8759 resultaten.
hartenklop
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.102 je ligt zo stil en veel te diep te slapen
iets schreeuwt in mij het is al laat sta op
een arts staat daar zijn moed bijeen te rapen
het is al tijd hij neemt jouw hartenklop
en straks zal hij het aan een ander geven
het eerste dat ik hoorde van mijn kind
nu zal jij in de dood nog verder leven
en ik ga zoeken totdat ik het vind
en als er…
ietwat nat en droog
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
567 valt met sloten
koffie aan de tafel
vierkant geknoeste tijd
met elleboog gesleten geulen
waar gasten zich een plek weten
om het hoofd te laten hangen
voor even nergens thuis
het getrippel van duizend druppels
verdrijft het eeuwige geneuzel
in wat het verleden heet te zijn
nu en gisteren ook al
toen de zon zo scheen
en toch is het stil…
Wulpse heupen (vervolg op 'Hel'dre ogen')
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.393 Ja jou alleen
Zonder drammerig gedril
Mijn blik op jouw wulp-
se heupen
Een mooie
Ronding
Maakt mij haast stil
Hand in hand door 't leven
Voetjevrijend. Vrije voeten
Obstakels passe-
rend. Heuvels
Over en
Weer. Bis
Bergen moeten*
* Vervolg en slot in 'Liefde voor jou'…
Voor Neeltje
netgedicht
4.2 met 40 stemmen
3.442 Het is even stil
Ik dicht niet meer
Schrijf geen proza
De geest is dicht
Ik tel tot tien tot elf
In een hol gewelf
Zodat niet gaat verloren
Geluid van de koeienhoorn
De oproep fel en stom
Tot het heidendom
Heb ik geweerd
Ik ben bekeerd
Tot wat ik altijd was
Een degelijke grapjas
Wel met christelijke waarden
En moppen zonder baarden…
De herinneraar
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
779 ik rust in m’n stoel
tegenover de staande klok
die m’n tijd wegtikt
verzadigd van het verleden
gebukt onder druk -
van talrijke herinneringen
stormt in een stil
moment 't ganse verleden
het bewuste binnen
bladerend door mijn leven -
sleurt het onbewuste
mij mee langs de ruïne van
ongeheelde wonden
verborgen en verworden tot…
de vogel ziet hoe klein wij zijn
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
580 naar kilo's geluk
van korte duur
wegen wereldleiders
heilige huisjes
op een fragiel akkoord
van eindeloze consessies
lacht de clown
zijn roodgeverfde lach
naar het kind in ons
dat zich nog onschuldig waant
breekt een ijsschots in tweeen
smelten tranen naar de zee
waar het water stijgt
voorbij de lippen
soms
zijn we even stil…
Geest uit de fles.
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
659 Onverwacht een hete dag,
de bries stond stil, zo ook
jouw vlag, de blanke schil
getekend in wolken van
stralend wit en hemels blauw,
en op het meer jouw rimpels, de
vrije wil van een smachtende
weerspiegeling, de zon zonk
neer, de horizon spoog rood
de sproeten op je huid,
kennelijk te snel en te jong
ontbloot in prikkelende dauw,…
ik was aan zet maar waagde niet
hartenkreet
1.9 met 16 stemmen
1.279 ik ben doodmoe maar kan de slaap niet vatten
want in mij daar voelt het koud en kil
waar het gister nog zo vol van was
daar is het nu heel stil
en het stomme is, ik heb het zelf gedaan
omdat er opeens iets knapte en er twijfel was
heb ik het laten gaan
waar ik gister nog van dacht
wat valt er te verliezen
daar heb ik vandaag niet voor…
Rosengarten
poëzie
3.4 met 7 stemmen
2.551 Al schone dingen veil voor goud
Bezitten wil, en dus ontwijdt–
Ik heb iets bijna schoons aanschouwd:
In het verkeerdoorgonsde park
Terzij van zijn asfalten wegen,
Als in een straat een ingebouwde kerk,
Vond ik een rozentuin gelegen:
Daar in doorzonde bloemenwolk
Zweeg van het onbeschaafbaar volk
Het ijl gezwets, het loos gegil
Een spanne stil…
Weer maar verder
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
821 Dit bestaan: liefde en haat, verrukking en
veel pijn en eentonigheid, zeker in
bejaardenhuizen waar de tijd lijkt stil te staan.…
Geschilderde maan
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
623 En hij die de maan schilderde
tussen wolken, dun vervangen
uit stilte van dromen, bijna zonder lippen
zoenen zoekend naast nachtgordijnen
en lotgenoten vanuit een zolder
over de slapende stad
konden we slechts rijmen
in onze bijzondere gedachten
door openhartig iets te zeggen
over een stil bodemloos smachten
onze lichamen ritmisch bewogen…
wachten op reactie
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
2.998 Hoopvol zit ik te wachten
in stilte voor een antwoord
ongeacht het uur van de dag
zenuwen komen en gaan
Gerinkel van mijn gsm
stijlvol kijkend en wachtend
tot het verlossend gesprek
Minuten op de klok
lijken wel uren te zijn
toch spreekt ze de waarheid
Stil komt de dag
waarop de beslissing
bekend zal worden
Tot dan is het wachten…
Wind
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
612 Als alles stil staat heb je geen naam
laten alle bladeren zich hangen.
