738 resultaten.
NACHTEGAAL
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.318 O, flonker-vochte stem die sloeg bewogen,
Uit zwaarmoed riep mij naar de lichte hoge;
Hoe hing mijn aandacht aan Uw diep geschater;
Keer, zingende dwang, zacht geweld dat kliefde
De smachting van de nacht, keer liefde, o liefde,
Hermaak mijn hart tot een diep-orglend water.…
als de wapens zwijgen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
735 want in welk land ik ook vocht, bloed
is overal rood.…
Ik kan uren zitten turen
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.152 Ik kan uren
Zitten turen
Naar de vochte maneschim,
Mat vergloeiend,
Zacht vervloeiend,
Dalend, dalend naar de kim.…
cirkel.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
641 Even later in de kamer een slok van dat
donkerbruine vocht, een sterke bak, dan
moed verzamelen voor de dag.
Immers de zon schijnt, ik kijk naar buiten
en in die gele cirkel vertoont zich
een lach...
Dus niet langer mijmeren, toch vraag ik me
nog even af, hoeveel hindernissen kan ik
doorstaan?…
overvloed
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
548 eerst zondagavond dronk ik
het hemels water weer
liet druppels vallen op mijn tong
ving ze op en droomde over fonteinen
goh, wat was toch de laatste keer
dat ik mijn handen uitstak, om
op te vangen, dat hemels vocht
dat de Dommel uit deed deinen
waarop menig mond heeft gewacht
en ik weer zweet behouden mocht
ik dacht aan de komende nacht…
EEN KORENWANNER AAN DE WINDEN
poëzie
4.2 met 4 stemmen
933 Ei, azem met uw droge asem
In 't winterkoren dat ik wan,
Opdat de lucht met vochte waassem
Mijn dorsvloer niet beschaden kan!
------------------------------
veugels - winden
duislig - zacht-speels…
Schild en speer
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
484 In de nieuwe wereld heerst vrede
ginds, verder naar het westen
eerst moet je over lijken gaan
van indianen en ongelovigen
en opnieuw beginnen
Op de oorlog volgde griep
een dodelijke uitbraak
van virale koorts, viervoudig
gehard, onzichtbaar
tot het te laat was
Na afloop vochten de vrouwen
om de hand van een held
die overleefde met zijn…
Image de rêve
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
514 onbevangen kind
onwetend nog van tegenspoed
haar haren dansten in de wind
ze liep een beetje op haar tenen
en zo door de zon beschenen
leek ze op een hemelinge
te midden van een veld seringen
die ik bijna ruiken kon
hun pluimen raakten haast de zon
en toen opeens herkende ik
het meisje aan haar reine blik:
mijn zusje die voor 't leven vocht…
meteoor
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
449 het gewoon
horten van de wijzer op de horlogeplaat
maar de ellips nog maar net begonnen
strookt niet met seconden een ijle tijd
van myriaden in een ruimte van stof
waar niets afgetekend wordt van
een persoonlijk lot
het licht dringt als een speerpunt
door versnelt een diep gravende
tijdreiziger doorgebroken in tomeloze
baan op het vocht…
Fantoomruil
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
97 woekerprijzen
de glimlach is een valstrik
geheugen gecrasht in paranoia
Kijk in de verweerde spiegel
de zwarte markt stort in
van goud naar oud papier
de lijsten bespioneren je
Vluchtroute door de grauwe regen
smokkelwaar blijft gecamoufleerd
grijze luchten drukken door
chemische weemoed sijpelt binnen
Koffie op de klokslag
slik het zwarte vocht…
wat ik doe in mijn flu
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
653 telt hoge zomerse graden
waarin ik aangedreven word om ook
in de winterdag in mijn eigen luiheid te baden
in zekere zin kom ik tot niets
al wat langer bekend bij mijn batterij
ik bedoel hier die van de geruisloze fiets
die heeft weet van het feit dat ik
veel over de tijd uit kan spreiden
nu is het me echter gegund
daar de ballonnen met vocht…
SPEELTUIN IN NEVEL
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
474 Duizelig sluipen tussen wip en klimrek,
terwijl het klamme vocht langzaam verdwijnt.
