte geheel los,
laat zich naar verlichte ramen zakken.
Fijne spijzen, dampend, vers gebakken,
vatten reuk van nat hout en verlopen mos:
woud- en keukenlucht zijn één strijdbaar ros,
dat zorgt voor zaalvrede en -gemakken.…
Observerend gedrag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
304 In gezichten leest hij
vermoeidheid
die geen naam mag hebben.
In handen: spanning
die normaal heet.
Niemand leeft hardop.
Hij telt vertrekken
zonder afscheid.
Relaties die bleven
uit gewoonte.
Beloften
die netjes verdampten.
Ze noemen hem koud
omdat hij niets terug zegt.
Omdat hij niet meedoet
aan hoop
als gesprek.…
The Awakening
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
234 Maar die avond toen ik
in slaap viel, vermoeid
na weer een andere dag,
heb ik -hoe vreemd 't ook
lijkt- een stukje waarheid
gezien en er werd mij verteld
dat het leven een grote
leugen is en god misschien
een oude blinde of zelfs
een verrader.…
tranen
netgedicht
3.6 met 32 stemmen
2.697 tranen bevestigen meer dan eens het houden van
tenzij je je verdriet steeds verder laat verzanden
jouw tranen vertellen mij in eenvoudige zinnen
tenzij je je woorden niet meer wilt laten verstaan
jouw tranen zijn het einde van steeds opnieuw beginnen
tenzij je niet verder dan het einde meer wilt gaan
jouw tranen wassen de pijn uit je vermoeide…
Roosmarijn
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.512 de buurt
grijze triestheid vervlogen
de gulle lach en blije ogen
blijken van harte welkom
speelgoed van de vliering
oude tijden keren weerom
verruimd het leefgebied
fietsend naar het zwembad
het water zie je glimmen
is deze dag uniék nat
Play Mobil over de vloer
als vanouds handstand tegen
de muur van de schuur dan
slaat de vermoeidheid…
'Een lege postbode verdrinkt op de landweg'
poëzie
3.7 met 47 stemmen
14.805 Morriën)
het is verdomd al weer haast herfst
en mijn vermoeid lichaam dat geen honing kent
lichaam zwak boven mate en gespleten
het is een oud huis als in Greenwich Village
de bomen staan haastig in te pakken
hun bladeren gaan in de koffers van de grond
de wind is een gezwinde sleutel
en over het deksel legt zij een kleed van wolken
de…
Dode woorden
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
753 Zonder afscheid schuifelen
mijn vermoeide voeten
naar de lege achterkamer.
Ik sta stil en twijfel
of ik samen met de
duisternis wil verhuizen.
Met langzame ogen staar ik
in het schemerdonker en hoor
enkel verre, vergeten geluiden.
Herinneringen overspoelen
de meedogenloze stilte,
oneindig traag draai ik me om.…
Dode woorden
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.222 Zonder afscheid schuifelen
mijn vermoeide voeten
naar de lege achterkamer.
Ik sta stil en twijfel
of ik samen met de
duisternis wil verhuizen.
Met langzame ogen staar ik
in het schemerdonker en hoor
enkel verre, vergeten geluiden.
Herinneringen overspoelen
de meedogenloze stilte,
oneindig traag draai ik me om.…
Theedoek
hartenkreet
2.4 met 8 stemmen
1.349 vriendinnetje van ieder,
ideale opportunist en bijdehandje
zij vroeg zich af,
hoe het zou zijn om een rug te hebben,
of rechtop in je schoenen te staan
als de tafel en stoelen
en niemand die het wist
was dat uit zelfhaat of verdriet
dat zij lag, in stil verzet,
en liet de vlekken aan haar draden bijten
geen lust voor het leven,
haar vermoeide…
Verloren ooit
hartenkreet
4.8 met 16 stemmen
1.849 Gesloten mijn ogen,
dodelijk vermoeid
tot het eind van de pijn.…
Herfstwind
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
590 Wild en onbesuisd jaagt ze wolken de leegte in
voortrazend over stranden en velden
eindelijk verlost van lome zomersluimer
blaast ze ongetemd en ongeremd
met bolle wangen herfstblaadjes
als luchtpost verspreidend over het land
Limousines aanschouwen gelaten haar
geweld, lodderig en lui met een knipoog
wachtend tot ze eindelijk vermoeid haar…
Adagio
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.558 naderen
dwarrelen neer als herfstige bladeren
hobo en fagot slaken de laatste zucht
wijl cello's vertrekken voor hun ultieme vlucht
de harp streelt zich in weemoed en tranen
ten afscheid aan wenende melomanen
de paukenist vertrekt met stille trom
in het spoor van de uitgedanste bandoneon
jachthoorns hoort men echoënd nazinderen
en vermoeide…
Nachtdienst (zomer 1972)
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
3.907 Een nieuwe dag is weer geboren -
vermoeidheid tekent mijn gezicht.
Aarz’lend komt de natuur tot leven
tussen het asfalt en ’t beton.
De merels zingen: ''wacht nog even,
nog even maar, dan komt de zon''.
