871 resultaten.
Niet voor lang
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
875 Niet voor lang herworteld leven,
steeds weer moeten verder gaan,
dàt is 't lot ons hier gegeven,
dàt de wet in ons bestaan,
lijk de bomen vruchten dragen
als de bloesems zijn vergaan,
lijk de zon de dag kan vragen
als de sterren niet meer staan -
maar de steppe zal gaan bloeien,
in woestijn valt regen neer.…
AAN ENE MOEDER.
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.189 Ja, 'k zie daar, als bloesem, die viel in de gaard,
Een krans, om zijn schoonheid te prijzen;
Een krans, die maar enkel uit knoppen bestaat,
Waarin zich de wordende Schoonheid verraadt.…
Ik had u niet gevraagd...
poëzie
3.1 met 21 stemmen
3.008 Veel bloemen bloeiden in mijn stille tuin;
de zoele Meiwind wiegde kruin tot kruin
vol tere bloesems, fris als lentedromen.
Ik had u niet gevraagd: gij zijt gekomen,
Muze der smarten, in mijn stille tuin;
daar bogen levenloos nu twijg en kruin,
en bloem en bald verschroeide op plant en bomen.…
Zoals daar ginds, aan stille blauwe lucht
poëzie
3.5 met 86 stemmen
33.482 Zoals daar ginds, aan stille blauwe lucht,
Zilveren-zacht, de half-ontloken maan
Bloeit als een vreemde bloesem zonder vrucht,
Wier bleke bladen aan de kim vergaan, -
Zó zag ik eens, in wonder-zoet genucht,
Uw half-verhulde beelt'nis voor mij staan, -
Dán, met een zachte glimlach en een zucht,
Voor mijn verwonderde…
ons genot was puur
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
1.532 bladerentooi snel vallen
die jou de zomer deed vergallen
jij wilde rechter zijn dan krom
jouw waarheid ook op anderen
meten, ze weten amper wie je bent
ik heb de echte vrouw in je gekend
we maakten lange nachten
en de uren klein, wisten wat we
van elkaar konden verwachten
ons genot was puur de passie fijn
ik zag de lente in je lach
de bloesem…
vraag mij, jou te behoeden
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.129 en jij
daar, in de diepte van mijn ervaren
bloeit de tuin in strelendend kleuren, zij aan zij
waar je unieke aard sereen mag bedaren
ik strek mijn armen met open handen omhoog
om de zacht sproeiende regen te ontvangen
zie maar, zij glimlachen ons al vragend toe
wij mogen de tedere bloemen zelf voeden
uit dankbaarheid schenken zij ons bloesem…
Een late Pasen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
640 Ik weet niet waar ik Uw verrijzenis
het best kan vieren:
bij wierookgeur of bij de appelaar
zo vol met bloesems die zijn takken sieren;
ik weet alleen maar dat ik dankbaar ben,
want ieder lied en elke zonnestraal
die nu heel even
tussen regenvlagen licht komt brengen,
ze zijn een teken van het nieuwe leven
dat sinds Uw dood ik als verrijzen…
Zelfvertrouwen
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
1.547 De lucht met parelmoer doorweven
De bloesems trillen...zacht,zo zacht
En Populierenblaadjes beven
De aarde wachtend op de nacht
Pasgeboren oogjes knipperen tegen het licht
Het is nog wat fel, zachtjes gaan ze dicht
Pasgeboren handjes zoeken om zich heen
zoeken iets vertrouwds, maar vinden er geen
Kleine kleuterkindje duimpje in de mond
Zoekt…
TROUWLIED
poëzie
3.4 met 9 stemmen
2.663 Pas eerst in hare bloesem,
het blozen op de wangen,
de Vrouw voelt in de boezem
een vreemd gedurig langen
naar een aanbeden wezen dat, rustig in zijn macht,
haar tederheden lonend, haar steunt en op haar lacht.