Zon ontwaakt, streelt schuchter de kromme nek:
"Het rijk, voor jou alleen, wordt door mij verkleind.
Kameraadjes komen onze vreugdestek
verwarmen en verwijden zonder eind!"…
Het donkerde
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
449 het donkerde meer
dan me lief was
in de klamme kou
met flarden mist
tussen de bomen
ze raakten mij
met lange vingers
van de grond kroop
het vocht lanzaam op
en vergezelde mij
zo ook de anderen
die mij al eerder
hadden verlaten maar
die altijd rond deze
dagen hier waren
om even aandacht
te vragen ookal waren
zij ons al jaren voorgegaan…
Zijn hengsellied
netgedicht
4.2 met 58 stemmen
384 geleund tegen de
schaduwkant van
het donkere bos
we keken
elkaar aan
ik wist dat we
zouden gaan
op onderzoek
uit zomaar gewoon
pure nieuwsgierigheid
natuurlijk kraakte
de deur kreunend
zijn hengsellied
vertelde de trap
bijna ademloos
zijn leuningsloze
levensverhalen
waren vloeren
onbetrouwbaar
verrot door
het druipend
vocht…
TANDARTS KIJKT
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
689 Het mondspiegeltje maakt nauwlettend zijn tocht,
huppelt langs alle tanden en kiezen,
houdt heel de holte goed in de smiezen,
wordt plichtmatig gezoend door slijm en vocht.
In rechte rij, dan weer een ruime bocht;
over hard ivoor en zachte vliezen,
die vol bange spanning stijf bevriezen.
Het glazen oog vindt, waarnaar werd gezocht.…
Voorspel der Olympiade
netgedicht
2.4 met 10 stemmen
370 druipnatte druivenvers
in eldoradische sferen
werden haar appels
zachter dan peren
de spaanse navels
in de citruspers
glommen en zwollen
als honingbijen
dansend in hun
limbisch systeem
waar riten ontwaakten
van Dionysos' menaden
heuvels bestormend
rukkend aan takken
*
o Zeus, heb genade
ik kon het niet aanzien
het matineus vocht…
Liegenspiegel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
255 Ik vocht met ramen,
met lepels, met een natte stropdas,
en mijn gezicht deed mee
alsof het een geheime bondgenoot was.
De cadenza klom op tafel,
tors rotsen, sleep touwen,
en we schepen haar in
met een vork en een vergeten vis.…
Nooit meer dan jou
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.516 Nooit vocht één ongelijker strijd
dan jij tegen dit sterven
de harde onafwendbaarheid
die langzaam jou ten grave leidt
.... om Leven te verwerven.
Nooit bad voor iemand ik zozeer
dan jou en voor jouw leven
gaf aan jou liefde keer op keer
en aarzelend slechts leg ik mij neer:
er valt niets meer te geven.…
Nooit meer dan jou
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
2.122 Nooit vocht één ongelijker strijd
dan jij tegen dit sterven
de harde onafwendbaarheid
die langzaam jou ten grave leidt
.... om Leven te verwerven.
