712 resultaten.
Seizoen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.779 Bliksemschicht schiet door dicht getrokken
gordijnen van zwaar beladen kolken
wolken pakkerds treffen in`t aangezicht
schokken smeltwatervallen langs haar lijnen
Regenbui drijft over als een sluier prevels
schuin afgeklonken aan rondingen einder
verschijnt er grijs gezonden een ara in rui
nevelmotjes fladderen van onder tot kruin
Zon breekt…
Seizoen
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.770 Bliksemschicht schiet door dicht getrokken
gordijnen van zwaar beladen kolken
wolken pakkerds treffen in`t aangezicht
schokken smeltwatervallen langs haar lijnen
Regenbui drijft over als een sluier prevels
schuin afgeklonken aan rondingen einder
verschijnt er grijs gezonden een ara in rui
nevelmotjes fladderen van onder tot kruin
Zon breekt…
'Mighty Victory'
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.092 Brokkelend strompelen over liefde
Zwiept felle regen schrijlings neer
Slaat klam en zuchtend warme dromen
Beelden zwijgend haar adem in mist
Groot getekend, sterk met kracht
Verzuimt een verlangen grof en wreed
Schokt fel, vervaagt aan een horizon
Stotterend zilt die droeve tocht
Trots vlucht langs de einder voort
Stervende dauw en laf…
verdomse dagen
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
1.027 gans Meetjesland blinkt
strakskes als de voren
op hun rug zijn gegaan
einders tegenwinds dood
lopen tegen dijklichamen
licht verpaupert in takken
ik hou van grijs, met rood
zoals een sjarpe de vrouw
omhelst, haar mantel tot
op de enkels doet vallen
het grijze haar in een knot
ogen spiedend rondgaan
regensluiers verhangen zich
in de…
Wees niet de schroom'ge
poëzie
3.2 met 8 stemmen
2.328 En weder teder in uw deinend over-peinzen
van ons geschéiden wee,
zal ons veréende droom misschien ten einder deinzen
der zélfde vrede-zee.
Want, kwam nog, wijlend in uw kommrend oog gegleden
de schaduw van mijn vróeger lied, -
draag ík dan, rústig, 't lévend leed van ons verleden
niet, niet?...…
vermeende inspiratieloosheid
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
748 punten
in een gering raken
weidsheid groeit
in een zee van oeverloosheid
het vervult zich
in een rij atomen
afgesneden
van de baan terug
elk op weg
naar een vruchtbaar land
geen leegte geen lijden
van een handvol
gegijzelde cellen in het zog
van een doelloos zwalpen
het was slechts een spiegel
voor ons verborgen
voorbij de einder…
Stop de tijd
netgedicht
4.5 met 46 stemmen
2.611 Onze ogen zien de zee,
een blauwe zomerlucht,
een zonovergoten strand,
hier en daar een scheepje
aan de verre einder
Onze vingers voelen vingers,
warmte en vertrouwen,
stil sprekend met elkaar
van een nieuw begin:
Het is waar!
Onze harten zingen plezier:
eindelijk, dus toch!…
Een zomer lang
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.057 Tot eenieder die er kwam
van Noordzeestrand verdwenen was
verliefdenlaantjes had gelopen
warme zee vergeten was
totdat de bedelman zich pakte
met de wolken van het strand
gestilde Noordzee zag verdrinken
met een zon die opgebrand
haar laatste maantjes van geluk
voorbij de einder had geschoten
had genoten van het water
witte billen had verschoten…
De weg terug gaan
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
652 lang platgetreden
door uitsluitend flarden, herinnering
Neerdalen in die oude, grijze dagen
betekent mijzelf in ‘t donker zoeken
Waar ik geen de weg hoef te vragen
welke reis ik nooit behoef te boeken
Terugkerend naar waar ‘t ooit begon
betekent het moeten sterven op aard,
Het spoor nemen tot het eindstation
plus de boot die over de einder…
De Zeilen
poëzie
3.2 met 5 stemmen
1.788 Wij lagen er, en wij zagen
naar einders heimlijke ree
het langzaam gaan onzer dagen, -
als zeilen over de zee.…
nooit meer
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
636 het verschiet hebt
nooit meer hand in hand
met haar wandelen
in het bos of
langs het strand
nooit meer met haar dansen,
nooit meer bloemen voor haar plukken
zelfs nooit meer ,
zon voelen op je huid
wind in je haren
malse regen
of prikkelende vrieskou
maar levenslang
verschanst in een waanwereld
op vier muren kijken
als je einder…
Wees niet de schroom'ge...