Eens daagt voor 's jonglings ogen
zijn droom - een levend wezen.…
TREURTIJD
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
600 Bedekt ben ik met as, ijs en verleden
De bloesem valt, maar ik ben ingesneeuwd
Jij hebt je wanhoop zwijgend uitgeschreeuwd
Ik voel geen toekomst en ik ken geen heden
Het lot en God, zij kwamen tussenbeide
En schopten alle plannen in de war
Ik ben een pop van sneeuw in mei, bizar
Mij rest een kruis, jou wateren en weide
En zeer sporadisch…
FLUITSPEL
poëzie
4.0 met 9 stemmen
1.624 Doch mijn lippen, die zich spoedden
Op en neer de reeks der klanken,
Deden bloesemend een vermoeden
Rond de dorre takken ranken.
En de knaap sprak: 'liefste, luister
Wat ligt in dit lied verborgen,
Los zich windend uit het duister?'
'Morgen', zong mijn fluitspel, 'morgen'.…
een wimpel waait
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
601 midden in de tuin staat een boom
terwijl ik met hem praat, zonder mijn stem te laten horen
schudt hij zijn bloesems hoog op, alsof er tederheid is
alsof het gedicht in zijn buikholte mij zal vergezellen naar de branding
mij zal doen verdwijnen in de palmen van vloed, nog zachter dan een belofte van liefde
opnieuw op huid en vlindervisjes, neergestreken…
Voor vrienden
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
652 Heb voor mijn beminden
het mooiste bewaard in de
bloesems van de linden, in een
geknutselde populier boven
onkreukbare schermen van de
vlier, ontstaan uit hachelijkheid
en angst van het verraad van alle
spitsvondigheid, waarin de tijd
het evenwicht bewaard op de vlakten
van bos en akkerrand, felheid bestreden
in klare zinnen van een…
NOG EENS MEI.
poëzie
4.2 met 8 stemmen
2.390 Wat schoner dan de jeugd van 't jaar,
Met bloesems aan den appelaar,
En rozen in haar knoppen…
Gebed in 't Duister
poëzie
3.6 met 5 stemmen
2.617 Lang voor 't eerste dagegloren,
lang na Venus' gouden schijn
kniel ik, uwe stem te horen
uit die weelde, uit die pijn,
uit die tuin, bedekt, bedwereld
met een bloesem van Voorheen.
Heer, behoed haar in de wereld,
doe uw mantel om ons heen!
----------------------------------
uit: Tuin van Eros (1932)…
eeuwig leven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
507 maden wormen microben schimmeldraden
nematoden doodgravers en pissebedden
mij verkleinen en verteren
tot hapklare moleculen
in mijn dode hand houd ik een kastanje
die ontkiemt terwijl ik verteer
die mij van top tot teen doorwortelt
en door mij
dank zij mij
uitgroeit tot een forse boom
zodat ik samen met mijn boom
elk voorjaar witte bloesems…
Ik had u niet gevraagd...
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.057 Veel bloemen bloeiden in mijn stille tuin;
de zoele meiwind wiegde kruin tot kruin
vol tere bloesems, fris als lentedromen.
Ik had u niet gevraagd: gij zijt gekomen,
Muze der smarten, in mijn stille tuin;
daar bogen levenloos nu twijg en kruin,
en bloem en bald verschroeide op plant en bomen.…
Als de vlinders dromen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
986 Als de vlinders komen
die de zinnen van je
huid mogen vangen, de
zinnelijke spirit in de
ogen, bron van dromen
als de knoppen botten,
fluisterend gebaar
van vingertoppen in de
ravenzwarte haren, de
koelte van schaduw op
de oogleden, sproeten
op de wangen, bloesem
van je jeugd in een
zijden cocon te spinnen.…
jij van mij
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
2.711 jij van mij
als en spel
ooit
van twee bomen
begon het
naast elkaar groeiend
recht en trots
totdat de takken zich verstrengelden
toen volgden tijden van bloesem
waarvan – nu nog
volgens zingen
waar bloemen spreken
met vlinders in hun buik
door de jaren heen
verankert zich de liefde
groeit het dankbare respect
onderwijl de liefde…
Als ik dit huis verlaat
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
753 mijn
angsten als stoffelijk
wezen en leg mij in het
glazen ledikant, waarin ook
jij geboren werd, vertel me
je verhalen als ik ooit
weer naast je wakker word,
zodat ik over je kan waken
in het moment van stille dood
die tijdelijk wordt opgeschort,
laat me meevaren in
jouw dromen, totdat die
dag aanbreekt, te denken
aan de bloesem…
Een boom
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
525 Hoewel bloesemen niet meer zal gaan,
zijn gebladerd nog de vele takken.
