861 resultaten.
geluk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
566 Geluksvlekken
liggen zeldzaam bloot
in het heden en vluchtig snel
zoals een postbode die je nooit ziet
maar waarvan je weet dat die geweest
is vanwege de brief in de bus
alleen die foto
de vage groene vlek op de knie
op de jeans, van ’t klooien in ‘t gras
het weet je nog toen
waren wij in onze nopjes
het geluk is nooit van het heden
schamper…
NACHTVREUGDE
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
548 en schaap
vermengt zich sierlijk
warm kringelend
met geurige damp
uit brandende wierook
je bed wordt omhelsd door
een ruimte vol hooi en stro
binnen een lappen dak
en ruwstenen muren
waar het Christuskindje
zijn armen uitstrekt en roert
om zegenrijke lucht
liefdevol te verspreiden
slaapkamerduister schenkt
het onderbewustzijn
vluchtige…
GLAS ROEPT
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
662 Haastig verkeer snelt
's avonds over de weg
langs de zwarte bosranden
van landgoed Olterterp
bestuurders werpen wellicht
een vluchtige blik
op de rossige gloed
die hun hart voor een ogenblik
wil opwarmen
dat glanzende raam
bedekt vriendelijk
eervol zwoegen en zweten
aangenaam samenzijn
vingers vol fijne tastzin
kneden en persen gerechten…
herfstblad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
425 najaarslicht
bladeren aan de boomtrots
het eens lentegroene pracht
is nu een bont palet kleuren
de herfst roept zacht
het is tijd voor vertrek
ieder blad verkleurt
elke op eigen manier
de wind komt fluisterend
met stormkracht soms
ze dansen en zweven
hun kleuren strooiend
als lotgenoten vallen ze
soms samen één voor één
elkaar vluchtig…
Een stukje hemel
netgedicht
4.9 met 37 stemmen
455 jij was
gewoon
komen
aanwaaien
een lichtend
straaltje vlakbij
hoofd en schouder
als je goed keek
zag je er niets van
maar de vorm werd
wel steeds duidelijker
evenals het geluid
van zijn aanwezige
vluchtigheid
was ontroerend
in een samen
met zijn geluid
ging aan en uit
in een prettig
en vertrouwd
aanvoelen
hij was verdwenen…
antiheld; ‘n verzetje
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
456 borstkas, de fijne kleine kusjes
in mijn hals, hun haren tussen mijn tanden
wakker worden in ’t midden van de nacht
met ’n gevoelloze arm onder hun prachtige
hoofden, zwaar van hun verborgen dromen
hun gezichten die versmelten van dichtbij
de ogen lopen over zoals zij in de gedichten
als twee helften één kunnen worden met mij
in vluchtige…
afpelperiode
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
451 Dit moet dan wel een overgangsritueel omvatten
een uit tralies opgetrokken vereeuwigd rookgordijn
een kookwekkerachtige overtuiging van de waarheid
een gelijkmatig verstrooide zoetgebakken vluchtigheid
een doel dat de acceleratie vaststaand afremt
een hervonden flexibiliteit voor middelmatige erupties
een zo vroeg denkbaar voelen van de gecorrumpeerde…
Zomerlicht
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
158 O zomer —
schoon,
maar vluchtig als een droom.
Reeds valt uw avond
over veld en landen.
Nog geurt de aarde warm,
nog blinkt de stroom.
Maar als uw gouden glans
van het land vergaat,
blijft uw licht mij bij,
als in een droom:
een gloed
die sluimert
diep in hart en hand.…
mam
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
2.713 in gedachten zie ik je zo
als je daar in je keuken zit
gebogen over vluchtig nieuws
je handen om de tafelrand
als is t je enige houvast bij
dat wat om je heen gebeurt
eenentachtig ben je nu
je liefde veertig jaar gestorven
voortgeplant in nageslacht, in
kinderen met kinderen met kinderen
jij, gevangene van onwillig lijf
ik zou met je willen…
Ochtendceremonie
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.199 opfrissing even hoort hij gefluister
van wind en dakgoot smeert broodjes
pelt sinaasappels en mandarijnen gaat
douchen weegt zich digitaal en beraadt
zich een moment op sinterklaascadeautjes
doet kleren aan haalt de krant uit de bus
verbaast zich over dode op parkeerplaats
winst FC economische groei die ondermaats
blijft geeft slapende vrouw vluchtig…
Adagio
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.558 dwarrelen neer als herfstige bladeren
hobo en fagot slaken de laatste zucht
wijl cello's vertrekken voor hun ultieme vlucht
de harp streelt zich in weemoed en tranen
ten afscheid aan wenende melomanen
de paukenist vertrekt met stille trom
in het spoor van de uitgedanste bandoneon
jachthoorns hoort men echoënd nazinderen
en vermoeide violen vluchtig…
Vat het leven
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.364 Het bestaan is leeg en vluchtig en je zwoegt en zwoegt onder de zon, dus geniet op elke dag. Het is het loon dat God je heeft gegeven.…
sprekende delen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
637 aan de mensenkant
en het zijwaarts blikken
alsof hij de huid draagt van het beest
hoe hij trekt om gezien te worden
slepend met gewicht
alsof hij boekdelen uitdeelt
en zij vluchtend
in een wegwimpelen
op haar bovenbalkon
het omfloersen
omringd met ijsgladiolen
haar glazen beschutting
het scharen in een vlucht
wenken van vogels
vluchtig…
Afscheid
poëzie
3.8 met 19 stemmen
6.110 Eén ogenblik van het voorbije leven
Als voor 't bewogen spiegelvlak te staan
Van rimplend water, dat met stadig beven,
Het beeld, eer het tot stand komt, doet vergaan,
De vorm te zien, die in het water drijft,
Onzuiver zo van kleuren als contouren,
Die, vluchtig bij het allerlichtst beroeren,
Geen wezen heeft, dat in zichzelf beklijft...…
PAARS
hartenkreet
1.4 met 16 stemmen
4.325 Vluchtig leeft hij in ruige bloemenvelden,
spreekt uit tere elfenmutsen tussen dicht gras
of sterretjes, over de grond verstrooid:
"Fijne bloei bergt de moed der krijgshelden:
lange strijd voor het schone, dat spoedig wàs.
