8947 resultaten.
Winter bewonderingen
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.366 Ver van vervlogen tijden,
leek stilte nooit stil te staan,
blies winter met ingehouden adem
zijn bespiegelingen op het raam.
Spiegelingen van verdrongen warmte
subtiel geurend in knetterend haardvuur,
vlammende liefde doet hartstocht oplaaien
eerder buiten nog winters aangekleed.…
Ware gezicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 Heisa trakteert een hoop vers bloed
Neen, serieus
Ik lach niet groot genoeg
Serie met bubbels
Geen nood, opgelost met je ogen
Waar we naar uitkijken
Ik kan slechts liegen tegen mezelf
Al gaat het sindsdien merkbaar beter
Deze keer hangen de groepen
Wel zeer goed aan elkaar en verder
Een mooie bloemlezing van over de plas
Dicht bij het verre…
Bekijks
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
570 Angstig wachtend op
De sprong in het diepe
Die komen gaat - maar die
Nog niet half zo erg is
Als het gejoel, geschreeuw
En gefluit van die horde van
Zestig kinderen die mij naar
Het einde van de wereld wensen
Omdat ik er onmogelijk bij loop -
Tuur triestig naar de voegen
Tussen de tegels van de Aquarena
Vloer en hoop dat ze zo ver…
stromen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
534 onder de bloeiende kersenboom
tijd en licht verschuiven
gewichtloos met ons mee
de lente biedt een schrijnend
mooie bloemlezing uit
verdwenen werelden
breekbare bloesemblaadjes
versmelten aarzelend met het
zijden zachte gras
de kleine roodborst onttrekt zich
teer verborgen in de struiken
verderop spuugt de rivier uit
wat van zo ver…
Niemandsland.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
549 De einder ver weg van duin en paviljoen.
Alles verlaten, in vergetelheid geraakt.
Maar langs wegen gaat men onvermoeid verder.
De zoektocht tussen aard en hemelrijk gaat
ongebreideld door.
Ik sta op een pier, hoor het ruisen
van de golven en word onder het gekrijs
van meeuwen bedolven.…
Veel verhalen.
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
753 De wind vertelt mij veel verhalen
van landen ver van hier.
Daar buldert hij in alle talen
en vloekt en raast en tiert
van daar, ergens in de verte.
Mijn woorden vormen mijn verhalen
over dingen, daar en hier.
Maar meestal kan ik 't niet zeggen.
Dan wordt 't zo stil in mij,
diep in mij, net als in de verte.…
Nog niet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
561 totdat het weer warm is,
en in datzelfde zilte zand,
tijd om te liggen is,
te luisteren naar de golfslag,
de meeuwen,
een ver vliegtuig,
een kind dat zich baadt en dat lacht,
tot die dag komt,
wacht.…
Winterwee
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
511 Mis de oneindigheid
van oogverblindend wit
Gedempt en verstild
alleen het knerpend geluid van
samenpersende verse sneeuw
onder warme wandelschoenen
Mis m'n rode oren gegeseld
door rondgierende wind
en jeukende tenen na een te
lange winterwandeling
Mis tot op het bot verkleumd
het gevoel van nooit
meer warm worden
Het zonnig geel…
Sepia
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
532 In een waas van sepia treft de slaap mij
een droom wiegt de wereld
tot ze stil wordt
en verlaten raakt
gestreept vullen tinten de leegte
voller hoeft het ook niet te worden
ver weg huilen ontroostbaar de boshyacinten
langzaam trekt de sluier op
zoals een bruid van haar voile wordt ontdaan
en vol hartstocht de nacht wordt ingetrokken…
Fonoliet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
509 echo
die zelfs het zuchten
weerkaatst vanaf lege muren
opgetrokken uit beton
en niet doorheen te komen
verschans ik me vaak
achter mijn eigen schaduw
wat ik ooit wenste
kent de herinnering niet meer
bedolven onder een lawine
van vergeten woorden
de hoeksteen grijs en groen
bedekt door aangeslagen mos
staat veel te ver…
Icarus
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.222 beuken op ons in
voeten worden nat
de wind blaast jouw sjaaltje op
Het zand zo heet onder ons
de zetel uitgeplooid
de parasol open gevouwen boven jouw hoofd
Ogen vallen dicht
armen voelen licht
benen gevlekt
voeten gezwollen uitkijkend naar elke straal
De goden zijn met ons vandaag
hoop koesteren we
pijnlijke berichten houden we ver…
En de geur van groene zeep
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 Huis van grote eenzaamheid
Vol met kinderen met een vlekje
Ver weggestopt in de bossen
Van de onbewoonde buitenwereld
Daar leerde ik kennen
Het kind dat ik ten diepste was,
Dat zichzelf alleen nog terugvond
In de geur van groene zeep
Waarmee dagelijks de washokken
En de douches werden gereinigd
En die elke dag opnieuw
De zweem…
Via aleatoriek... (III)
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
563 'Stel, ik nader
de voltooiing van een vers...