Misschien moet iemand komen hakken
aan zijn knoestige en vermolmde stam
die ooit menig mens beschutte
tegen het zengen van de zonnevlam,
of ooit met stalen palen stutten.…
De Dageraad
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
500 in de nacht
ontwaakt helder de Dageraad
sijpelt uit de rotssteen, een bron van Levend Water
die als een warme bruisende stroom
de wintergrond open woelt
en uit 't gekiemde zaad rijst een groene scheut
dit wordt de nieuwe aarde
waar duisternis, pijn en lijden
verdrongen worden
door het nieuwe licht
de olijfgaard baadt in een zee van bloesems…
Doel van de lente
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
555 Langzaam ontspruiten knoppen aan bomen
bladeren en bloesems zo beloftevol komen
lente tooien in kronen met een roze krans
bezems in winterwind vegen lucht tot glans
gevuld met zielzuchten volzinnige beloftes
waar wolken verklaren in loze geloftes
een lied klinkt klatert het klimt hoger dan hoog
tot een meeslepend meanderend melodisch betoog…
Zoals het is
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
494 dat wat niet zichtbaar is, stemt mijn kleur
het voelt als noordelijk wuiven
ook al toont de zon zich aan mij;
het is niet aan 't voorjaar snuiven
de tijd is zoals dat wel wordt genoemd,
het seizoen van de stilte, wit soms en met ijs
de polders met hun sloten waren ooit beroemd
in mijn jeugd dan, zo maak ik me wijs
ook is er al een bloesem…
Welkom vierde maand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
570 De kleine brokaten kelkjes van voorjaarsboden
lachen ons ook meer en meer naast bloesem toe.
Soms kijken zij net als wij elkaar opgewekt aan,
ja spiegelen en deinen dan dansend om dit bestaan.…
Getroffen herfst
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
603 Nu al bloesems bloeit
is het jong spring in het veld
één met beleving
om de jeugd af te schudden
nu kleur in het veld schittert.
Met haar kroost omringt
volwassener in de herfst
keert herinnering
als dauw aan de waterplant
wat zij liefst links laat liggen.…
Levenswiel ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
364 Ik zag je gestalte bij de levensbron,
duizendschoon in een oceaan, het
haar vol bloesem, wild en ongetemd
als de hoop, die we hebben gedronken
om te willen zijn, vaak te ongeremd,
gedoopt in een diffuus licht waar onze
schaduw in verdrinkt, om het loflied
van de toekomst in te verpakken steeds
tot een verrassing op te maken en je de…
Chopin
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
487 zij is ten prooi gevallen aan wisselvalligheid
van de maatschappij
in een systeem dat knelt
als een te krappe schoen
aan haar voeten
de minnares van boeken en muziek
opgejaagd moet zij van de ene boom naar
de andere reizen tussen
vogels van allerlei pluimage eten de spijzen
die haar vreemd zijn
en niet doen verrijzen
tussen bloesem en…
In ‘t nachtelijk uur
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
498 Nog niet geheel bekomen van wat de
dag mij bracht drijft mijn
pijnen en tranen
mij naar ‘t venster in ‘t nachtelijk uur
de stilte, de ruimte, de treurige maan
rondom bloesem bomen
een haan op de kerktoren
als teken van onvolmaaktheid
en saamhorigheid
het lijden en verdriet van de ander
in ‘t menselijk bestaan
en toch bij…
In de tuin
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
445 gloed
Of hoor je soms zachte stem die je altijd
Begeleidt in de wind die je bemint
Die voortdurend, vaak ongewild
je diepste tonen vervoert
maar uit onmacht niet
de verlossende uitweg vindt
het is zeker geen weerwil
het is immers die loodzware as
dat kleeft aan schrale wortels
die werden bijgeknipt,
te pas en te onpas
en dat ook bloesems…