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.182 En weder teder in uw deinend over-peinzen
van ons geschéiden wee,
zal ons veréende droom misschien ten einder deinzen
der zélfde vrede-zee.
Want, kwam nog, wijlend in uw kommrend oog gegleden
de schaduw van mijn vróeger lied, -
draag ík dan, rústig, 't lévend leed van ons verleden
niet, niet?...
- - Wees niet de schroom'ge...…
Arcanum XVI De Toren
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
627 hagelbuien
vlammende tongen
verkruimelen
de wankele muren
van mijn zekerheden
ik ben herboren,
uit chaos en verwoesting
in felle barenskramp
gestoten
uit de knusse schoot
van geborgenheid
bevrijd uit
het prangend keurslijf
van juistdenken
sta ik in het puin,
naakt en kwetsbaar
maar onverschrokken
richt ik de blik
op de verre einder…
Halve maan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
441 Onafscheidelijk, samen één,
als dochters van dezelfde moeder
varen jullie naar diezelfde einder heen.…
Onderweg
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
596 of juist wel
het zal de lente zijn
die mij beroert
of verlang ik naar mijn huis
waar de duif koert
ik zie hem vaak in de ochtend
op het hekje
waar nu, zo neem ik waar,
iets gevlekt
in een prille struik loert
verlang ik naar jou
of juist niet
verzamel ik enkel stenen
om te stapelen
en sta ik op mijn tenen
om over de einder…
Aan het bed van de dichter
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
536 Dwalen, en niet verdwalen
zo spreekt zijn stem, zachtjes
een beetje bedeesd, in korte zinnen
klinken zijn woorden, en ik luister
aandachtig
naar wat hij te vertellen heeft
hij vraagt me naar de zee
ik vertel hem over golven
meeuwen boven de einder
en spelende gedachten
ik laat hem foto’s zien
hij pakt mijn hand
in de zijne
die uit…
Liefdesleven
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
685 blijven
wat kan het leven je allemaal geven
om je eigen leven te doorleven
ergens is een leven in jouw leven
lukt het niet wendt dan de steven
is het accoord, dan zeg je een woord
daarna: het samenleven gaat voort
een situatie van nemen en geven
veel geluk, soms op tijd reven
ons levensschip besturen en laten varen
samen naar de einder…
aarding
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
521 De wereld ligt scheef en bergaf
benepen met nadering in de einder
de liefde een zwaar vehikel geworden
wat nog rest past in mijn geklemde hand
het schrijven het tasten naar kostbaarheden
die zich onvermoed in mijn zakken verhullen
plompe bewoordingen kervend op mijn kladjes
met het definitief van een houthakker
die een boom omlegt
Met klompen…
Te zijn, of niet te zijn
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
608 Ga heen, en zoek de verre einders van het land,
waarvan zo weinigen terug komen.
Maar oei! daar zit hem de knoop!
Wie zal de afwas doen?
en de vuile sokken?
Wie betaalt alimentatie
en een vlooienband voor de hond?…
de vrije uitloop
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
83 De lichte duif landde op mijn levenslijn
die vandaag ongedwongen op een zweefmodus stond
geen omwonden doekjes of zoetigheid als ijsbreker
los van elke wetmatigheid dat vogels niet spreken
dat eindeloze pijnigen met grote metaforen -
als zij van klei blijkt, wordt er gelijk geschoten
Zij zingt niet hoog over gouden einders,
doch roekoekoet…
De last van verlangen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.161 , een filmzilveren denkblad
in lichtringen, sierstof in stormzicht, vlamflarden, fluwelen
denkwee wat je handen niet kunnen vatten, dundoek over
je ogen om je nog blinder te stemmen, woorden, die, uitgesproken,
bruisend als natrium opgaan in het verlangen naar de heimwee
die je nog nooit gevoeld hebt, naar de chromatiek van wensen
bij de einder…
Kana
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
804 De tortelduif -
sierlijk landt zij en prudent
pikt zij zaden op
terwijl men elders einders wist
en nacht vermeerdert.
