728 resultaten.
- Totdat de tijd stil staat -
netgedicht
4.1 met 45 stemmen
1.345 Tijd de projectie, een grote illusie, alle kansen wagen,
voordat het horloge compleet stil zal gaan staan.
Hongerige vuile wereld, grote draaimolen
vol levenslust, levenstijd gaat rustig stelt enorme vragen
totdat de tijdswijzer toe zal slaan en alle hoop wegvaagt,
Stil dus dan mensenleven totdat de tijd jou wenken gaat.…
De dageraad
netgedicht
4.6 met 30 stemmen
578 Woorden
een vluchtig spel van werkelijkheid, illusie,
verbeelding, interpretatie, gesproken intonatie.
De gevoeligheid van de harp
bij elke snaaraanraking,
glasheldere klank
de pure zuiverheid van kristal.…
Woorden van wanhoop
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.090 Heb ik mijn ziel verwond
In deze ijzeren kilte
Een klap in mijn gezicht
Liet mij weten dat ik het wist
De afloop van dit leven
Is niets meer om voor te geven
Ik loop hier met mijn zorgen
Hier over straat in de kou
Komt er ooit nog een morgen
Een nieuwe ochtenddauw
En is dat wat ik ooit wilde
Is dit gevoel dat ik verspilde
Een illusie…
Terminaal
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.208 als de ziekte je treft
frontaal en onverbiddelijk
en het lichaam de strijd verliest
word je gevierendeeld
je wil nog wat
je wil nog veel
maar de onmacht
heerst, lamlendig
alles wordt haaks,
gespleten tussen willen
en niet kunnen
elke hoop is slechts illusie
ballast
je koestert
bergen tederheid en liefde
die je aan de straatstenen…
Aan d'aarde verhangen.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
470 Tijd heb ik als illusie geïntegreerd,
geen Nu-moment verspild
bij het proeven van stukjes zoete herinneringen.
Slapeloze nachten leggen zich neer
en verven jouw schaduwlijnen op mijn adem,
terwijl mijn lippen bitterzoet proeven...
en de lucht zelf
mij gaat dragen in dromen, in
dingen die ik nog wil doen.…
Een vriendschap uit nood geboren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
455 In het hooggebergte kan dan
alle hoop in een illusie verloren dreigen te
gaan. Een bergpas tussen Italië en het buurland
Zwitserland duwt de overmoed van een mens soms
over de grens van het gezonde verstand.
Over de Zwitserse Alpen door de St.…
dubbeltje op z’n kant
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
590 waarde van verdoving
en de benodigde kracht
voor nachten in tunnels
en de dagen uit ’t zicht
voor oordelen van mensen
vanaf de geboorte gehoorde
verwijten voor ‘t zijn
dat doorzettingsvermogen
om te kunnen overleven
verslijt versnelt de tijd
vanuit ’n besmuikt wiegje
de uitgekotste goot in
spartelen tot de dood wint
vanuit de valse illusie…
zonder
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
159 zichtbaar in je leeft, draag ik voor
uit het boekwerk en lees hoe dit
intiem gebeuren was geweest
het podium graaft in lege graven
dit alles droomt zich in wegen door
landschappen die ik vrees, het verstilt
de nacht en avontuurt mijn moed met
het tasten naar mijn waardevolste vondst
geen applaus in een kerker zonder liefde
een weke illusie…
Liefde als de zuiverste parel
hartenkreet
4.0 met 16 stemmen
1.538 hun weg vinden
loop ik richting de waterval
waar ze mij nog meer met jou verbinden
Vol bewondering weerklink je in mijn verhalen
overstemd door het gebulder
blijf ik mijn liefde voor jouw herhalen
Ik loop over van het onbeschrijfelijke gevoel
het toenemende gebulder een uiting van onwetendheid
want alleen jij weet wat ik bedoel
Een illusie…
Eenzaamheid van weleer
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
11 De brief ligt klaar, het zegel is gebroken,
afscheid van de illusie en de dwaze droom.
