637 resultaten.
Verweven werelden
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
482 Soms denk ik dat zij hier
slechts op doorreis is; dat ze morgen
weer verdwijnt in die andere wereld — en ik blijf achter
met alleen de vergankelijke glans van haar ijle schaduw in mijn gedachten.…
Warmte van een zonnebloem
netgedicht
1.4 met 10 stemmen
433 Tussen brede, ademende
bladeren zweeft een zachte stilte van de
fluisterende wind, die iets bewaart van de vergankelijke
voorbijgangers en hitte — een geheugen dat niets vergeet maar niets omvat.
En bovenaan: het luisterende
gezicht dat naar de zon kijkt zonder ooit te
bezitten, open als een gebed dat geen antwoord zoekt.…
Voetafdruk
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
143 Pas in die vergankelijkheid
zal ik eindelijk voelen wat ik denk.
.
Nu de storm in mijn hoofd is gaan liggen,
blijft er slechts een ijzige stilte over.
De aarde ademt door, traag en onverschillig,
terwijl de klok de laatste uren weg tikt.…
ONWEERGENOT
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
368 De donder snelt door zware wolken
laat in schemerlicht of duisternis
luide roffel van pauken horen
tussen de slagen door rust stilte
waarin vragen met elkaar strijden
over voortgaan of blijven hangen
bliksems
slangen vol trillend bleek geel
manen een ieder tot schuilen
om vanuit een veilige ruimte
genoegzaam huiverend te kijken
naar de oudste…
HartHout
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
475 Ik kwam voor jou, niet voor het hout
dat je me laat betasten, gladgeschuurd
met hier en daar een scheur goudgevoegd --
de eenvoud-schoonheid
van het lied van de tijd op de luit
van het leven, jouw leven
Je laat me de kiekjes zien
en rekt de avond, je rekt je uit
tot het welterusten in de gang
In het logeerbed streel ik het hout
van jouw…
Wanneer de herfst kleurt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
16 De vroege ochtendwind
draagt de geur van vochtige aarde en
brengt een vleugje vergankelijkheid met zich mee.
Ze nodigt uit om de drukte en haast van gisteren los te laten.
Er schuilt een zachte warmte
in de diepe tinten van herfstig groen, een
bijzondere schoonheid die geen woorden nodig heeft.…
prins
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.253 wie is toch deze prins
in deze vergankelijke straat?
kijk de chaos van de levens
staan te hoop in de goot dacht zij.
en hij staat daar maar en lachte.
de prins wiens naam Johannes is
die eens sprak over het licht......
sprak in ongedeelde zinnen.......…
Mijn hart
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
694 aan een ander
Voor ik mezelf ermee verteer
Heel kwetsbaar zoek ik met aanrakingen
Die meer zeggen dan woorden kunnen
Naar jou,
Naar oneindige ruimte om door te kunnen groeien
Zonder ooit een leegte te creëren
Nieuwe liefde maakt de oude niet minder
Nieuwe vrienden doen oude niet vergeten
Bij mij niet
Mijn liefde blijft
Is niet vergankelijk…
zicht op overzicht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
593 ooit waarnaar mijn verlangens riepen, woordeloos
maar vergaan zijn, onderweg naar de breekbare snaar
in de slijtende hoop, uitlopend op de stervensweg
die een vergankelijke liefde koos
ik zie in jullie gezicht
ieder op zijn wijze aan een hechting likken;
soms zijn het de sprekende ogen
ooit de houding van een schouder
ook wel de zorg om…
- Innerlijk gevecht -
hartenkreet
4.1 met 56 stemmen
3.142 Nachtenlang wakker, verbazend kil het zwijgen,
sla de handen wanhopig crue voor mijn gezicht,
verloren gewaande krachten blijven vechten,
wanneer ik eigen vergankelijkheid op mij richt.
Vrienden brengen medeleven: "Jij redt het wel"
"Het komt wel goed" bespelen dansend mijn gemoed.…
Een herfst van herinneringen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
10 Gele, bruine bladeren
dwarrelen traag naar de aarde, elke
kleur echoot een verloren seizoen, mijn broos hart
opent zich voor hun gewicht, en sluit, bang voor vergankelijkheid.
