758 resultaten.
Werkman
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
216 Zijn te strakke broek toont nog altijd trots;
zijn billen raken nooit vermoeid
van het starre zitten op een steen.
Maar de jaren wegen, hij heeft een mank been.
Een jas, veel te groot voor woorden,
brengt hem voortaan nergens heen.
Zijn vluchtige gedachten, vol pure poëzie,
stuiten op een wereld die hem niet verstaat.…
Verlangen
poëzie
3.4 met 39 stemmen
7.906 . -
Haar vingren koesterden de naaktheid van het eigen lijf en rilden;
het eigen lijf dat onvoldaan bleef en vermoeid, onder het geheim
van deze koestering; de nacht, als één levende adem, trilde.
Haar adem ging opgelost in de nachtelike adem,
haar verlangen tot de eindelike slaap gesmacht.…
Je gaat dood...
hartenkreet
3.8 met 39 stemmen
2.347 Ik til je op
Uit je bed
Je volgt me
Met je holle ogen
Ik was je
Fris en schoon
Rilling over je rug
Een schaduw
Van je eens zo
Goddelijke lijf
Ik kus je zacht
Even zie ik
Je lieve glimlach
De pijn verlamt je
Zacht til ik je
Weer in bed
Je volgt me
Met je vermoeide ogen
Van je eens zo
Flirtende mooie blik
Ik lees je voor
Uit eigen…
Herfst
poëzie
4.2 met 17 stemmen
5.532 Nu voel ik hoe een sterrevende zonneschijn
Vermeerdert van dit treurende getij de werkelike pijn;
Vermoeid of niet, - wie kan het weten? - draagt als 'n stramme vrouw
De Herfst zijn lusteloze dagen zonder warmte, zonder kou.
------------------------------
uit: Music-Hall (1916)…
Oktoberroos
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
745 Een rode vlek laat in oktober
de roos bloeit wat vermoeid
de vorst liet haar nog ongemoeid
een wonder tussen `t blad van koper
wat glazig oogt haar rood tussen
het verdorde en vergeelde blad
alsof het reeds was gevat
in koude handen van de dood
verwonderd kijkt ze rond
`t verdorde en vergeelde blad
doet haar vermoeden dat
de zomer reeds…
Was het goddelijke 't lieve leven leven en de lieve dood
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
527 Deze morgen was heel rein van vorst
Niet vermoeid van leed van leven
En ziet 't maagdelijke buiten
't Kwam onze ogen bij de wilgen weer tegen.
Met een stem van lichte sneeuw
Ontsnapte zelf een geeuw.
Die het moment van nog even nadromen drijft
Een gedachte in de juiste baan beschrijft.…
Vederlicht
netgedicht
4.7 met 52 stemmen
945 lichtvoetig treed zij voor het voetlicht
danst zichzelf tot gevleugelde zwaan
reikhalzend vliegt zij voorbij
de werkelijkheid en waan
van dit aardse bestaan
alle ogen, op haar gericht
tot het doek valt en zij
eenzaam huiswaarts gaat
in een nacht zonder licht
thuis toont de spiegel
haar vermoeide gezicht
de weegschaal kroont haar
tot…
Tekens aan de evenaar
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
627 In het voorjaar schuilt haar
vrouwelijkheid, winters lonken
alleen vermoeide oude mannen,
zomers spelen kinderen onbevangen,
dan ben ik in het najaar tot alles bereid,
dan bestaat er geen verlies aan tijd.…
Kunstlicht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
539 Het zou ons natuurlijke slaapritme goed doen
zeggen de natuurwetten en de cultuurcritici
zeg ik
want tegenwoordig lijkt iedereen te lijden aan burn-out
achterstallige slaap en chronische vermoeidheid
teveel prikkels
teveel eisen
teveel stress
en dat allemaal vanwege die gloeilamp van Philips
die ooit onwetend symbool stond voor vooruitgang…
Muggen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
603 ogen en ging verder met dromen
totdat ik wederom wakker werd door jeuk op mijn rug
op een plekje waar ik net niet goed bij kon komen
zoekend naar middelen om de jeuk te verzachten
zat het beestje op de muur te genieten van het maal
met een krant op jacht om zijn leven te ontkrachten
ging het ondier er telkens net op tijd aan de haal
vermoeid…
Alleen in 7 miljard
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
576 tranen van vermoeidheid, ze weet het niet meer.…
Schaduwen
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
455 Land zonder grenzen;
over de grens
De lucht kleurt vlammend rood
Hoe maken wij ons los
die dolen in zijn schaduw die ons vergezeld
Zijn adem raakt ons soms heel even
waar de hoop van
de verwachting hunkert
naar de frisse waterstromen
O stuwende kracht van de macht
met onze zinnen geboeid
opnieuw tot buit
ten dode vermoeid
moeten…
De boze man zie hem gaan
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
444 Een veelheid van benen
en vermoeide voeten. Al wat leeft
tussen de stenen van de straat moet
straks voor zijn nieuwsgierigheid boeten.
