732 resultaten.
Ekathe
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
472 Lanchero noemt hij zich
schipper, held met wilde haren
capitano op de kon-tiki
houten vlot boven afgrond
der peilloos zilten diepten
een dark horse
net als hij zelf
in de donkere nacht
onder toeziend oog
der miljoenen
en de helder wakende
blik der leidsvrouw
in het waagstuk
zonder wifi
de golf is een meer
dan huizenhoog…
Lentewind, lentevuur
hartenkreet
2.8 met 20 stemmen
1.910 Er ligt een kalmte over deze dag
Iets dat mijn ziel tot rusten brengt
Toch ook een vreugde in mijn hart
Als een kleine vlam dat op meer wacht
Oh, ik zou willen dansen, vliegen, zweven
En me nooit meer ergens anders begeven
De straat is vol leven
Maar alles gaat langzaam
De mensen lijken aan de grond te kleven
Als wiegend koraal in de oceaan…
...'s Liedje
poëzie
2.4 met 12 stemmen
4.468 Zoeken ze hem op de oceaan?
Als ge, o stromen, mijn liefste ontmoet,
Breng hem mijn groet;
Zeg, dat mijn hart zo verlangen doet !
Zeg, dat hij wederkomen moet.
Zwijgend drijven de wolken en snellen
Mij voorbij.
Hebben die wolken mij niets te vertellen?
Geen tijding voor mij?…
IJSLAND
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
715 Schreeuwende zeevogels lokken me naar de kliffen
Het zwarte lavazand steekt schril af
Tegen het bijgekleurde blauw van de oceaan
In het noorden stoeien fotogenieke watermonsters
Terwijl ze flirten met de poolcirkel
Op het land ademen of spuiten de fumarolen en solfatoren
Hun stinkende adem uit en
lavakraters bekomen van hun laatste eruptie…
Uit alle poriën,
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
557 Voldoening met het juiste accent,
koestering uit een vroege levensbron,
druppels dauw uit het nietig blauw
en uit de hemelen van de oceaan,
herkent in een golvend ritueel,
afwisselend en zacht als fluweel,
lijkt't of ik niet anders heb gekend,
of krijgt intimiteit gewoon een andere
naam ?…
zij.....
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
763 Je zal haar nooit zien huilen geloof me maar
ze is de liefde die nooit overgaat
Zelfs als haar schaduw mij verlaat
Is niets zo onberekenbaar
Ze is de reden dat ik overleef
De waarom en hoe ik altijd speel op save
Ze is die ik vertrouw een leven lang
en altijd zonder dwang
Ik, ze lacht me uit ik voel haar traan
voelt als een kalme oceaan…
VERMAAK OP ZEE
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.006 De trotse stomer Titanic
vaart bij nevelige nacht
over de kalme oceaan
de reizigers daarbinnen
feesten dansen en drinken
in zalen vol weelde
vieren de eerste reis
van hun onzinkbaar schip
hard schurend geluid wekt vragen
vertoont het roerwerk nukken
of zijn we op een kust beland?…
AAN ENE BEEK
poëzie
3.4 met 15 stemmen
2.690 Niet bang meer zal ik op u staren,
Ras heeft mijn oog hier uitgeschreid,
Men plengt geen traan, men telt geen baren,
Op d'oceaan der eeuwigheid.…
Wijze veerman?
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
572 In de tragiek van hun losgeslagen
ankers, vermommen hel en hemel
zich tot een nieuwe zaligheid, ook als
zee en oceaan elkaar verslinden zullen
metaforen zichzelf weer vinden.…
Was 'k nu bedroefd
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.076 't Leven is goed: wij kúnnen 't niet begrijpen:
Zó kunt ge de aardkloot in uw vuist niet vatten;
Of de' oceaan opscheppen in uw handen.