Het wordt donker dus ik kan je niet meer zien.
Als de bladeren spreken in hun eigen taal
heb je weer naam.
Achter het diepgroene zwart jullie hilariteit.
Jullie massale fluisteren in stilte zal ik missen
achter het diep groene.…
Vrij en ongebonden
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.376 Zij is niet langer blijven hopen,
die avond telde ze haar knopen,
heeft niet meer op hem gewacht,
stil verdween zij in de nacht.
Hij is met zijn vrienden blijven drinken,
zij deden op zijn gezondheid klinken,
tot de dokter constateerde,
dat zijn lever niet meer functioneerde.…
Tegen en mee
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
471 Sereen stil zwijgen loeiende wind
scheiding water stuivende
golven schuim koppende duin
eindloze vlakten ruisende velden.
Hoor ik je stem in zwoele warmte
boven loeiende wind bulderende golven
lach door koppende duin
eindloos ruisende velden van liefde.…
Continenten ver
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.735 Je deed het moeiteloos,
je was al continenten ver,
voordat ik je ging missen,
te gretig ingehaald, te veel
gevergd, jij was alweer
een klip voorbij, wuivend,
leek zorgeloos, keek vanuit
je hoge plaats op mij neer,
ik maande je stil te blijven
staan, wat je beantwoordde
met nieuwe vragen zonder een
stap te vertragen, verkoos
je de…
Het kind in glas
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.482 om te spreken
over vroeger dat niet meer telt
doch wel het gevoel dat de rode sintels
van het pas aangelegd terras doet schreien
en nood zich aan liefde hecht
die verstoort in een
couveuse ligt te ademen
waar brengt mijn religie mij
wanneer ik verwoord dat
vele levens het anker kan laten
vieren met het touw dat zonder eind
een stil…
opgetekend
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
730 welke droom hebt u
vroeg de dichter
en hij verdeed zijn ziel
toen hij dagen en weken en jaren
in het graf van zijn woorden dook
verzen neerschreef
stiller dan het geluid van minnaressen
luider dan hemzelf en de muren, uitgediept
tot in de kerkers van het weten
hij wilde stil verdwijnen
maar telkens de nacht begon
droeg hij zijn geluk…
Op de rede,
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
550 Getijdenstroom loopt niet
parallel met de schijn,
lijkt stil te staan, kost
kracht om tegen stroom en
mening in te zwemmen, en
als drenkeling - op een door
god verlaten kusten - te
vondeling gelegd.…
Als de vorst z’n kroon afzet
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
727 Een schaduw van wie
daar gaat, ingepakt in
stijve kleren glijden
over straat, het hoofd
in livrei verbonden,
stram als een lakei,
tuin en schutting allebei,
laten zich verdwijnen
onder mutsen door de
sneeuw gehaakt, over
een ijzig pad heeft ook
zijn stil verlies gehad,
tussen donkeren muren
hangt de dag in hengsels
van bevroren regen…
Tijd is...