De boze man zie hem gaan.
De stad, zijn skyline en zijn grenzen.
De vogels die vliegen om de wolkenkrabbers
kunnen zich haast geen grotere vrijheid
wensen.…
Corona
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
521 De wereld raakt vermoeid
van dit enorme coronavirus gebeuren.
Het is te hopen dat er snel een oplossing komt.
Wij willen leven maar we moeten iets
teruggeven aan de wereld.
Zuinig op de natuur zijn en respect hebben voor elkaar.
Meer in verbinding staan met elkaar, dat zou de waarde
van de mensheid ten goede komen.…
Michel-Angelo
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.281 Uw liefde voor de Kunst, zij vergde uw hart alleen,
En zonder ooit een bruid vermoeid in d’arm te zinken,
Zag zij u zestig jaar ‘t driedubbel pad betreên.
’t Was al uw aards geluk, uw innigst zielsverrukken,
Een hemelse gedachte in ‘t marmer af te drukken,
Te ontzetten door uw kracht, beeld van Gods majesteit.…
Woordnomaden
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
676 een zuiver woord wordt weggezet, wankelen de benen
van de eeuwenoude schouders die ons dragen
vol verbeeldingskracht, spraken onze reisgenoten
op de grote en de kleine wegen, soms in 't open veld
blijvend op hun hoede, sterrenpracht bij nacht, tot het ochtend gloren
zonder rusten of verpozen is de poëzie tot steun
voor de mensen die vermoeid…
Delen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 een bloem in de loop van een geweer
een hand op het hoofd van een kind
een arm om de schouders van een zwerver
een woord tot hen die worden doodgezwegenå
water voor de dorstigen
bedden voor vermoeiden
brood voor hen die hongeren
welkom voor hen die vluchtten
maar ook begrip voor hen die bang zijn
vergeving voor hen die wreed waren
liefde…
de zachte weemoed van vaarwel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
515 straten
waar nevel het nachtcafe verbergt
geluiden dempt en wij
de swingende pas reproduceren
van Mulligan's "walking shoes"
en dan weer de kamer
waar handen en lippen
de weke plooi strelen
tot de ochtend in scherven valt
bij het hongerig krijsen van een reiger
en weet je nog, denken wij,
maar wij zwijgen
en hijgend gaan wij
een vermoeide…
Ik draag je in gedachten mee
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
707 Ik sluit mijn vermoeide
ogen om rust te vinden, terwijl je wezen zachtjes in mij landt.
Ik voel de contouren
van je laatste lach, niet als een beeld
maar als een zijdezachte trilling die door mijn dunne
vaten stroomt en daar beklijft, ver weg van de drukte op straat.…
Thuiskomen
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
530 Hier mag de vermoeide
aandacht eindelijk rusten op de fijne nerven van een verweerd blad.
Langzaam word ik een
deel van de rimpeling in de poel, een
spiegel voor wat onbenoemd mag blijven. Geen grens
tussen stammen en mijzelf, slechts de hartslag van dit zwijgende bos.…
Groot en uitgestrekt
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.180 Wolken zo hoog als wit besneeuwde bergen, leunend op de velden der vergetelheid, als vermoeide reizigers der geschiedenis.