Hoed u voor 't bot-zijn. 't Leven zal u slijpen
Tot een goed werktuig en niet vragen wat een
Bot mes daartegen zeit. Elk zegge' is schanden.…
Resurrectie ?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
446 Mijn troubadour, mijn heraut, de zon,
geestdriftig krijger voor de deugd
en louter vreugd van velen, zuiverheid
als pas gedorst graan, jeugdigheid
uit de simpele eenvoud van het hart,
een verlosser en boodschapper
tegelijk, te zaaien om te oogsten, een
verlossende maaier in een wervelende
show van purper stralen, in een oceaan
van hoop…
Mijn Alentejo (P)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
455 aarde streelt
zoveel indruk gedeeld met het
weinig, is goed te dragen
ik grijp mijn penseel en pen
en knijp mijn handen toe
waarbij alleen de tube verf
de dupe wordt, het landschap
zich drapeert op zuiver linnen
in eigenheid vastgelegd als,
een surrealistisch proces
van oneindigheid, waarin mijn
ziel zich woelt in zaligheid de
oceaan…
De zwaarste storm?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
589 wat en
wie we willen zijn laat het
beuken in de koppen, in de
zwaarste storm sinds tijden
schreeuw de teruggang uit in
stil geluid tot in het achterland
tussen eb en vloed met alles
wat daaraan werd verwant, onder
restricties opzij en aan de kant
dan krijgen de hoogste golven
zelf een naam, blijven deelbaar in
de ziel van elke oceaan…
Niets dan tijd
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
553 eb en vloed
solodans van in zichzelf gekeerd verdriet
Droevig duister mooi en diep
de verhalende bronzen klokken
De blazende ovens
gehamer van metaal op metaal
De witte bloemen in haar hand
het waaieren van de fijngeweven sleep
Voel hoe zij het licht verspreidt in Sinjar-stad
tussen het onbuigzaam verdriet van de dood
Een oceaan…
Klare horizon
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
75 De horizon kleurt langzaam klaar
het diepste zelf is zuiver waar
de wind fluistert wat de stilte al wist
de morgenstond verdrijft de mist
Een nieuw en helder spiegelbeeld ontwaakt
terwijl het oude denken langzaam staakt
de woordenstroom zakt in de weidse oceaan
de pasteltinten van een droom breken aan
Het is de erosie van de trotse geest…
Alleen met jou
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.969 tussen 1000 rozen
Een prachtige rode gloed
Verwarmt mijn hele lijf
Je lichaam naast het mijne
Een pas geplante boom
Waarvan de bladeren
Nog ontluiken moeten
Jouw woorden vormen mijn wereld
Jouw adem zorgt ervoor dat ik leef
Jouw tast heelt al mijn wonden
Jouw blik bepaalt mijn beeld
De liefde voor jou gaat dieper
Dan de diepste oceaan…
Groot en uitgestrekt
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.180 Mijn tijd hier, slechts een rimpeling in een oceaan,
een stofje in een eeuwigheid van zand.
Wie draagt mij in herinnering?
Wat is er gedaan, waar ben ik geweest?
Hoe klein zijn mijn sporen in de velden van het bewustzijn.
Ach mocht ik worden gedragen in genegenheid.
Wie ik, ik ben uw geschiedenis, ik ben uw verleden.…
Sudden Death
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
901 En zeg nu toch eens eerlijk,
Van wie was eerder die oceaan?
Eigen territorium is voor haaien onontbeerlijk,
Niet ineens het onze omdat wij daar opeens nu sporten gaan.