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
697 Tijd is voor jeugdigen een oceaan
oneindig wijd en zonder zorgen,
iets dat voor hen lijkt stil te staan,
een zee zonder gisteren of morgen.
Tijd is voor volwassenen een rivier
wild stromend, vol met toekomstdromen
waarop zij als bootjes van papier
rusteloos worden meegenomen.…
Schaduwland
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
571 We wonen in een schaduwland
waarvoor geen taal of tint bestaat
het witbleke zuigt er hartstochtelijk
de kleuren van kindergezichten
terwijl een molen stil en star
de uren naar de einder waait
Alle dagen zijn daar deuren
naar eindeloze wegen die
zonder bestemming voort waggelen
op weg van eergisteren naar
de welvingen van 't onaantastbare…
Van alle mensen hou ik het meest nog van apen
gedicht
2.2 met 41 stemmen
18.570 En hoe stil ook kijkend blinken hun ogen altijd altijd van leven.
Hoe ver ook van elk woud dragen hun armen een boom in zich.
Ik ben een boom,
hun armen zijn mijn lianen.
Ben ik het die hen draag,
of zij die mij gespannen
tussen aarde en hemel houden?
--------------------------------
uit: 'Apenjaren', 1998.…
Harde waarheid
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.361 Ik moet soms aan je denken
Onverwachts, gewoon spontaan
Blijf ik aandacht aan je schenken
Kom ik bij je stil te staan
Gek toch, dat ik ben blijven weten
Hoe ik je miste na onze split
Ik kan de pijn maar niet vergeten
Zodat ik er nog steeds mee zit
Ik stel me nu en dan die vragen
Was jij gelukkig, toen met mij
Gaf ik jou redenen tot klagen…
Requiem voor een meisje
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.033 Ze zijn stil gezet, de wereld en de tijd,
niemand die weet wat de dader dreef.
Maar te jong nog zijn we haar kwijt,
een herinnering voor wie achter bleef.…
Stedelijk nat
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
732 Omringd door de geur
van verse natte straten
verdwijnt de droge blues
van een te vroege zomer
het weinig groen leeft op
door wat het kan absorberen
te midden van het steen
en neergeslagen stof
het is stil in de stad
een eenzame paraplu
haast zich verdwaasd
op weg naar onbekend
twee verslaafden
paffen hun genot
onder de brede luifel…
"Een schilder"
gedicht
3.3 met 16 stemmen
8.144 Op dijkjes langs de balkengaten
stonden wij stil in de kou,
en dan maar over kunst en toekomst praten
als jij in elk geval een schilder wezen zou.
Ik wist nou nooit eens wat ik worden wou
en kon mezelf soms om die vaagheid haten.…
De smaak van geluk
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
549 zeg me glimlachte de vrouw
hoe proef je geluk
de wind bleef even stil, nadenkend
plotsklaps scheen de glans van de zon
over het water
en de wereld die eerst zo kleurloos leek
veranderde voor haar ogen
zilver en goud weerspiegelde zich golvend
toen sprak de wind
geluk proeft als een zacht gekookt eitje
op een knapperig vers broodje
en de…
In Zwijgzame Liefde
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
483 verschijnen
herstellende van hun zinkende zielen
zoekende naar verzadigde waarheden
dolend, achter maanstralen aan
bestudeer ik mijn gedachten
in zwijgzame liefde
lijken bomen op onvolmaakte mensen
diepgeworteld in eigen grond
als orakels van onbuigzaamheid
grijpend naar de hemel
telkens maar in beweging en
vol van verandering
nimmer stil…
mijn kleine leven
gedicht
3.4 met 16 stemmen
8.376 verkruimelt
in de krimpende vuist die heet: tijd
hoe ik mijn lijfje
tegen zijn vereelte handpalm smijt
opnieuw opnieuw
wil ik met mijn voorhoofd
door zijn vlees en pezen heen
ik blijf hier niet
ik ben dit niet
dit verrimpelde kind
dat handenvol tanden verliest
en mandenvol haren
o kon ik toveren
ik klapte in mijn handen en
- alles stond stil…