764 resultaten.
moeders motto
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
706 als vader uit zijn dak ging
vloog het serviesgoed door de lucht
kalmte kees kalmte kan je redden
suste moeder dan nerveus
een vuurspuwende berg
heeft daar geen oren naar
de Vesuvius was vaders
bijnaam in het dorp
als vader uit zijn dak ging
kropen de kinderen onder tafel
daar zagen ze moeders handen
die tranen op scherven veegden…
Leugen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
615 Zou je niet gewoon weer
Doen alsof
Dan gaat het plafond terug omhoog,
Schieten scherven terug in elkaar
Is er geen chaos meer
Want ja zo was het
Je ziet jezelf…
Stormschade
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
1.170 Schuimvlokken waaien tegen jouw gezicht
Een schicht breekt het zwart
In flakkerende scherven
Ergens boven de sneeuwtoppen van het oosten.
Storm strijkt de flanken glad
Wist de hoefsporen van de steenbok
Die vlucht in de sparren
Voor de hefschroef
Een piloot in ademnood
De lens van 'National Geographic'
We verdwalen in geruchten.…
Podium
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
842 vragen om meer
je ogen ruimen al snel een plekje voor me
ik schurk me naast je en reik met aandacht
raak je zacht - je bent dichterbij dan verwacht -
en met enig pleinvrees betreed ik je hart
dwarrellicht als zon door een bladerdak
beschijnt de vandalen die jouw podium delen
ik schuifel wat langs de rafelige randen
en knars je scherven…
Een ander paar mouwen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
758 De herfst hinkt op haar laatste been
December binnen
Ik wil ook naar binnen
Dus draag ik scherven
Naar het spiegelpaleis
Waar ik een mozaïek voltooi
En een matglazen poort vergrendel
Door een valbrug
Ben ik met het gewemel verbonden
Ik maak mezelf wijs
Dat daar ruimte en tijd en stof
Een achterhaalde orde zijn
Die je herschikt
Kneedt…
glazen hart
hartenkreet
2.8 met 13 stemmen
3.167 glazen hart
geblazen in de ronding van jouw liefde
als zandkorrels zo talrijk
zijn de scherven waarin het breekt
jouw vuur doofde niet
maar angst verteerde jou
en je ging heen
liet mij achter
met schilfers
vol glazen pijn
elke keer weer
lijmt mijn hart zich met kleuren van de zon
huilt in de regendruppels
de dauw van een nieuwe dageraad…
Stuk geluk
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
594 Z'n glas ligt op de vloer - aan scherven.…
Mompelende lezer
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
674 Scherven van de vaas
tegen de muur gesmeten, verkracht.
De ander leest naar R-E-C-H-T-S.…
Passion
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.103 Twee ogen vol
mystieke berusting en onbreekbaar geduld
musiceren als samenvallende scherven,
leven voort als stralend gebroken en
gelukkig licht. En toch, hiervoor weerklonk
geen stukstuitend startschot.
No stress.…
'T KRUISKE
poëzie
3.8 met 23 stemmen
8.632 Maar, dat kruiske, 't is geschreven
diep mij in de kop gebleven,
teken van mijn erfgebied:*
die de schedel mij aan scherven
sloege, en hiete* 't kruiske derven,
nog en hadde' hij 't kruiske niet!…
slammen met geluidloze stemmen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.379 woorden die
ik had geleerd
Zijn Zoon heeft de
chaos ook niet gekeerd
paarden braken
hun nek en tanden
op stenen handen
die wezen naar elkaar
vingers beschreven
hun strijd met bloed
uit die tijd vol jaloezie
barstend van nijd
de zwarte hengst
met flanken die dampen
en schampen langs
komma's en punten
vluchtig met hoeven
in scherven…
Liefde is...
hartenkreet
3.3 met 18 stemmen
1.931 blijven haten,
tot de hagelwitte lijnen
mijn contouren vervormen,
door mens en wij onteerd
ik prik zonder naalden
door hoofd en blik verdoofd
en de kleur van liefde
gitzwart rood
kapot zullen ze verklaren
op momenten dat ik mijmerend
benaderen wil
en moeizaam uit het
harnas viel
want wie als ik slechts kwetst
en door het puin
scherven…
Denkende gekte
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
508 Als eendagsvlieg geboren worden, groeien, eten,
voortplanten, sterven, een heel kort leven aan scherven.
Misschien beter zo, heel intens, want langer hier op aarde
kan je ideaalbeeld bederven.…
je bent er niet meer
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
634 Dit is alles wat overblijft van mijn gezicht
een oogopslag als een handvol gruis
een hoop scherven voel ik mij
zo zonder jou.
Je bent niet meer om mij heen
ongrijpbaar als in een lege wereld
alles is leeg om mij heen.…
Faëton
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
1.454 vader
waarom heb je mij verlaten
jij bent de zon
waar alles om draait
maar draai het nu eens om
om mij
geef je paardenkrachten aan mij
voor één dag
ik ben de zoon
ik ben de zon
ik ben je vader
maar dat wordt je ondergang
je stort neer en spat uiteen
in stukken en scherven en sporen
je vlees uiteengereten
je bloed verspetterd…
Ongeschreven
netgedicht
2.9 met 17 stemmen
242 Geen kille eenzaamheid woont hier,
maar een stilte die de geest opnieuw opent,
waar de ziel zich over haar eigen spiegel buigt
en tussen de scherven iets herkenbaars vindt.…
Oosters
poëzie
3.4 met 14 stemmen
3.712 Ik sloeg de beker stuk de dag voor deze,
als van mijn roes ik nauwlijks was genezen;
de scherven spraken met een lispelstem:
'ik was als gij, gij zult als ik ben wezen.'
