1213 resultaten.
Zingen
poëzie
4.1 met 23 stemmen
3.051 Zingen, lief, is zich versteken
In een vindbaarheid zo schoon,
Dat naar echo-lichte woon
Onder jeugd-en-liefdes teken
Blijde pelgrims nooit ontbreken
Tot de tol van zingens loon,-
Zingen, lief, is zich versteken
In een vindbaarheid zo schoon!…
Voor Tineke...
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
1.760 Jij was een vechter,
voor jezelf, je man, je kinderen,voor ons en zovelen;
je kon relativeren en donker kijken,
maar ook weer opstaan en licht ontsteken;
hoe kan dit toch,
dat je zo plots bent heengegaan,
zonder afscheid, zonder teken,
met nog zoveel plannen,
zoveel dromen,
zonder schromen...…
Werelds streven
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
801 de beste dingen in het leven
win je niet in slechts een dag
ze zijn product van falen, geven
heel veel tranen, soms een lach
een mooie wereld groeit niet even
bloeit niet met een stoot en slag
draagt geen wapens, trotse vlag
als teken van een opperstreven
legerlaarzen trappen plat
wat kans moet krijgen zich te rechten
eenheid laat zich…
Bloemenbed
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
673 Een voorspel herleefd in een herinnering
geraakt in dichters hart, dat elk ontving
zijn we er bij gaan zitten op het mos
en deden alle twee de schoenen los
er klonken woorden over het lenteweer,
die opstegen in de ijle atmosfeer
het kreupelhout knipoogde als teken van eros
zagen we de bomen niet meer in het bos
de lente sprong naar ons,licht…
Stil
hartenkreet
3.6 met 22 stemmen
3.680 Het is zo stil
zonder jou,
Jesper
je kamer leeg
je bed onbeslapen
geen teken van leven
alles onbewogen stil
en jouw stem
rennend, lachend
of ravottend
klinkt niet langer
door het huis
aan tafel
een lege plek
vier werd zomaar
drie
stuurloos
machteloos
de smaak
van pijn
een maandag
nooit meer
een alledaagse
dag
zie…
Calculatie
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
3.632 Voor mij was dat het onheilspellend teken
dat elk getal wel voor zichzelf kon spreken.
Dus ik vertrok zoals ik was gekomen
en heb tot slot m'n vingers nageteld.…
Reiger
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
763 Zintuigen gericht op ’t kleinste teken
reageert hij als het water zich plooit.
Waar wordt wat stil is zo bekeken?
Een flitsende snavel, missie voltooid
straks worden veren gladgestreken
zwijgend: een prater wordt hij nooit.…
Mocht het licht
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
1.079 Mocht het licht ons adem geven,
hoop verwekken, nieuwe kracht;
mocht de vreugde, teder, zacht,
teken zijn van steeds meer leven,
weten doen wat ons, soms even,
hier in vriendschap samen bracht.…
Namen in het zand
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
862 De zon brandt op mijn huid
zoals verlangen branden kan
ik teken namen in het zand
en schelpjes leg ik daarbij uit
De zee van eb golft nader
rustig maar bewust en sterk
tot aan de namen in het zand
die zijn getekend in een kader
Speels glimlach ik naar mensen
die reflecteren mijn geluk
want door die namen in het zand
herkennen zij mijn…
Antwerpen Zoo
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
4.917 kamelen met slappe bulten
de brug waarop wij stonden die
in reparatie nergens naar leidde
mijn armen om jou heen bewoog jij
leunde voor en achteruit, raakte mij
met koude, rode wangen die vanzelf
leek het wel mijn warme lippen vonden
je was gevangen en je ontsnapte
hoog boven ons in de lucht schreven
zilveren vliegtuigen een teken
wist zeker…
Morgenstond