De laatste bittere waarheid is gesproken:
Mijn hart drijft stuurloos op een kille rivier.…
en de ontmoeting vind plaats
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
717 `Het doel van de reis, is een illusie, want het is de reis`
we trokken een cirkel in de kiezelstenen van een tempel,
we luidden de bel, en klapten in onze handen
(Je zei dat je thuis was) zo hard
dat de slapende raven opschrokken.
IV.
Je had het over weemoed, en schreef het met een t,
maar het zijn niet de woorden.…
sinusoïdaal bestaan
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
759 Het is in het verschijnen der dingen
dat de mens zijn bestaan kan hervinden
na het ongebreidelde rijmelen
transcenderen in verheven gedachtengoed
af en toe moet ik mijn pezen spannen
om weer in goede relatie met de aarde te staan
*
zoals ik de Yucca verplant
even de illusie wek van iets grootser
maar de bestemming weer afgrens
tot een…
- Als waarheid leeft -
hartenkreet
4.2 met 41 stemmen
1.491 Hoe eindeloos
leeft vertrouwen onopgebouwd,
hoe raakt illustere illusie
troostloze doffe liefde kwijt?
Als waarheid leeft,
onbevreesdheid
in vragen die bij het leven horen.
Als de leugen verschuilt
waar eerlijkheid verschijnen kan,
waar geen liefde macht weergeeft.…
- Oud zilver -
netgedicht
4.3 met 47 stemmen
614 Ringen, te oud deze dromen van zilver
bezet met halfedelstenen die meer
dan waardevol leken
een eeuw later een illusie bleken.…
Schilderij van een nazomerse dag
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
876 Geen contact meer, het is een illusie,
een film van lang vervlogen dagen.
Geen samenkomst van wilde ideeën,
alleen 2 eenzame harten, gebroken.
Teveel pijnlijke stiltes, geruzie,
niets wat we elkaar kunnen vragen.
De weg vóór me is bochtig en lang
en niets doet er eigenlijk nog toe.…
Sint Bernardino, een viervoetige vriend.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
452 Tussen de Alpen
kan een mensenleven langs de rand van de
afgrond gaan, in het hooggebergten kan dan
alle hoop in een illusie verloren dreigen te
gaan. Een bergpas tussen Italië en het buur-
land Zwitserland duwt de overmoed van een
mens soms over de grens van het gezonde
verstand.
Over de Zwitserse Alpen door de St.…
Mijn lief fluistert
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
805 verleden, een afgebroken zuil
Het fluistert zacht, het fluistert hard
Mijn traan, gewordt een huil
En ik zie, begrijp en snap
De sluier van geluk, waar hij zo fragiel
de reis, stap voor stap voor klap
een lijf, een leven, een ziel
Mijn knieën week en ik zak door
De wind raast en maakt baan
het suist, roest en vindt gehoor
geluk illusie…
Een oud dagboek
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
595 - als alles achteraf maar een dwaze illusie bleek!…
Waarom schrijven we
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
561 schrijven ter verlichting van je zorgen
schrijven zodat men je ziet staan
schrijven op zo’n eenzame zondagmorgen
om de mistroostigheid te verslaan
schrijven omdat ideeën zich alsmaar opdringen
en ze jou als een deur zien
om zich naar buiten te wringen
in de hoop dat iedereen ze omarmt voortaan
schrijven uit drang om te leven
schrijven met de illusie…
Ongeschreven boek
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
477 zilte tranen afscheid genomen
wetende dat je zou vertrekken
de hersenen nemen de ziel mee
naar het ademloze niemandsland
het land dat stil is op de aarde
zonder jou is deze oude wereld
zo anders, zo leeg, niet langer
vruchtbaar vol verlangen
de horizon laat een boek ongeschreven
onderin de stilte ligt een langdradige brief
over een illusie…
De Avonturen van Oek; De verlossende woorden
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
420 Of is dit schrikbeeld de illusie,
en staan velen in volle inclusie
onder die enkele zon te ruziën
wie het eten en drinken geven
mag?