Omar Khayyam…
ik roep niet meer
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
960 veld van gevoel
was er eerst blinde hoop
naar glanzende verwachting
zoals bijen zoekend zoemen
onbezonnen ruikend aan
een honingzoete struikenknoop
in de waarheid echter
kwam allengs het starre beeld
van de zure aanwezige verdroging
in een verstilde waterloop
woorden tellen al lang niet meer
terwijl zij stapelen tot verre hoogte
op scherven…
Het planeetje om mijn zon
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.230 zei je hebt mijn hart
en ik het had jouwe ook zo lief
maar onmogelijk was een start
vanwege je kleine hartendief
Haar zo mooi en jong geluk
durf je niet te riskeren
ook al maakt het ons beiden stuk
vrees dat het haar ook zal verteren
In mijn kristallen bol
zag ik geen groot gevaar
emoties sloegen op hol
en het spatte uit elkaar
Die scherven…
Gebonden
hartenkreet
3.6 met 25 stemmen
4.327 Neen
Zij werd steeds kleiner, hij steeds gemener
Tot zij op een dag toch de bubbel doorbrak
Nu zit ik hier bij de kleurige scherven
Waar ik me telkens opnieuw aan snijd
Hoe erg het ook was ik kan niet vergeten
Hoe mooi het me scheen, hoezeer het me spijt
Bitterzoete herinneringen
draag ik als een kruis op mijn rug
Die kleurige bel vol…
Haarzelf kwijt..
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.837 Vergelijkbaar met een kleine hoop klei
Is zij door het leven geboetseerd
En bestaat er niks anders meer dan brij
Van wat de tijd haar heeft geleerd
Alles ontnomen, geheel ongevraagd
Nu dolend op zoek naar de scherven
Bestolen van haar ware karakter en aard
Valt er van haar niet veel moois meer te erven
En ze begon zo prachtig als onbeschreven…
Sneeuwdier
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
592 Ik werd wakker, naast me was
een lege plek, mijn lief gevlogen,
onze slaapkamervloer vol scherven.
Nu zal zij wel een sneeuwdier zijn
treurend op een kale tak
ergens in een steenkoud land.…
de zachte weemoed van vaarwel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
515 het te vroege afscheid
verdwijnen in een ruimende zee
en de nacht te snel verzadigd raakt
de wandeling langs sluimerende straten
waar nevel het nachtcafe verbergt
geluiden dempt en wij
de swingende pas reproduceren
van Mulligan's "walking shoes"
en dan weer de kamer
waar handen en lippen
de weke plooi strelen
tot de ochtend in scherven…
Thuiskomen
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
530 Groen varenblad krult
stilte ontvouwt zich langzaam
hier kom ik thuis
Het licht breekt hier
in vele bleke scherven door het
bladerdak van de eeuwenoude beuken. De tijd
verliest zijn haast in het mos terwijl de aarde diep en traag ademt.
Elke ritseling vertelt
een stil verhaal zonder de noodzaak
van harde woorden.…
Schaduwgang in avondzang
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
151 kille verdorde gras
In het avondrood vervallen oude stenen muren
de slapende bossen fluisteren van pijn en lust
een sombere schaduw dwaalt langs purperen weiden
waar mensen slechts een verre echo van beschaving zijn
Treurigheid die traag het hart doet sterven
een wilde brief zend ik de bleke maan
de herfstwind waait de dromen gaan in scherven…
De Taal
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
19 Scherven, splinters, zuchten, kraken
De taal, verliefd,"je bent zo lief", komt diep van binnen, buiten zinnen.
Tussen regels onder strepen
De taal, die de één vanzelf spreekt, de punt ontbreekt.
Woorden stromen, letters grepen.
De taal, die anderen verstomt, de zin verdomt.
Kom haal de woorden uit mijn mond.…
Spelregels voor de nacht
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
27 Geen worp blijft ongedeerd langs stro en scherven;
wij keuren maat en glans met open hand:
wie smokkelt om slechts voordeel te verwerven,
zinkt met een scheve knikker in het zand.…
Ylkoorts (1)
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.387 Zij zonk in de doem van december
Pril ijs lag over de grachten
Als een vlies van scherven.
De stad werd een schuilhol
Een speeltuin voor spokenjagers
De triomfboog, verweerd en in de steigers
Was door vlokken beschilderd
In het stilste wit.…
Stervens-pijn
poëzie
4.0 met 23 stemmen
4.756 Mijn zwierige tred is niet gewend
Te trappen op illusie-scherven...
Gij, die me "leven" hebt geleerd,
God, leer me sterven.
---------------------------------
uit: Vondelingskens (1926)…
Erotisch erratisch
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
2.578 Liefde met veel geduld
De waterspiegel die
Schittert oprecht
Het glas breekt in dui-
zend scherven
Valt gepikeerd door la-
gen hete lucht
Alle komen geluidloos
Neer
'k Zwerf onbevangen en
Vrij
Jouw liefde niet voorbij---…