Nooit bad voor iemand ik zozeer
dan jou en voor jouw leven
gaf aan jou liefde keer op keer
en aarzelend slechts leg ik mij neer:
er valt niets meer te geven.…
Herfstnacht
poëzie
3.0 met 21 stemmen
3.785 Langs wei en wilgen glee de vochte nacht,
Het deinzend witte kleed golfde en bezoomde
Het lage land, - boven de herfstdauw doomde
Het blinde oog der maan - zo stil, zo zacht.…
Vloeibaar
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.443 De dag is dorstig, schaars het vocht
ik droom van koninklijke perskuipen
die met overdaad mijn koortsstuipen
stoppen.…
Onvermogen
poëzie
3.8 met 11 stemmen
3.787 Zo weinig als men wijn uit netelen kan drukken
Zo weinig als de moor kan bleken zijne huid,
Zo weinig als de los zijn vlekken wissen uit,
Zo weinig als men mag van dorens vijgen plukken,
Zo weinig als een steen zich rechten kan of bukken,
Zo weinig als een trom vanzelf slaan geluid,
Zo weinig zonder vocht opschieten kan het kruid,
Zo weinig zonder…
De Planten
poëzie
3.3 met 13 stemmen
3.330 Des morgens als de dauw zijn vocht'ge wade
nog om de perken toegevouwen houdt,
staat reeds de hovenier met noeste spade
te werken in de grond, als groef hij goud.…
Tabernakel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
436 het langst blijven
mijn ongeschreven gedachten
die kras ik zonder vocht op papier
de vingers bespelen dan mijn ziel
of luisteren naar mijn hart
je zet de deur op een kier,
maar de tocht neemt alles mee.…
halfleeg
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
2.078 mocht
Maar ze huilt alvast van dat ’t over gaat
want dat gebeurt, dat weet ze zeker
Dus logisch dat ze haar troost al zocht
Ze leeft in angst van: het gaat weg
Omdat al wat mooi is straks verdwijnt
Het geeft niet hoe vaak en hard ik zeg:
Geluk is zacht, het jankt noch dreint
Haar baan, lijf, alles, dus ook ik:
Alles waarvoor ze angstig vocht…
Uitgebraakte nacht in de morgen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
553 Nu was hij slechts ontwaakt
om zijn verdroogde vingers te verzadigen
met vettig vocht en hapklaar voedsel.
Hij weigert pertinent
de dag het licht te gunnen
en schuift de gordijnen opzij.
Onwezenlijk uit het raam starend
ziet hij het tafereel ontaarden.
De zon vreet alle leven
dat ligt te wachten
in haar onthullende stralen.…
Een stad
poëzie
3.7 met 17 stemmen
4.709 Schoon is 't geslacht der mensen, daar ze lopen,
Hoge gestalten door de straten voort,
En vrouwen dalen naar de brede boord
Van de rivier in 't midden, dompel dopen
De kannen in het water, hel omdropen
Van 't schitterende vocht, - een enkel woord
Wordt helper-vliegend door de lucht gehoord, -
En heel de stad…
Klas van weleer.
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
1.883 Ik hoorde het gisteren pas
van je Jan,
mijn maatje uit de klas van weleer
zo’n vijftig jaar gelee
We vochten en visten,
altijd waren we wel
aan’t ravotten, stelletje zotten,
wij met z’n twee
en toch, keer op keer
ontmoetten we elkaar weer
op de meest onverwachte plekken
Jij was altijd de dikke,
ik bleef gewoon de dunne
Soms zagen…
De verzenzegster
poëzie
3.4 met 7 stemmen
3.813 Koelte doorstreek haar stem, alsof een glas-
Kralen gordijn klaar ritselde in ’t verlegen
Bewegen van een hand; dan beefde tegen
De vochte grijsheid plotseling een ras
Pooplen van gouden licht; wie heeft ons armen
Een blik gegund tot waar de liefde waakt?
Ons dood hart voelt zich koesteren en warmen.…
Herfst
poëzie
3.3 met 9 stemmen
3.633 Onder de bomen hangt een scherpe geur
van vochte grond en van doorweekte blaren;
geen leven, geen geluid in 't grille licht,
dat gul door de ijle takken binnenvliet,
en eenzaam valt een schot, een verre knal,
die heel het woud vult, als waar' 't de eigen stem
van 't bos, dat in sonore toon verkondigt,
dat ergens op een dichte plek een vogel…