Netgedichten over ex-liefde

"Pardon? C'est moi, bien sur, mais qui êtes-vous waar ken ik u van, hoe kent u mijn naam toch niet iets kwalijks waar ik mij voor schaam voor wie ziet u mij aan, geef mij een clou! Excusez-moi, ik viel u in de rede wat wilt u van mij, toch geen signatuur zo'n krabbel is van veel te korte duur alors madame, deelt u mij nog iets mede?"…

Verhaal me Vertaal me naar iets nieuws Naar verhalen die verwoorden Wie ik Praat me Aan elkaar En laat me horen Hoe ik klink Zonder jou Galm door mij Luister en Verteken mij Bereken de kansen dat ik Jou bij mij optel Beklink mijn woorden Bezink in mijn stem Als ik je zeg Aanhoor mijn denken Als ik zachtjes fluister Wie ik…

Lopend naar ons huis pluk jij bloemen, onwetend -- dat ik weg zal gaan.…

Een aura verscheen om onze hoofden in stofgoud der herinnering blinkt een medaille De zon in mijn leven de zon in je hart fortuin was een niets ontziend voortrollend rad Tollend en wentelend om elkaar heen in nacht en nevel duister trotserend De aura verdween passievruchts wederkeer een roos in de knop viel voortijdig neer…

Je zult toch maar een vlinder zijn als zij verschuilend dag en nacht in haar cocon zichzelf nooit vindend omdat zij niet kon haar vleugels zwaar van was zonder gelei Ze zei ik heb je lief kom maar bij mij monarch, je bent mijn blauwe koningspage mijn minnaar op de zuilengalerij omzichtig manoevrerend in d'arcade Behoedzaam fladderend…

Er ligt een stille schaduw in de uren van de nacht op de plek waar je zweeg ik voel me nu zo leeg misschien kom je ooit terug op een koude winterdag om te communiceren over liefde en waarheid en de dag dat de lente komt als een vers in het vooruitzicht er zwijgt een stille schaduw op de plek waar ik nu lig de stilte is onveranderlijk…

Je raakte mij in jouw cocon als vlinder aan, zonder touché Bedwelmde en betoverde mij op je eiland, nimf Circe En hield mij als de zwervende Odysseus in je macht Eénmaal vloog je naar hem toe en even vaak kwam hij bij jou Maar beide keren bleef je schuil verschanste je in je cocon Ik waande mij die grote zwerver opende zacht jouw…

Laat ons klinken, laat ons drinken, laat ons maken de dubbele haan, ik wil wijn gaan drinken al komt er een kater achteraan. Vul mijn glas met eerste klas rood of wit druivenvocht; superieur van ras, dus geen goedkope fles bocht. Wijn met de macht om mij vannacht m’n verdriet te doen vergeten, dat zij naar wie ik smacht niets meer van…

de spoorlijn loopt dwars door het dal we reizen twee kanten op onherstelbare stappen in het landschap onderstrepen de stilte we vergaten hoe onze ledematen zich naar elkaar konden bewegen…

Donkere vogels krassen geluidloos jouw naam in donkere wolkenlucht er valt in mij een droeve stilte die ik moeilijk kan duiden mijn ratio wil niet verder zonder gevoelens achter de horizon, een eindeloos landschap ik hoor ook geen geluiden in de nacht, een machteloze droom dat je terugkomt met een boodschap een bos bloemen en een bonzend…

Gebeld worden door een relatieve onbekende, die je een, twee, misschien drie keer hebt gezien, een stem, rustig, degelijk en vertrouwd bovendien, die jouw interesse in een reisje met haar verkende. Het gebeurde mij een paar uur geleden, een vooruitzicht van een twee weken durend avontuur in Turkije, waar hier en daar de boeren nog met ezel en…

'k Zag gister, naast Julienne Die ik hier memoreerde En Annabel uit Heerde Die 'k nog het meest begeerde Eén over 't hoofd: Vivienne De rest volgt dan wellicht In een nieuw liefdesdicht…

O grandseigneur, witbaardig Uw verzen zijn zo aardig Spreekwoordelijk leeswaardig Nee, echt niet minderwaardig Beslist niet inferieur Ik ken ze geen van allen Hoewel, Michel-Angèle Die Surinaamse frêle Was heter dan Adèle Met haar kon ik goed ballen Mijn eerste heette Anne Een bloem die zij mij ried Was zij mijn liefde niet Dan zong…

onvoorwaardelijk de liefde die hen eens samenbracht scheen door zonovergoten in hun zo gelukkige jaren naast ook ruzie en venijn die weer verdieping bracht waar eens het samenzijn onvoorstelbaar genot was kroop langzaam kruipend als het einde van de dag bij een zonsondergang schim en schaduw binnen het fundament knagend met duistere…

Je hoeft me niet te redden ik weet hoe ik me gedraag nooit bang om alleen te zijn in dat verlegen zijkamertje van duisterklacht in zwijgtaal jouw decadente woordenbrij van lethargie en fatalisme jouw zoemende zwemmende woorden ze drijven weg, nemen af in geluid en kracht over de rivier van aanwezigheid in duisterklacht.…