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
1.300 Verbant kordaat de maneschijn
Leven ontwaakt in ochtendsluimering
En verdrijft de nachtelijke schemering
Bladeren zuchtend onder ochtenddauw
Verlangend naar het hemelsblauw
Stilte wordt verruild voor prachtige duetten
Die de vogels samen proberen neer te zetten
De dag reikt zich aan, nog mijmerend in bed
Wordt heel langzaam het eerste teken…
Liefste van ooit
gedicht
2.8 met 20 stemmen
7.836 leeuwen
met hun gemelijke
koppen, trekken rondom
lopen kringen
in het losse zand, aleer
zij door de brandende hoepels
springen -
Een koperen pauw
draagt in zijn snavel
je spiegel -
Jij Narcissus die naar
haar evenbeeld kijkt
Ik: altijd bezig je ongrijpbaarheid
te bezweren in het net zo efemere
van de liefdesdaad
Lucht is je teken…
Grillige rozen
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
625 over witte rozen
de zon scheen wit, was gastvrij,
de muzen ontweken mij, in
tussenpozen naderenden ze mij,
met hun lange schaduw aan hun zij,
een tak, met in sneeuw gedoopte loten
viel als gepoederde basterdsuiker
uit de zwarte gaten van een ster,
de ruiker van de sneeuw wordt
vers gestrooid uit vele eeuwen ver,
ijskristallen die ik teken…
Wat groen en wit en heel veel zon
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
574 zon,
ze doen me van de lente dromen,
al is de winter nog steeds hier
en kaal zijn ook nog al de bomen,
er hangt iets van de lentelucht
temidden van de winterzangen;
ik weet het wel, het is vooral
een kwestie van een stil verlangen
maar dat houdt mensen op de been
ook op vandaag, voor velen feest,
maar laat de zon voor iedereen
een teken…
Tabula rasa
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
771 het antwoord mist een stem
van buiten komt geen teken door…
een godganse nacht
netgedicht
3.5 met 22 stemmen
654 zeg niet
dat ik me mijn dromen verbeeld
ze zijn er, levensecht
zeg niet dat ze uitzichtloos zijn
als antwoord op een eigen teken
maar beschrijf
het onophoudelijke, het ongerepte stromen van de maan
zelfs als ik hier zou sterven
in zwarte kleren van de nacht
of in de scherpte van mijn waan
ik zie de vele harten
het vuur er dwars…
Aan de dagzijde
netgedicht
3.4 met 20 stemmen
769 Het volgende dat altijd luider zal slaan
onwetend van eigen toekomst
zoals het water dat zich ongestoord
spiegelen laat nabij het lege veld
zelfs als het lot om mij heen valt
ongunstig in elk teken of iedere wenk.
Dan. Dan nog zal ik in tweespraak geloven.…
VERGETEN LEVEN
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.658 Over zijn leven had 'n stoffige laag gelegen
van intrinsieke religiositeit en Godsverering
alles stond in het teken van Zijn Schepper
maar nog meer van Christus de Verlosser
door het kruis op Zijn Heilig Golgotha
en de uitstorting van Zijn Heilige Geest
Zijn zijn was Zijn Zijn!…
Idre Fjaell
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
735 IN DE LEEGTE VERDWENEN
Hoe leeg kan leegte zijn
Voor de mens die zoekend
Zijn weg naar het noorden vindt
Omringd door weemoedige bossen -
En zacht zingende meren -
Over gebarsten asfalt dat
Door stof bedekt de enige
Weg naar het reisdoel in
De verte lijkt - met om
Het uur teken van leven
Van een mens die ons tegemoet komt
Stof…
Een lege plek om te blijven
gedicht
3.3 met 226 stemmen
29.066 Geef mij maar de winter, het armoedige
landschap, de akker zonder het teken van
leven, de kracht van de krakende heide.
Geef mij maar de kat als hij kijkt voor
hij springt, om te vechten, te vluchten,
te paren, te jagen, als hij kijkt.
