186 resultaten.
Ochtendgloren
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.385 Het nachtgemijmer bidt
een tempel van geduld,
het kranig gestut
van zorgeloze zuilen
wordt geplet door de zon.…
mijn orkest
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
698 als ik moet gaan
en eens moet ik gaan
laat mij dan vergezellen
met tonen van gezang
die verhalen van liefde
een cantate in Gloria
als licht zuilen van geluk
laat de stemmen klinken
als ik moet gaan
en eens moet ik gaan
breng mij dan weg
op klanken van muziek
zij vertellen over schaduwen
de vleugels van verdriet
die het hart beroeren…
Vespers
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
443 en als we dan het huis verlaten
tegen het avondtij
meen ik tussen de golven
een gezicht te zien
zonder naschrift, peilloos
als kleurenblinde as
deze droom houdt adem
wakker, verweesd, beducht
maar soms beklijft
's ochtends een druppel
tot ijs zolang het duurt, tot
mos op een stenen zuil
een ontscheepte maaltijd, een
stempel…
Antonio Vivaldi
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
554 Over het wijdse
piazza San Marco
ruist in de bladeren
weer een concerto
In gaanderijen
van de basiliek
vioolklanken tussen
de machtige zuilen
golvend akkoorden-
patroon in lyriek
Strijkers weerklinken
en echo's die galmen
klanken weerkaatsen
in de akoestiek
van gangen bij missen
en korengezangen
Waaierend over het
wijdse…
Hiërarchie in Eindige Schoonheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
377 Hoe het goud van de dakrand
afstak tegen het groen
van het omringende bos;
glimmende kozijnen,
als ogen van oude magiërs,
die het bergmeer aanschouwden;
handgesneden zuilen
die de tergende hemel steunden
door voorbijglijdende eeuwen.…
Wat het donker maakt
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
23 Oh regen in november zonder wind
Donk're zuil van water uit de hemel
Ze vraagt niet wat ik ervan vind
Ik schrijf wat woorden over later
Het blauwe licht zit in een hoek
En stelt me weer teleur
De gang zet alles open naar de deur
Potsierlijk noemt zij mij ik laat haar
Ik haat haar niet dat kan ik niet
De sluizen open ik hoor het kletteren…
Tot hier
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
173 In het duistere onder
van de toren vangt alleen
het koord licht, heen en weer
onder het luiden van de klok
Meteen komen er mensen
af op het schreeuwende geheim
/ Er is nieuws, het laatste nieuws /
en ze becommentariëren het touw
(nette mensen zijn ontmaskerd
hun nevenbelangen onthuld
en ondergrondse netwerken
ontknoopt)
maar…
Navond van de bouwmeester
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
229 Geen zuil meer, geen naam,
geen strijd die rechtop moet blijven —
alleen nog dit:
een trage, onzichtbare bloei.
Navond, navond,
eindige avond,
waarin zelfs steen leert ademen.…
kerkhofkruisen
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
787 Triest blijft het getreurgetij
op stenen zuilen neergeschreven.
Kruisen op het koude kerkhof,
chrysanthemen op de graszoden
mensen denken nu aan de doden
aan pijn, lijden, as en stof
Een akker als tranenaarde
van tijd en dood ontdaan,
maar de eeuwigheidswaarde
blijft hier voortbestaan.…
Geborgen goud
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
1.130 niet dat ik je misken
of wil ruilen
dat zou zoeken zijn,
geblinddoekt,
tegen beter weten in
of lijken op wisselen
van spiegelende bomen
wederom zoeken naar
broze luchtgevulde zuilen
om ze weer met tranen te vullen
uit opgeblazen dromen
noch is het zo
dat ik mijn hart snijd
uit geborgen goud
dan wel mezelf bevrijd
uit vermeende…
Vooruitzicht
poëzie
3.9 met 10 stemmen
4.114 en doof de herinnering niet
aan de drie gouden zuilen,
als het lot
mij versmeten heeft
en mij vervuilen
laat als een vod.…
De etruskische weduwe
gedicht
2.9 met 14 stemmen
10.550 Later leunde ze tegen een zuil
in de villa arriveerde de herfst als eenzame bijslaap
en iemand anders zou de jurk op het gras leggen.
Geen woord van de keizer
dan de gescheurde beloftes, het te hete waterbad
en zijn schroeiende woestijn in weer andere zuiden.…
GETIJ VERGAAT
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
438 Aan het riviertje
bloeit haagwinde in pollen
én hoge zuilen.
De regen klettert:
het eikenbos dampt geurig,
heeft een warm aanzien.
De regen houdt op:
het weiland heeft een broeilucht
vol zoete loomheid.
Op de kijkbuis komt
een gezicht, dat zorgen beeldt:
kunstschilders zijn blij.…
Wereldarchitectuur
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
550 Kariatide of Caryatide
een vrouwenbeeld dat dient als pilaar
opgebouwd Grieks; priesteres uit Karyae
in d' oudheid in Egyptisch'-, Griekse
architectuur gebruikt
Er is een mannelijke
variant, telamon/atlant
niet echt fijnbesnaard, maar masculien
Telamon en kariatide
dragen flink en ondersteunen enorm
gezonde zuilen voor een te dragen last…
Expatjer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
473 Een krolse kater 's nachts op pad
Laat onbedorven feuten huilen
Bij alma maters Vindicat
En in de wind zingt schijn zijn lied
Van Grote Markt, Stadhuis met zuilen
Van Goudkantoor en Groote Griet…
Uit de hemel van Pim Fortuin
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
807 Op drift, van uw ankers losgeslagen,
zoekend, zwalkend zonder zuilen als kompas.
Geen waarden nog normen die u dragen.
