24248 resultaten.
Mijn testament bij leven
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
551 schreef mijn
letters in de lucht
kleurde ze met zon
vroeg de wind
ze weg te blazen
de hele wereld door
nog spoken ze
hier rond in tocht
en koude vlagen
gebroken woorden
die hun doel
nooit zullen raken
verminkte zinnen
vliegen overal
zomaar naar binnen
het was mijn testament bij
leven maar de dood heeft
al mijn schatten…
Verwachting en/of geheim
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
538 De wind blies jouw geluk opzij
De vorst daarop bevroor jouw brein
De regen spoelde het verleden
en wijsheid zit in hagelstenen
Het strand bij laagwater is reuzengroot
Een serieuze vloed ketst tegen de duinen
Die hun inhoud echt niet eerder prijsgeven
Pas als alle leven is vervangen
door rudimentaire dood...…
Een gruwelijk einde.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.097 stil en verdrietig
zijn kopje schudt in
de wind
't is nog zo'n baby
een zielig klein
hondenkind
verlaten van iedereen
natuur is meedogenloos
en hard
moeder pas verscheiden
haar baby moet
thans ernstig lijden
ze is een van de
vele zwerfhondjes die
dit jaarlijks overkomt
geen eten meer
noch drinken
de dood meldt zich
dan…
N. sterft
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
728 Zijn bovenlijf uit het meest blanke marmer gehouwen
met tepels groot en hard
zijn billen als van draadstaal
blonde lokken die wuifden in de wind
in zijn hele postuur wat onbehouwen
ontegenzeggelijk was hij het godenkind
hij overtrof ons allemaal
wij huilden dan ook brutaal
alsof wij streden om wie de grootste smart
totdat zijn dood werd…
Terwijl de wind scheen
poëzie
3.9 met 15 stemmen
4.734 Terwijl de wind scheen en de bij bromde,
’n stil ogenblikje van geluk gevonden.
Daarna ging de lucht open en ik zag
duidlijk de bomen staan tot in de dag
in hun doorblankte grootheid vaag en ruig,
en ’t heerlijk land der wolken vaag en stug
bedreven door grauw’ and’re, de zon scheen
en sloeg zich over in onmeetlijkheen.…
Herfstblad
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
565 Als een herfstblad
draai ik met winden
over velden en door bossen
zwaaiend en zwierend
genietend van 't leven.
Onder kleurrijke bomen,
grauwe luchten,
of waterige zon
tussen veelkleurige soortgenoten
en lig soms even te dromen
waar geen winden mij stuwen.…
[ De vijver is kil ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 De vijver is kil,
de wind hoog in de dennen --
brengt weer het najaar.…
ouderwets geraas
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
515 regen slaat al dagen
tegen ramen en deuren
vlaggen vlaggen enthousiast
met sprekende teksten
beukende wind hoge golven
het heerlijke avondje was
met ouderwets geraas…
Dansen in de wind
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
563 Dansen in de wind,
Een nieuwe lente, een nieuw geluid,
Ons hoofd geheven, ons hart ontvouwd,
In de stille nacht die ons omarmt.
Waar de sterren schijnen, zijn onze dromen,
En in de wind, fluistert vrijheid.
Een zachte bries, die ons draagt,
Verloren in het ritme van de tijd.
Laat de natuur nu toch spreken,
Hoor het lied van de aarde.…
[ De wind om het huis ]
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
383 De wind om het huis
is onrustig, ik lig stil --
maar ben onrustig.…
Voorjaarsbuien
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
331 De stormwind giert om m’n huis,
Stortregen klettert op de ruiten,
De kachel maakt overuren,
En ik zit lekker thuis.…
Noodweer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
488 Maar dan gaat de wind plots liggen,
Keert de rust weer in het land,
Ook houdt de regen ermee op,
Lijkt wel alsof er niets is aan de hand.…
De droom waait mee
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
254 ik draag mijn leeftijd los
alsof hij niet past
mij nooit heeft vastgegrepen
altijd een kind zijn
in hoe ik val
en opsta
in de wind
danst zacht de droom
tijd raakt mij niet aan
glijdt langs me heen
en de droom waait mee…
Zo broos ons leven
netgedicht
2.9 met 13 stemmen
94 Wat is ons leven broos
als blaadjes van de beukenbomen
die dwarrelen in de wind
al is de lucht nog vol
van zomerdromen...
Al is de lucht nog blauw
en straalt de zon met vreugde -
ons lied is kort van duur
hoezeer de melodie
ons ook verheugde...…
doodlopend
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.928 In stilte, maar bedreven en devoot
weeft ijverig een kruisspin haar verfijnde
netwerk van de dood. Een zwakke pimpelmees
is wreed geofferd door de kille wind.
Er dansen prille veren op het grind.
Een kever nadert pas gestorven vlees.