Word ik dwingend weggeroepen,
moet de hond nog uitgelaten,
zeurt de wereld aan m'n kop!
Als ik eindelijk de kans krijg
alinea's op u los te laten, gaat
de microfoon plots met verlof.…
Candlelight voor beginners (liedje)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
531 Mijn bloemen sterven in mijn hand
heb heel ver moeten lopen
ik wil je terug, dus sta ik hier
ben bloemen wezen kopen.
refrein :
Dus lieve schat ik sta nu hier,
wanneer doe jij eens open?
(2 keer)
De regen valt bij bakken neer,
dus ben ik gans verzopen
de kleren plakken aan mijn lijf
en ja..., ik heb gezopen.…
Luc De Vos is niet meer
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
886 Klap
op vuurpijl nog ver weg.
Kleine schalkse ruiter, tussen
pen en podium huilde je
angst en hartenpijn, wars
van glitterglam, de eeuwigheid in.
En waar je nu bent,
verhef nogmaals het wondermooie Mia
(jouw muze toch?) tot tijdloze hymne,
hier al onsterfelijk en weet,
lieve Vos, niet alleen Elvis
blijft bestaan, maar jij ook.…
Leer mij toch leven
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
508 Leer mij toch leven, ver voorbij de angst
om wat dan ook toch maar te verliezen.
Er is zoveel dat als vanzelf al wel werd
losgelaten, maar evenveel of meer zelfs
bleef behouden in wat ik bij gebrek aan beter
mijn ziel zal noemen; diepste kern van zijn.
Wie ben ik eigenlijk en wat is echt van waarde?…
Zuivervriend
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
859 tegewoordig
beredeneren we anders
met de natuur naar de knoppen
voor groei niet meer te stoppen
hier zijn we samen de conclusie
van wat er om het leven weent
en wat er zich in waanzin schaamt
over troosteloze inheemse moeders
en ontheemde uitheemse vaders
bij suikerrivieren en spiegelmeren
breken we onklare geweren
in ruil voor nieuwe veren…
En de zee was niet meer
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
643 De houten zee schep ik in blikken emmers
drenkelingen worden eruit gezeefd
sloepen en boeien werp ik terug
op de door eb schoongespoelde bodem
een zwoele bries blaast de kleuren droog
dolle meeuwen storten zich
op een zeekaart zonder water
duinen en dijken kijken werkloos toe
in het stuifzand dolen de schippers
er valt vers licht op eeuwenoude…
Knuffel of rammelaar
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
755 Op ’t ritmisch veren van de twijfelaar
ravot je met een beest van vlees en bloed
dat bijt en proeven mag van huid en haar.
En uit de kliko hangen nu m’n poten
dus ik heb zomaar afgedaan, voorgoed.