U hebt uw God gedood uw smart is groot,
in welk verborgen graf is Hij begraven?
Hoe vindt u in uw kommer en uw nood,
nieuwe kracht uw levensgang te schragen?…
Tandengeknars
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
494 ik heb de
poorten van de hel
open zien gaan
na een imposante
trap omlaag likten
vlammen vurige zuilen
ik had kabaal
verwacht geweeklaag
en tandengeknars
maar zag een
ordelijke rij langs
fonteinen flaneren
van heksen tot
minnestrelen en criminelen
moordenaars en ander gespuis
ik vroeg hen honderduit
het hoe en ook waarom…
Utrecht CS, spoor 7a
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
684 De zuil brandt offers
slierten rooksignalen
zwalmen zwijgzaam.
Er is iemand per fiets
banden hard opgepompt,
harder dan de longen
aan nicotine zuigen,
zuurstof er gratis bij.
In de kreukvrije zone
wordt ongeduld gebeden;
zonder stress stolt de trein
rekken de wagons zich uit
houdt god een plaats vrij.…
Japan
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
543 De aarde recht zijn gekromde rug
schokt de wereld in zijn strijd
een zuil van water verdrinkt de tijd
werpt de mensheid eeuwen terug
en dat terwijl de rijzende zon verdrinkt
verdringt de straling het verdriet
vergaat de rouw om vrouw en kind
in angst om de dood die niemand ziet
de gevallen samoerai gehuld in zwijgzaamheid
krabbelt…
Plafonds
gedicht
2.8 met 39 stemmen
7.732 Er zijn er
door Michelangelo beschilderd,
met rozetten versierd,
door zuilen gestut,
maar ook gewone
tijdens grote schoonmaak
met ammoniak gewassen en gewit
of :
niets -
crèmekleurige hoge plafonds
van op een ziekenhuisbed op hoge poten,
en oude plafonds
bekeken door
versleten mensen
die liggen in oude kamers
omdat lopen…
Wachtkamer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
455 houden adem in
hun echo klinkt kortzichtig tegen het gevallen licht
men noemt het schaduw
maar beslotenheid is niet ontvankelijk voor ruimte
de buitenwacht bevriest in gemaskeerd stilleven
gevangen in versteende spieren, geknoopte magen
iets vlucht in iemand, niets ontsnapt aan de greep
aan omklemming, kan schuilen achter zwijgende zuilen…
LAIS CCXCIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
394 Ik kus jouw huid, zilte parel
van de dood die mij omsluit, ik draai om
en om de zuil van git, het is een spel,
staatsgreep, grijplok, ik voel mij heerlijk dom
omdat ik zoveel later dan jou kom.
De ochtend dan. Ik blijf erin bestaan.
Jouw lach was nacht, geen zon wil in mij gaan.…
NORMANDIE 2013
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
487 Nu ik vrijwel alwetend ben
Druk jij je lippen op de mijne
Mijn eigen kathedraal schiet al op
In veel zie ik je terug: steunberen
Wimbergen, zuilen, relieken, altaren
In het koor eer ik je bestaan, voel
Me kloosterling met een gevleugeld
Hart, en zing Dona Nobis Pacem…
DE BOUWMEESTER
poëzie
3.8 met 12 stemmen
2.782 In 't fries der tempels zocht ik u te benaadren
Wat van Uw volheid woekerde in mijn droom,
Het kapiteel kroonden acanthusblaadren,
De zuil rees statig opwaarts als een boom.…
Waar de winter was?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
715 De takken hangen ijl omlaag
de stammen zuilen de wortels.
De winterschilder kwast grif
het plafond met verse sneeuw.
Ik loop, hoofd in de lucht
mijn oren zeilen op wind.
Ik adem als een vrije vogel
door wijdopen neusvleugels.
IJs dampt uit in wolken
zwierig walsend buiten maat.
Hemels deinen op de zon,
cimbalen schellen golven.…
Valse schaamte
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
514 Niet zelden trekken modderstromen
van rottend vuil in kommer en kwel,
meestal vrijgekomen, vanaf de hoge
naar de lage kant, waar geur en
hypokratie hun stinkende stempel
drukken op de aangeboren afvalkuilen,
waarmee overdaad stand houdt tot aan
de marmeren zuilen van de door paal
en perk gesterkte zwijgen, tot in de
weggeworpen kudden…
Populus tremula
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
389 Volg de weg langs levende zuilen
die schaduwen van licht geven.…
Rozenkransmaand
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
683 dikke mist in Bremm
De Moezel houdt zich even schuil
Een berg gaapt met wijd open muil
Ik lepel cappuccino crème
Kapellen bidden kom tot Hem
U valt zich daardoor echt geen buil
Er hangt een dikke mist in Bremm
De Moezel houdt zich even schuil
En Merkel smeekt geef mij uw stem
Ik haal de slangen uit de kuil
Een kloosterkerk biedt mij een zuil…
De beer is los
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
568 De nachtelijke zonden woekeren voort
in tempeesten, de wildste beesten
en de vogelen ‘des velds’,
wier zang streelzacht fluwelige columna’s doet ontwaken,
zuilen der tempelmaagden tot leven wekt
in de drukte der mannenwereld. Steunend
tegen een brede zuil van spetterend ongenoegen.…
venusheuvel
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.827 zij knielt en het zweet in haar liezen verdampt
altijd dichter, dichter sluipt ze naar mij
of van mij weg want ik kiem in haar gladde greep
zij plukt de bloesem van de amandeltak
ik bijt en kloof het vruchtvlees van de steen
de perzik die op haar navel ligt te blozen
gewapend met schild en speer
tolt zij vrijer om haar as
de kromme zuil…