Geef mij maar een paard in galop, maar
op zijn zij in het gras.…
Ogenblik (Breitner 1895)
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
492 de handkarren ratelen geluidloos
over de keien
het carillon geeft de beurshandelaren
taal noch teken
vastgelopen voetstappen
op het plein
stakende stemmen
overvleugeld door het bronzen
bevroren klokgelui
kinderen rennend gestold
in woordeloze beweging
ongehoorde straatventers
prijzen schreeuwend
hun koopwaar aan
ze overstemmen…
Bakerkamer
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
493 de deur, als geratel van ketenen
in de zwartheid van een gewatteerde nacht
tot hier moet mijn schaduw hebben gereikt, onwetend
van annexatie, van wrikkende, schurende tijd
tot hier, in de kamer waar ik het lot van jeugd volbracht
ik zie flakkerende schimmen, geplaveid met vuurtorenlicht
het is al donker maar er zijn geen lampen aan
als teken…
Verleden tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.285 dit kerkhof, teken van zo'n verleden leven
dat de herinnering eraan reeds even
ver weg is, als zijn vergankelijkheid.
Hoe kort is dit alles nog maar geleden
dat het daar lag in ruime stille weiden,
misschien wel de allermooiste plaats.…
SINKSEN IN LA ROCHE
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
456 Op de Ourthe peddelt spreken
Mensentongen storten klanken
Uit over de houten banken
Vanwaar stil wordt uitgekeken
Naar het ooit gegeven teken
Waarvoor velen God nog danken
Kerkgang begon af te slanken
Dogma wist zich los te weken
Pinksteren, vuur op mijn hoofd
Felle zon op huid en haren
Vlammen dansend op mijn kruin
Heilig was de Geest…
Prediker 1:8
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.077 Het murmureren van bronnen en beken
versta ik mis: het is de doffe woede
van wie wel weten dat er in het teken
van hun geboorte nooit nog iets ten goede
wordt bijgeschreven; van onder de hoede
van wat ze zijn zoekt geen meer uit te breken.
Vrolijk sprankelt de bron: hij is zo vrij
als ik, de dichter aan zijn boord.…
Succes
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
566 Wat is het ware teken van Succes?
Is dat te vinden in: 'Alom Geprezen'?
'Erkenning', 'Rijkdom', 'Populariteit'?
'Waardering', 'Roem', 'Eer', 'Glorie', 'Mindfulness'?
Is het het bloeien van je hele wezen?
Licht dat zich als een Aureool verbreidt?
Rondom het hoofd, als resultaat van heelheid?
Of als een krachtveld dat men Aura noemt?…
T. Rex in town
snelsonnet
4.2 met 5 stemmen
956 Ze schittert bij Museum Naturalis
In wat een majesteitelijke zaal is
Maar was zij écht geweest, niet slechts skelet
Ja dan was Leiden vreselijk ontzet
Toch is er reden om voor haar te vrezen:
Héél Leiden staat in ’t teken van dat wezen!…
Verdriet (rondeel)
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
550 ander hart kan breken
toch zal gedeelde smart vlugger helen
een luisterend oor kan wonden strelen
of de scherpste kanten zacht afbreken
men moet zijn verdriet kunnen delen
hoe moeilijk het is om erover te spreken
toch is er angst dat je geklaag zal vervelen
door steeds maar medelijden af te smeken
alleen in zwarte dagen wil je een lief teken…
Alleen
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
753 Als dat eens even kon
De wind gaat nu wild tekeer
Alsof je me troosten wil
Is het een teken?
Ik weet het niet meer
Ik leg mijn hand op jouw steen
Jouw steen, zo kil en grijs
De vogeltjes luisteren mee
Maar blijf verdrietig en alleen…
Lijnen van leven
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
514 het voelt
nooit alleen
er is altijd wel een
glimp van een lach
de verstolen blik
die zonder te spreken
zijn warmte komt geven
in een samen moment
vaak onbekend
maar in weten
kruisen lijnen van
leven elkaar overal
is de hand
op het hart het
tijdloze teken
dat alles nog klopt
wij delen de velen
die naast ons staan
ons verschijnen…