De vreemde rammelaar heeft raak geschoten.…
LOOFVUREN
poëzie
4.0 met 3 stemmen
982 O ik zie, zó ver ik zien kan,
In die spokerige schijn,
't Boerenvolk al springend, dansend,
Dol en wild rumoerend zijn!…
HET en de ZEE
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
908 veel - zei zij
zo eindeloos ver
en zo lief - zei zij
HET valt licht - zei zij
en zij lachte - naar de ZEE
en de ZEE - lachte mee…
Contactsleutel
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
476 In dit kamertje
Van vier bij drie
Zit jij op het einde
Te wachten, dat snel komt,
Of misschien wel nooit,
Want zo voelt het voor jou -
Je kinderen zijn ver weg
En denken dat je het goed hebt zo,
Dat er voor je wordt gezorgd,
Maar inmiddels hebben
De geraniums in de vensterbank
Net zo'n treurig gezicht
Als jijzelf -
Tot dat…
Zij aan zij
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
494 in 't land van daar
onbereikbaar ver voor mij
ligt mijn heimwee, zo teder stil
waarom dat woont
in menig stap,
ik heb daarvan geen weet
het is niet uit vrije wil
noch in aanvang gedoopt
ik word zomaar meegesleept
is het haar dans
in kleine pasjes
of de krekel in de avond
die fluistert in mijn oor
is het de kleur groen
in een overweldigend…
De avond valt
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
607 De avond van een mooie kerstdag valt:
veel mensen mocht ik zien en ook begroeten,
wat samen zingen, leven van herinneringen
en ver weg van het altijd weer maar moeten.
Van dankbaarheid is nu mijn hart vervuld
en ’t kijkt met blije ogen naar voorbije uren;
de kaarten van familie en van vrienden
vertellen van de warme kerstmisvuren.…
Natuurkracht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 storm in dansende golven
die bruisend wit schuim
over geribd strand blaast
woest stuivend zand
waar meeuwen vluchten
schreeuwend in grijze lucht
harde wind bespeelt
stoere vlaggenmasten
met klepperende lijnen
striemend zand verblindt
half dichtgeknepen ogen
onder een wollen muts
voetstappen verdwijnen
onder een verse laag
opgejaagd…
Tuimelgeesten (cholerisch sonnet)
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
960 Het schijnt geweldig te zijn om te sneren,
De schrijver die de vaste vorm nog eert
Geheel met pek en veren in te smeren
Omdat hij taal noch teken wendt of keert
En graag met oude woorden nog jongleert.
Kritieken zijn niet van gebakken lucht,
Zijn werk, alweer een ouwe lullen-vrucht.
Het mager schrijversvolkje vloekt en zucht.…
Philosophers Stone
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
619 Kan een gedicht een wrede daad verhinderen
Een einde maken aan het strijdtoneel
Een medicijn zijn, ziekte en leed verminderen
Of wordt een woord, een vers, nooit substantieel
Gaat een gedicht ooit verder dan verwonderen
Zijn geest en lichaam samen één geheel
Hoort het bij dichters om zich af te zonderen
Of zijn zij een onmisbaar onderdeel…
Strandwandeling
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
572 We liepen en jij sprak mensen aan
iedereen reageerde als vriend
we lagen, ik ging de zee in,
koud vlijde ik me
tegen je warme lijf,
we aten en dronken en liepen weer
ik groette honden,
we praatten, vertelden wat we bedoelden
tot een duinpan, waar 't warm,
we spraken mensen aan
en we lagen en voelden
de zon en het zand, het helm en een veer…
Schouwspel
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
482 Nemen dan
hun vlucht
Naar de horizon
Laten zich verleiden
Door de rode avondzon
De dag schemert
De nacht ontwaakt
Het is donker en duister
De wereld slaapt
Gefluister, ik luister
Zie het weerlicht
van de maan
En fonkelende sterren
Ver van mij vandaan
De lucht wordt duister, prachtig
De nacht donker, bijna raadselachtig
Tot…
Toppunt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 Gevarieerd in kleur door de
stralen van de zon
't Water spiegelt haar
contouren
Dat mooi figuur voor
door een ring
Beslist met mooiste rondingen
die dus beroeren
't Enigma van haar
zijn, basis
van haar mysterie
Aanwezig
slechts door hier beslist niet te zijn
Tot in kern slechts daar
Tijd evolueert
aangaande
onz' wereldvrede
die ver…