Het Volk van G’d,
de Partij van God – namen
kunnen vloeken.
Ook de taal valt onder
schade - collateraal.…
Messias
netgedicht
4.9 met 19 stemmen
810 Een uitgemergelde figuur sleept zich door de woestijn,
een bewegende sculptuur van Giacometti, zoekend naar genade
en een koele teug water, maar aan de einder wacht azijn,
een zweepslag en het oordeel van een kronkelende made.…
Plattelandsstoet
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.864 Op die donkere dag bespraken we
de kist, de kaarten en de cake
Vandaag voert de stille tocht langs
achteloos weggeworpen boerenhoeven
langs verlaten erven waar geen zon
schijnt en toch de schaduw heerst
Traag stappend proberen we de einder,
waar aarde en hemel raken, te ontlopen
stemmen staken, een enkel gebaar
volstaat in de najaarsstilte…
hemels
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
706 gras
met klaprozen en margrieten
de blik op hemels oneindig
zie daar drijft engeland
achter een zittend hondje
en opeens is daar spanje
maar dan andersom
naast een heel boze man
een grote vogel trekt
een trage zilveren streep
door de weelderige boezem
van een lekkere wollige dame
in de nauwe laars van italie
eeuwige sneeuw aan de einder…
redder van de nacht
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
909 zuig mij in je armen
redder van de nacht
vertraag het doodse malen
over het vermaledijde aardse dwalen
zing met mij over jeugdige frêle velden
die glooien in de einder van mijn dromen
zij zoeken warmte met liefde te omzomen
zodat engelen de tederen maken tot helden
zuig mij in je armen
redder van de nacht
vertraag het doodse malen
over…
duo-gedicht: doorzien
netgedicht
3.5 met 18 stemmen
739 al fluistert het land godverlaten
onder voorbijtrekkende wolken
dat vaagheid dwaalt rond de einder
krijst de eens zo smeuïge aarde
een gebarsten ziltheid van kolkende vuurzee
jouw glimlach blijft
en wanneer ik jou mijn gedachten geef
zal de akker dan, waar wij ooit druiven plukten,
opnieuw in alle heftigheid kleuren mengen
van…
oogappels reiken
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
632 lippen laven
drinkend uit de blauwe bron
mijmeringen
zo zoet
tot in ons diepste wezen
door te dringen
helder als een melodie
geëtst uit ebbenhout
klinkt de dwarsfluit
door het dal
van beloftevolle dromen
in stille maneschijn
wachten lotusbloemen
fluisteren sprookjes
in ’t oor
wijl minnekozend
de rozen knus en klein
aan de einder…
LAND VAN STILTE
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen
718 voor het lief zal wijken
voor mijn eeuwig schone bruid
Laat ons maar in stilte genieten
van twee frêle handen in elkaar
Stilte zweeft over ons gebied en
streelt ons de gevoeligste snaar
Laat ons maar ’t lief omvatten;
enkel stilte toestaan in ons hart
Nu wij ons lange reis hervatten
ingesponnen in deze nevelflard
Laat ons naar de einder…
Het meisje met de zwavelstokjes
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
577 koopwaar schroomvallig tonen aan
wandelaars die niet begrijpend verder gaan
zich afvragend waarom iemand bijna kind nog
bleek en schraal als was ze een beeld en toch:
een broze lente die zich standvastig koestert
in de zon die behaaglijk goud en warmte doezelt
op haar lijfgewaad dat haast van brons getuigt
nu de avondzon zich stilaan naar de einder…