Het is wel degelijk een warmbloedig dier,
Al is het geen zoogdier zoals wij.…
lopen op het pad van vagevuur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
757 kom ga mee
dagen zijn zo saai
ze lijken leuk en mooi
maar hangen aan elkaar
van moeten en cliche’s
kom ga mee
want dadelijk gaat zon de maan
te lijf en veegt de sterren weg
verdrinkt de oceaan de zee
worden bossen platgelegd
kom ga mee
we stormen en weerlichten
donderen en buien zwichten
voor geweld van onderuit
onderhuidse…
"Rythme en Provence"
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
670 Schrale bodem doorleefd, geblust
in een oceaan van zonnebloemen, door
purperen zonnen goudgeel gekust,met een
bruin gezicht naar de planeten gericht.…
Als je het maar weet
hartenkreet
2.7 met 12 stemmen
3.572 een rups heeft meer dan 2000 spieren
thee van duizenblad is goed voor de nieren
de Dode Zee is 7 keer zouter dan de oceaan
de Apollo 12 landde op de maan
de tonijn hoort tot de familie van de makrelen
in Griekenland ontstonden de Olympische Spelen
Boedapest ligt aan de Donau
en ik, ik hou van jou
onze hersenen bestaan voor 80% uit water…
als m'n strijd gestreden is
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.579 hoor het huilen van de wind
de stille zee doet ijzig koud
ik sluit m'n ogen en op het strand
verlaat ik iedereen die van mij houdt
diepdenkende gedachten, een groot zwart gat
ik heb mijn strijd verloren
de dood heeft nu ook mij vermoord
maar niemand kon het horen
't wordt vloet en de grote oceaan
heeft mij mee kunnen pakken
terwijl stil…
Drie vlinders fladderen, dicht bij elkaar
poëzie
3.0 met 7 stemmen
4.672 Drie vlinders fladderen, dicht bij elkaar,
Midden op zee, voorgoed van land verdwaald,
Drie teedren op de woesten oceaan.
Eén ging nog, twee desnoods: een vluchtend paar -
Maar drie! Wat heeft het noodlot uitgehaald?…
Leven als water
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
683 Hoe frappant gedraagt zich de oceaan,
die ook alle kanten op kan gaan,
van oost naar west van zuid naar noord,
zoveel water door vele mensen reeds bekoord.
Een meertje een valletje een vaart of een dal
het mooiste van water is het leven wat er zijn zal.…
Er was aarde om ons heen.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
522 Het moest zo zijn, wij zijn de reizigers die
de glans deden verbleken in een oceaan
van de voorspelbaarheid, in het wakend oog
welt een traan als een liefdevolle bezinning,
in de wederkerigheid ligt de kiem tot inzicht,
een dialoog die wij tot heilsgebied hebben verklaard
er was alleen de huid van aarde om ons heen.…
Een huid van lavendel?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
495 één fragment,
zinnebeeld als decor op het
fluwelen doek van de nacht,
we zochten naar de duizend
vensters van lichtzinnigheid,
gevonden in de magische
paringsdans van elk mens
en dier, ondeelbaar tijdloos
houdbaar ongeacht de strijd
het moest zo zijn dat wij als
reizigers die de glans van
toeval deed verbleken, een
oceaan…
We blijven naakt?
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
476 het maakt niet hoeveel we schreien,
met de data en vernuft, een laagje vernis
tranen verzachten niet de dorstige tijd
grootste gilde uit een levende geschiedenis
geverfd door en uit de welling van een traan
met de afmeting van een oceaan, dichtbij
binnen handbereik bij ons vandaan, ironie
van een pelgrim die z’n plek onderzoekt, de
ziel…
De grootste grap?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
514 Al zijn we sneller worden dan het licht
technisch komen we dichterbij Venus en Mars
gedreven door de sexy stroming in van wind
joeg een meteoor het mensdom aan
geperst uit de opwelling van een traan
met de afmeting van een oceaan, dichtbij
binnen handbereik ver bij ons vandaan, ironie
van een dakloze die z’n plek nog zoekt, de
ziel heeft…
Op hoop van zegen
netgedicht
1.6 met 12 stemmen
463 De oceaan is een bijbel
vol blanco bladzijden, waarin de wind
met ruwe letters schrijft. Elke golf is een gok, een
worp van dobbelstenen, tussen de veilige haven en het diepe zwijgen.
Hun dromen zijn gemaakt
van een ander soort zand, niet het zout
dat nu in hun ogen brandt.…
De Maan droeg haar huid
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
16 alles sliep en niets op haar
had gewacht
de hemel sprak in een omgekeerde
taal
de wind vertaalde ieder woord in
een verhaal
een blauwe vlinder streek neer op
haar hoofd
en noemde haar een naam die
niemand had geloofd
in haar ogen zwommen vissen door
de tijd
hun vinnen droegen tekens van een
vroegere werkelijkheid
een oceaan…