Een vage schim is uit het bos gekomen
en vastberaden bij het hek gaan staan.…
alle verf gemengd is bruin
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
927 is een tempel
onder het zand
in de natuur is ook
rul zand in een woestijn
zonder water
Wat blijft is de wind
van uitgevlakte stemmen
De restwaarde van dood
zijn de schedels die knarsen
onder het gewicht van erosie
tot sediment van calcium
Het leven geeft het meest
als je er je botten aan kan vegen
met wit dat eigenlijk geen kleur…
Het regent vleugels
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
733 je handen
spelen een schaduw
boven duinen
en ik zie slechts
woorden boven wolken
zacht en dichtbij
laat de wind ze liggen
in dat ene uur van stilte
wanneer je zand strooit
over dode vissen en de maan
doorheen de avondbranding
hoe koud de nacht is
in mijn buik
een mond in overvloed
maar ik hoor vogels wenen…
ook de maan gaat voorbij
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
721 je draagt de ochtend voor je uit
en ik de avond
naar de ongetelde dagen
van het dakloze landschap wanneer
ik me stiller dan stil omdraai
naar de dode hond van jaren
met woorden die nergens in
zee keren
of zich op de achtergrond bewegen
als wandelaars in richtlode
wind
het licht sterft en het strand
stamelt ontij
leg…
Mijn snurkende engel
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.213 leven diffuus in de wind…
Het donkerrode sluiten
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
487 er knapt iets
en je valt cirkelt
kleuren op de wind
vult het herfsttapijt
met donkerrood het is
geen sterven en of dood
jij die groen ontlook
in lentes eerste zon
en naar de zomer groeide
de bloemen ruikerde
in volle zon hun vrucht
beschermend weer omsloot
het donkerrode sluiten
geeft jou de levensrust om
als voorjaarsgroen weer…
Dans
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
663 De ongenaakbare oude zee
zal niet met je dansen
In zilte nevels danst zij weg
met de geesten van de dood
Haar rusteloze danse macabre
met donkere despoten van de nacht
De wind blaast onweer in de wolken
strijkt over het hart van de storm
De oude gulzige zee
zingt van zwarte diepte
Van saudade dat vreemde verdriet
van zee en…
40
gedicht
5.0 met 2 stemmen
10.916 Horen en zien zullen me vergaan
als de rukwind van de dood
me van mijn adem berooft.
En mijn woorden?
De wind zal ze meevoeren
en over de aarde verspreiden
-------------------------------
uit: 'Verloop van jaren', 2015.…
Grote mannen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
571 Grote mannen huilen niet
Ook van dood en
Gebroken hart
Nee, grote mannen
Huilen niet
Ze blijven staan
Bij windkracht tien
Op de blokken
Van graniet
Nee, grote mannen
Huilen niet, er is
Een fles en een café
Een havenhoofd
Voor in de wind
Maar hee, grote
Mannen kennen geen
verdriet, heus nee,
Grote mannen huilen niet.…
Dit stervend nijpen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
496 Laat de dood haar nu nog eventjes niet grijpen
dit stervend nijpen is nu nog niet te begrijpen.
Zelfs de heggen ogen apart naast het akkerzwart.
Ik kijk door bedroefde ramen en kan het beamen.
Beamen dat zelfs het weer nu kil naar en raar is,
de wind kreunt en steunt tegen de vensters.…
de dode burnier, de rotte lucebert, de levende johanna
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.447 gedenk de liefde in de dood, gedenk de waanzin in de drank,
gedenk de dood die Limerick uw vrienden bood, gedenk de vreugde die de dood ons biedt,
gedenk de allerlaatste blik die u niet ziet.
Gedenk het niets en leef boosaardig,
het is u waardig.…
tijd rijpt
hartenkreet
4.7 met 12 stemmen
1.046 antwoord op
de vraag des levens, der doden
doden mogen
en denken wat ze willen, ze
verschillen schillen
schillen willen
schilt de tijd zonder angst
voor
altijd tijd
tijd rijpt...…
Drinkbaar ?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
454 Er weerklinkt geen samenklank,
eentonig raast de wind van alle kanten
drukt op de resten van de beschaving, het
slechten van de ruïne is het enige dat telt.
De wind heeft alle tijd, zijn onderste steen
wordt over de wereld heen gedragen, houdt
zich op de vlakte door ervaring platgeslagen,
maakt hem meester en overwoekert hem.…
wat verborgen lag
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
630 de vogels zwegen in de bomen
de muren stonden sprakeloos
in de wind
het stille schip voer binnen
onder het oppervlak dreigde
de duisternis
de leeuwerik viel en zweeg
de dood sloeg met zijn hamer
het uur
met gouden tong
zou de jongen spreken
hij was geen overtollig mens
het laatste zonlicht was vergaan
de reis lag verborgen
zij…
kostbaar
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
26 Alhoewel ten dode opgeschreven
klampen uitgebloeide rozen zich
aan de vale schutting vast.
Op deze doodlopende weg verjaagt
de gure onwetende wind rozenblad
en vage bloemige geuren.
Temidden van het verval
de onvermijdelijke loop van de tijd
die eenmalig bloeiende roos.…
een zicht uit leven
netgedicht
4.5 met 16 stemmen
1.053 en doodde het spreken
ook voorwaarts…