In deze prille ochtenduren
draai ik m’n sleutel in het slot.…
Herstel
netgedicht
4.7 met 22 stemmen
1.345 buren hebben hoeven
Met grote ogen kijken ze mij aan
Hun hoofden grazen in een stille cadans
De herfst krijgt met hun hulp een buitenkans
Intussen is mijn heg gans kaal gegeten
tussen de bomen gloort thans de horizon
in de verte kauwen hooglanders op de bosrand
mijn huis staat nu in psychisch vaderland
rust valt versterkend in mijn vermoeide…
de achtste plaag
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
785 o nee, niet weer, een nare geur, nog vaag
verdringt de goede bui, in alle staten
aanschouw ik de onthutsende plakkaten
ik trapte in zo’n hondse hinderlaag
ik grijp m’n schoen, ontwaar het volle pond
waarmee een diep profiel is overladen
m’n maag is zich op actie aan ’t beraden
een vloek verlaat gemeend en luid mijn mond
God schiep, vermoeid…
Mijn vriendin in het Louvre
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
906 wereld, dwars door eeuwen
Heden ontmoet het verleden, tijdsprong
veroorzaakt een spagaat in m'n geest
een elektrische storm waart door mij
vloek zacht, 'n non naast me kijkt kwaad
Hand in hand lopen we over scherven van
de tijd, waarin 't verleden schittert
wandelen door zestiende-eeuws Florence
mannen kijken om met lustige blik
Vermoeidheid…
Bovenaards?
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
543 Het aardse van de dingen
wordt onderaards gevoed,
doordat mensen elkaar verdringen,
naar het leven staan als het moet,
een werelds gekrijs van culturen
die elkaar de weg versperren, zuigt
het bloed uit de levensgrond, en
brengt ons verder van het paradijs,
vermoeid van het niet meer weten
in het spoor van een gebroken
voedselketen, de magere…
- Duizend jaren -
netgedicht
4.4 met 47 stemmen
610 Alles is mij toevertrouwd
voel vermoeid de wake van een nacht
gebukt
gaan duizend lasten heen
draven verder door mijn hoofd
als jaren eindeloze historische kracht
zachtmoedig en nederig
langst de kunstwerken des levens
klinkt de stem gezet in vrijheid
als koningen willen heersen
met richtlijn in mijn hart
de wijzen verstandig gebogen…
Gij hebt uw Geest
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
712 Wij zijn vermoeid door zoveel zorgen -
geblust, getemd, uiteengegaan,
wij wachten op een nieuwe morgen
waar Gij ons weer rechtop doet staan.
Laat nu uw licht ons weer doorvaren
en leg uw woorden in ons hart,
Dat we ze trouw en warm bewaren
en spreken over vreugd en smart.…
Ouder
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
606 Zo worstel ik door de mensenmassa heen,
verlies al wat vaker de blik op de einder
en zie soms in de spiegel een vermoeide
mond, matte ogen, en gedachten bespeur ik,
die van bittere oude koffiedrinkende mensen,
en ik slorp de einder met steeds meer moeite,
met slik- en vooruitkijk problemen, maar steviger
en stroever als een ouder wordende…
Im Abendrot
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
566 De dag heeft mij al vroeg vermoeid
met kralensnoer van licht en luid.
Zo pas nog liep ik ongeschoeid
door landen van gespannen huid,
gestolde mist en sterrenwolk,
en om mijn haar, licht als een kosmos,
de nimbus van het vuurvliegvolk.…
De dagen verdragen.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
748 Tussen twee rumoerige dagen
een lange lege stille nacht,
in mijn vermoeide kop de vragen
die ik in stilte overdacht.
Hoe anders is het toch gelopen
vreemd kan toch het leven gaan,
wat is er stil uit weggeslopen
waarom met lege handen staan?…
DE JONGGESTORVENE
poëzie
3.9 met 8 stemmen
1.258 .'
Gij wist: - wij zwerven door dit vreemde leven
Bij vreugdes dag, bij droefheids duistre nacht,
Zoekend het woud waar liefdes klanken beven;
Maar eens vermoeid van aller dingen pracht
Vinden wij wat ons streven is gebléven:
Stiltes vallei daar 't vredig is en zacht.…
De zusjes en de antilopen
gedicht
3.3 met 3 stemmen
8.447 'Het zijn antilopen'. voegt hij eraan toe Hoewel precies op dat moment overvallen
door een soort vermoeidheid - alsof het zacht en geruststellend begint te sneeuwen
aan mijn binnenkant - maak ik me klaar
(het moet, denk ik grimmig) voor de jacht.
------------------------------------
uit: 'De zieken breken', 2008.…
nachtzee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
436 ogenblikken
geduldig uitlopend in dunne zomen
de zee kwam met diepe kalmte van overtolligheid
naar het strand toe lijden
geen teken werd in de nacht gegeven
dan het licht van de mast van het schip
geen vorm was diep genoeg om het geheel
te omvatten dan de donkere romp van de nacht
alleen golven schoven naar de kust
klopten op zijn vermoeide…
De spiegel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
810 Zij knoeit wat aan haar taille
Met in haar vingers kneedbaar
Mijn slijtage, mijn vermoeide vrede.
Aan het raam slaapt het water,
Het lover, de vogels van het voorjaar.
In het ijs van de spiegel is haar gelaat
De laaiende tatouage van vers verdriet,
Veelzijdige extase en vervaagd verval.…