Netgedichten

netgedicht (nr. 88.412):

Kom terug

beschadig me, breek me, bespot me,
met de wreedheid van een god die speelt
bespuug me als stormregen op een dorstig veld,
verneder me tot ik niets ben dan lucht
maar keer terug

pijnig me, splijt me, steek me met je stilte
verwond me met je afwezigheid
vertrap me als aarde,
die smeekt om jouw voetstap
maar kom terug

bestuif me als asregen,
uit een uitgebluste hemel
verstrooi me als licht,
dat door een prisma treedt
maar kom terug

verwens me tot de vele sterren,
die hun naam zijn vergeten
verduister me als een maan,
die haar glans niet wil verliezen
maar kom terug

verjaag me als echo's,
die te lang hebben gezweefd
laat me trillen onder het gewicht,
van jouw onverbiddelijke gemis
maar kom terug

chanteer me met je schaduw,
kleineer me tot een heuvering in de nacht
bedrieg me met honing die brandt,
lieg me tot ik dronken ben van jouw illusie
maar kom terug

verleid me, verteer me, brand me tot licht,
verslind me tot vonk
kruisig me in jouw naam, begraaf me in jouw geur
maar o goddelijke wreedheid en liefste van me
alsjeblieft keer terug