Onzekere benen verdwenen
op het moment dat hij stond,
de grond was heet en bleek;
hij bevond zich in zijn leven.…
Sonate van Verlangen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
259 Verfijnd en rauw, in illusie gevangen,
klinkt mijn stem — zelfvergetend en hees.
Ontwapend door jouw lach verblijf ik hier,
als hoeder van onschuld, ongehinderd.
Mijn ogen rusten in extatisch vertier,
uit weemoed geboren en teder verminderd.
Treed toe in mijn reis naar de dageraad,
ongekend en volmaakt ongedwongen.…
Kom terug
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
383 een maan,
die haar glans niet wil verliezen
maar kom terug
verjaag me als echo's,
die te lang hebben gezweefd
laat me trillen onder het gewicht,
van jouw onverbiddelijke gemis
maar kom terug
chanteer me met je schaduw,
kleineer me tot een heuvering in de nacht
bedrieg me met honing die brandt,
lieg me tot ik dronken ben van jouw illusie…
Kunstvorm
netgedicht
2.7 met 14 stemmen
1.112 Elastisch buigen benen armen handen versieren zacht
Ontspannen illusie ribben gelaten borstbeen op
Sprekende ogen richting zoeken lichaam klaar verlossing
Publiek!…
Prinses van gouden woorden
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
1.967 het woord van deze dichter
bloeit het kruid wat hem geneest
* * *
Zinnen slijpend werpt zij haar blik
op leven ‘s smalle schaduw
die zich aftekent
voorbij de wijzers van de tijd
In zacht grijs en krijtwit
beschrijft zij de mens z ‘n vertwijfeling
schept zij een blauwdruk voor de ziel
Zij navigeert zich een weg uit wereld ’s illusie…
alles kan altijd en opnieuw beginnen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
561 bleef de eik
gekoesterd en verweesd achter
haar stam bood rugdekking aan allen
die balanceerden op het gruwelijke koord
tussen leven en dood
ze was de zwijgende eenzame waarnemer die
diep in de aarde haar getuigenissen verankerde
het is
we lopen steil omhoog op een geasfalteerde weg
de Bloedstraat in de schemer van het vergeten
de illusie…
De familie Piggelmee - achtste verhaal - tweede serie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
590 Dat tot op heden één van zijn beste
geheimen bewaarde; dat daar vanuit de diepste
diepten de zwaveldampen de realiteit met een
illusie verhullen; dat daar het sprookje van
het 'nieuwe leven' zich bij vaststelling kan
vervullen.…
De Tijd
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
535 Aanwezig, Agendeert, Annuleert, Anticipeert, Hij woont in ons Bewustzijn, Begrenst, Berooft, Hij is een Beul, een Concept, Circulair, Hij Confisqueert, Draait Door en Doodt, oh de Tijd, Hij Erodeert, Etaleert, Evalueert, Faciliteert, Finaliseert, Hij Groeit en Gloeit, Hij is de Hoogste, Hij Heeft geen, Holt, Hapert, Imponeert, Intimideert, hij is een Illusie…
Kustdorp
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
222 geen oceaan achter de velden
geen horizon die de rivier zijn grens geneest
de brieven blijven stom de stilte die mij kwelt
verraadt dat daar slechts modder en niemandsland is
Dat zonnige moeras ligt louter in mijn dromen
een fata morgana die mijn fletse oog bedriegt
en jij mijn zwarte Venus bent daar nooit gekomen
omdat de gifbeker van de illusie…
zon en kou
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
416 Zon & Kou
De zon liegt goud
in uw zweet-hand.
Gods cadeau? Houd!
’t Is zand, verdwaald.
Ze maakt u lui,
het zweet brandt nat.
De kou kraakt stil,
legt leed bloot, kil.
Geen droom, geen list,
sneeuw bijt, en is.
Soms sjokt een gek
tegen de stroom,
zijn lach: een streep
in ’t witte doom.…