Je veegde je hakken nonchalant aan de ongeopende post Dacht dat het de deurmat was De avond kwam weeral plots Je hing mijn jas aan de haak Drapeerde de jouwe over de bank Spoelde het toilet twee maal door Gebruikte de badkamer als klankkast 'Ik ga trouwen' En iets van Hoe het met me ging trouwens Ik loog dat het…

Er valt een idee over een liefdesaffaire op haar gestifte lippen wanneer de zon als een koperen ploert over het weekend schijnt; Het is bijna werkelijkheid haar stiltedromen kan ik horen in het verlangen ik probeer te begrijpen waarom ze zo vaak van idee verandert Ik citeer niet ik weiger haar hart te citeren.…

Er ligt een eindeloos landschap tussen jouw verliefde droom en mijn verloren werkelijkheid de nacht maakt harde muren van waarheid die zich draait in het betoverende fluisteren van het inktzwarte duister Geloof niet dat de rivier een moeder is de golven van de zee zijn geen vader omdat zeelieden geen heimwee kennen bergen slijten…

Je hebt diepte leren vragen in nachtelijk duister dwalen na grijs vergeten dagen er verscheen een zonderling in de met mist omgeven spiegel de maan toverde een glimlach en in brieven, ooit geschreven bekende je het verlangen naar dat wat nuchter tot genot leidde in het vermogen van vergeten dwaalden herinneringen terug naar haar hart…

rust verstilde zijn bevlogen hart weerstand werd hem ontnomen in de kleuren waarin hij haar zag door regen heen gelopen terwijl de vlinders schuilden vereffende het zijn pad het ritme kent geen afstand wel haar stappen die onthullen hoe ver het vooruitzicht was.…

hoe je destijds mij plotseling van mijn werk kwam ophalen met je Mercedes in een gentleman’s pak mij als verrassing meenam naar een Hongaars restaurant alwaar je de violist eindeloos sonates voor mij liet spelen eer je hem zijn welverdiende tip gaf hoe wij op de Scheveningse boulevard schaterlachend doldwaze kaarten uitzochten om te versturen…

vandaag dan is hij jarig wordt hij 65 jaar en ik mag twee keer komen ook al zijn we niet meer bij elkaar worden niet meer wakker in hetzelfde bed zijn er gaan cadeautjes klaargezet blijft het stil die ochtend van de zevende april ik kocht lentebloemen een oranjegeel boeket een fles wijn een leuke kaart en hij hij bakte zelf een appeltaart…

Langs de Langeloërlaan bij de Mees & Hopebank zag ik Noes met Japik struinen vilten hoed met druivenrank Deed niks onder voor Piet Paaltjens c.q. François Haverschmidt maar z'n kruin oogt al wat kaaltjens en z'n brein is een vergiet Liep stomdronken laatst te zwalken 's nachts op een onchristelijk uur moest zo nodig op een muur heel…

De warme borden met zorg en kervel opgediend wachtten naar de fijne smaak van haar ogen een leeg bestaan kon niet lang gevuld blijven glazen met bubbels verdoven, het aquarium sputterde nog wel maar niet tegen mijn vertrek het leven verloor aan smaak haar ogen dwaalden opzij en de katten spinden tevergeefs een lang gesponnen draad.…

Te ver de reis het dagelijks verbrandingsritueel De eeuwenoude adat van voorvaderlijk cremeren Uitsmijter voor westerse toeristen Amerikaanse beefburgers Nazaten van blanke koloniale kaaskoppen met welvaren gevuld Te ver de reis De weemoed na 't uitgestelde weerzien Bekroop haar als berouw Als een niet ingeloste schuld Te ver…

Zoeken zou ik willen ook op plaatsen waar jij nog nooit was In mijn auto starend met de radio heel zacht Gevangen en alleen in een verlichte nachtelijke stad Slechts die ene melodie en jouw onvergetelijke lach.…

Wanneer ik ’s nachts door Rijmenam rijd en als door boter langs de velden glijd, denk ik wel eens aan een oud verschaald verdriet de autoradio mag hard staan, vergeten doe ik niet. De koeien staan weer in hun stallen, de maan ontwaart zijn bittere schijn, verheven op haar voetstuk kon ze slechts nog vallen, Het lijkt heel lang geleden maar…

We waren zozeer van onszelf vervuld Dat we geen ruimte hadden voor elkaar Twee bekers vloeiden over, wonderbaar Er was telepathie, het was occult Jezelf niet mogen zijn, slaag en tumult Een rugzak vol neerbuigend commentaar We waren zozeer van onszelf vervuld Dat we geen ruimte hadden voor elkaar Het was ons stevig ingeprent, gij zult Uw ouders…

als behang met ogen weten we alles van de jochies die nu mannen zijn, waar onze vingertoppen overheen willen glijden. wisten we eerder niet hoe we zwelgen in hun lach? hoe we kijken door onze wimperharen naar het irreële slag? op geeltjes zingen we hen hymnen toe, naast een bord vol fastfoodzwijn. en ’s avonds ontpoppen we de wijn…