Het ritmische geluid van
regen op het oude raam brengt namen,
verweerde gezichten en fluisterende stemmen terug.…
intens leven - van harte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
652 vier de uren de maanden jaren
elke minuut het hele jaar door
je kunt het leven niet bewaren
als sneeuw immers is onze tijd
tijdelijk en vergankelijk vooral
vier dus vandaag wie je lief hebt
de vergaarde herinneringen ook
in de ontmoetingen met anderen
die jouw geluk en verdriet delen
als echte vrienden voor het leven
ontdek hoe geluk tevreden…
Verloren en Gevonden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
289 Aan de rand van zelfgenoegzaamheid,
blind voor vergankelijkheid,
sta ik in een arena van schuld en spijt,
strijdend zonder publiek.
Mijn ogen worden canvas,
mijn gezicht marmer en glas.
Dromen vervlakken tot as
terwijl ik het grove kaf
van het wilde koren scheid.
De ziel ligt bloot —
zonder schaamte, zonder verweer.…
In de stilte van de herfst
netgedicht
1.7 met 14 stemmen
457 De schemering drukt zich
langzaam over het herfstig land, ik blijf stil
tussen het loslaten en het vasthouden, en glimlachend voel
ik hoe de vergankelijkheid mijn wezen opent, zacht, wijd, ontvankelijk voor alles.…
ijdelheid der ijdelheden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
513 als zand dat door vingers glijdt
een schaduw in de ochtendtijd
zo is de jacht naar groots en meer
een echo in een lege sfeer
we bouwen torens hoog en breed
vergeten wat er echt toe deed
vergaren goud, vergaren macht
maar zien niet wie op ons wacht
de spiegel fluistert leugenzoet
kent niet wat de ziel ontmoet
wat blinkt, vergaat, wat schittert…
De Nieuwe Wereld Orde
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
599 zelf-denken te vermijden
Ze hadden alle kranten opgekocht
zodat ze lazen wat ze moesten denken
wat recht was, kreeg een omweg of een bocht
zo dwong men 't hoofd te zwalken en te zwenken
De waarheid werd vervangen door 't idee
dat alles relatief is en afhankelijk
hun voorbeeld was een ster of 'n coryfee
geplugd, gemaakt, gehypet, geappt, vergankelijk…
Tango, dans van licht en eenheid
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.282 in het donker van de hartstocht licht wervelende passie op
dansers kleuren verstild de zwartheid van de nacht
liefdevol voegen wezens zich naar elkaar op vergankelijke tonen
zij smelten samen in een vertrouwde thuiskomst
we voelen warmte onder een adembenemend verlichte paraplu
wanneer de doorschijnende ruimte
ons confronteert met de verbonden…
brief aan jou
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
669 ik schiet gaten door de vergankelijkheid
je moet toch wat als verder niets wil baten,
gekleurde lichtbollen in de lucht als ver-
zet tegen iets waar je je niet tegen kunt
verzetten en heb daar veel lol in.…
Somatine de Vinteuil
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
515 je toe
kijk naar de nacht
die uitgedroogd ligt op je lippen
die me bewegingloos smeken
om bij je te blijven
Met geruisloze woorden
kruip ik dichter
sus zo je eerste gezwegen zorgen
en sluit mijn ogen
die de morgen ontzien
Ik dommel in
door de warmte van dit lijf
zweer dat we dit gevecht zullen winnen
we zullen winnen van de vergankelijkheid…
Verblindende schoonheid
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
998 liep, met
een glas cognac in je hand en getergd door je
extravagante weelde, want ondanks al dat goud
huilden de echo's van je verslonden wolven in
de bergen rondom je en ook al had de schilder
Millais een ongekend portret van je gemaakt en
wuifde eens de legendarische Oscar Wilde met
bloeiende lelies naar jou, ook jouw schoonheid
was vergankelijk…
Belachelijk blij
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
561 Ik weet dat ook dit vergankelijk is,
maar geniet desondanks volop.
Ik klets tegen de natte blaadjes,
groet de naaktslakken vriendelijk,
verwonder me over de kleine bloempjes,
en aai over het mos op de bomen.