De lange, lange tijden der geschiedenis zijn onbeschreven,
het leven, als in luttele seconden in de lodentijd der eeuwigheid.…
AAN ENE JEUGDIGE VRIENDIN
poëzie
2.1 met 14 stemmen
4.185 Wacht geen bloemen van de Zanger, nog vermoeid van Nieuwpoorts slag,
waar het Album ener Jonkvrouw zich versierd door achten mag!
Wacht gij evenwel een versje, zonder tooi van taal gerijmd?
Zijn u welkom zwakke regels, ongekunsteld saamgelijmd?
zonder aanspraak dan de oprechtheid van hetgeen ze u doen verstaan?
Wel dan!…
De Zaterdag Avond
poëzie
3.0 met 23 stemmen
7.381 De spade op brede schouder,
Vermoeid en uitgeput,
Keert thans de landman weder
Naar zijn geliefde hut.
't Is Zaterdag. Verkwikkend
Is 't scheemrig avonduur;
De vloer is rood, en 't koper
Blinkt in de gloed van 't vuur.…
Sombre gedachten schiep een sombre tijd
poëzie
3.6 met 8 stemmen
2.598 In de zware tijd die zo langzaam streek
was 't dat een moedloze berusting groeide
en opkwam mat geloof van de vermoeide
wereld wier oude gang een eeuwge leek.
Maar onderwijl werd in beneden-lagen
ver van 't mistroostig ras dat heerste op aard
met smart ontvangen, en in pijn gebaard
de nieuwe kracht, die ons omhoog zal dragen.…
Geluk, zo zedig en zo zeker
poëzie
3.3 met 7 stemmen
1.626 Ik moet naar andre lustigheden:
de kalme lichten van mijn heden
vermoeiden mijn verijlde blik.
De kier van blijdre smart gaat open:
o man, zat aan geluk gezopen,
gezel van roder vreugden: ík!…
Sierlijk straalt er zilverlicht
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.025 Nu de wekker star blijft steken
en mijn ogen zwaar vermoeid
halfbewust de droom vermijden
die geheimen broeden moet
dwaalt mijn blik naar ver gelegen
speelt de Melkweg ‘ hide and seek ‘
Wil ik aan de nacht ontsnappen
wachtend op het ochtendlicht
dan zal ‘t zilverlicht weer spreken
als ik ’s nachts mijn huiver dicht
Canis Major te…
Wakker worden zoals iedere morgen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 Een vanzelfsprekendheid zoals die
door bijna een ieder wordt gevoeld,
maar die tegelijkertijd een onzekere
verrassing blijkt, die de mensheid al
sedert oude tijden met vele vragen
heeft vermoeid.
Wakker worden zoals iedere morgen
in een strijd tussen een droomwereld
en onze dagelijkse zorgen.…
Dode grutto
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
474 Daar lag je dan
in de kou op de koude stenen van een weg
wellicht van vermoeidheid uit de lucht gevallen
de weg kwijt naar een of ander weiland
of van de honger omgekomen
en van de eenzaamheid
wie zal het zeggen
het kan maar zo
Daar lag je dan
met jouw fantastisch mooie snavel
omhoog stekend als een vlaggemast
een vlaggetje kon halfstok…
Nu de getouwen zijn gestorven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
598 Nu de getouwen zijn gestorven
Eens liep ik in de schemer door de straten
En luisterde naar een geweven cadans
Als vermoeid van overpeinzing werd ik
Bevangen door deze industriële dans
De straten ademden een zacht dreunen
Een mechanisch kreunen van staal dat leefde
Het wrong zich gestaag in mijn genen
Dat een ritme in mijn hartslag weefde…
Orakeltaal
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
473 Luister kerstboomkwekers
pepernoten
Mijn baas heeft zich bezeerd
en mij ontboden
Hem moest een aantal punten van het hart
Iets met een kind en roe,
een zak en gard
Maar plots werd hier mijn geest bouleversé
Omvergekegeld, overmand door
slaap
Knock out, ver van de wereld en de kaart
Vermoeidheid haalt de angel uit de vaart
Daar is…