Ik ben zoals ik ben
en accepteer alle herrie in m’n kop.
Misschien is het ietsje minder geworden,
misschien ook niet.…
afscheid
hartenkreet
3.5 met 17 stemmen
3.335 En denk je soms een poosje niet aan mij,
Voel daarover nimmer spijt
Ook hier geldt de vergankelijkheid
Eens trekt een nevel voor de maan en,
alles wat ik ooit eens heb gezegd, gedaan, gedacht.
Denk dan maar niet meer terug aan mij
Zorg dat je mij vergeet en vrolijk lacht.…
Eerste bladzijde
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
615 Het is weer ochtend na de nacht
bedrijvigheid in de oude havenstad
we zijn dol op nieuwsgierige fotografen
zegt de dolle diva tegen de kale kapper
in de kappersstoel door een roze bril
leest ze de eerste bladzijde
van een roman over ouderdom
vergane glorie en vergankelijkheid
hoe lang nog
denkt de oude vrouw
en ze slaat de eerste bladzijde…
Verouderen (prozagedicht)
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
891 Ze praat alleen nog over
de vergankelijkheid der dingen.
Ze gebruikt botox; haar huid is zo strak dat bij praten de
lippen scharnieren in de mondhoeken en de oren in cadans
mee bewegen, rest van het gezicht is onbeweeglijk glad als
een naakte diepvrieskip.…
Stof in de wind
hartenkreet
2.8 met 17 stemmen
2.516 zal je weten
Dat het veel meer is dan dit
Ooit zal je erkennen
Dat zelfs jij ook fouten maakt
De pijn intens gaan voelen
Als een ander jou eens raakt
Later gaat nog komen
In een ietwat bittere vorm
Alles blijkt veel groter
Dan voel jij je plots een worm
Later zal je leren
Dat de wereld jou niet mist
Aan den lijve ondervinden
Hoe vergankelijk…
EEUWIGE VRIJHEID
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
769 ik mij op gevoelens
wanhopig trek ik conclusies
nadenken brengt mij nader
mijn kern legt zich bloot
dat is dus mijn binnenste gezicht
ik raak nu de verten van mijn geest
het heelal omsluit mijn wezen
als vuurvliegjes raken de atomen mij
opgesplitst in de waarden der vervolmaking
natuurlijk ontstaat nu inkeer
het visioen der vergankelijkheid…
Christusvrouw
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
458 geen trek had
want Christus was net zo goed een vrouw
omdat het lijden ophemelen typisch christelijk is
spant de vrouw de kroon en zelfs
boven dat beperkte element uit
laat je foto het eeuwenoude godinnendom
opleven
dwars door dit nare beeld heen
waar het lijden is vervangen voor vruchtbaarheid
en onvermoeibaar optimisme ondanks de vergankelijkheid…
Dichtergave.
poëzie
2.5 met 2 stemmen
857 Vluchtige verganklijkheid
Van wat klanken die verzweven
Wijd en zijd?
En toch heb ik u geschonken
't Zuiverst wat mijn ziel bezat:
Konde van een diepst-verzonken
Schoonste schat.
Dichterwoorden zijn als stralen,
Die van smart noch waan besmet
In der harten afgrond dalen
Onverlet.…
Dichtergave.
poëzie
4.3 met 3 stemmen
997 Vluchtige verganklijkheid
Van wat klanken die verzweven
Wijd en zijd?
En toch heb ik u geschonken
't Zuiverst wat mijn ziel bezat:
Konde van een diepst-verzonken
Schoonste schat.
Dichterwoorden zijn als stralen,
Die van smart noch waan besmet
In der harten afgrond dalen
Onverlet.…
Arcanum XII: De Gegangene
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
661 overgeleverd aan het lot
wacht ik op de ommekeer
gelaten lijden
is mijn deel
op dit verdomde pad
kille regen
en angstzweet
gutsen
langs mijn rug
een terugweg
naar de bronnen van de oerzee
ontbinding
de rotting van het vlees
verlossing door de dood
zaaien de kiemen van nieuw leven
de toekomst
is het kind van
de vergankelijkheid…