Mijn ware pracht verdwijnt gedwee, maar sterft nooit."…
LANDSCHAP
poëzie
3.5 met 4 stemmen
1.814 Breed vloeit, - zoals dit leven in een droom, -
Het klare beeld van 't vredige gehucht,
In de' effen spiegel van de stille stroom,
Waarop geen enkel vluchtig golfje vlucht...…
GLANZENDE VONDST
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
459 Verstooide, stervende gloed, een vluchtig woord
uit het oeroude, ontastbare Leven,
dat steeds éven tijdloze jeugd laat komen.…
GOEDE VERSLAVING
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
1.406 Een wilde hummel
verblijft tijdens warme dagen
vlakbij de zee
ervaart vluchtige lusten
al rondwentelend duiken
in zwaar brullend scheerzeep
waarmee reuzen uit verhalen
hun stoppelbaard doen schuimen
en
over hoog helmgras springen
terwijl luchtige duinrozen
zacht wuivend lokken
"blijf even snuivend bij ons staan
klim op de zandtop voor…
Voetafdruk
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.234 Seconden gaan te rap om
de uren te vergaren, wat ons
bindt is tijd, gesponnen op
spinnewiel van het oude, - en
het nieuw jaar, als we ons in
vluchtigheid ontmoeten dan
zwaaien we misschien wel
naar elkaar en terug, al
moeten we bekennen dat we
elkaar nog steeds niet leren
kennen, wat mensen scheidt is
gezaaid door onbekendheid en…
nacht vol wensen
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
584 het ruisen van kabbelende golfjes
zo wiegend uw vlezige vlinder heupen
u deed mij stranden in de branding
de ooit zo gevreesde nacht schuimend beminnen
alsof u mij bedekte met satijnen strelingen
de stilte tastbaar werd en mijn huid deed schreeuwen
ik heb geen weet van uw lippen
maar achter uw gelaat wil zinken
verlaat me niet zo vluchtig…
BOARNSTERHIM ADEMT
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
533 Ochtendnevel rijst uit boerensloten
strekt witte grillige vingers uit
belust om al zoekend te grijpen
de verijlde zwevende dampen
omvatten met zonneglans verblijd
het gaarne bezochte dorp Grou
strijken vluchtig langs strenge muren
waarachter papieren en kunstwerken
verhalen van de geschiedenis
der beminde Friese grond
begeven zich tussen…
KONING OVER LEKKERNIJ
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.070 De feestdenker schept dienstbare dwergen,
regeert rijk fruitland, verkent sapzeeën,
dankzij vluchtig bezit van wonderrobijnen.…
Bemin mij
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
578 Mijn ommekeer als een vluchtig moment.
Geduldig bent U, U die leeft van eeuwigheid.
Mijn woord broos en tweeslachtig.
Uw woord Waarheid, blijft gestand.
Geeft hoop aan wie verlangen,
Geeft richting aan mijn bestaan.
Begin van mijn begin,
bemin mij.
Heb mij lief,
heb mij lief!…
Mijn ziel was éens gelijk aan de' opgesprongen krater
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.616 Waar éens de vlammenbrand deed daavren 't zwaar gevaarte,
Gapen met brede wond de bergwand in zijn flank
Ligt thans het rustig meer, dat spiegelt in zijn klaarte
De eeuw'ge loop der zon, der wolken vluchtig blank.…
met stroop en honing
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
492 ik vermag mijn hand te nemen om
te letteren met wat woorden, ze te rijgen
naar ontbinding of blijvend rakend
op het scherm dat de wereld herkent
in het vluchtig scheppen van een god en altaar
spinsels uit het vergankelijk vlees dat met
beelden is geschapen - want buiten mij
staat alles stil en beweeg ik voort op het
huilen van soldaten…
Erosie?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
418 met zijn adem aan
als ik de merktekens in de spiegels lees
in dat blazoen word ik gerangschikt
naar de archieven van het hart, verwachting
op de schaduwloze getijden die ik naar hartenlust
nog wil berijden, het visioen te vervullen
als het levensnet zich sluit,in de
erosie van herinneringen omgezet in
beeldende sculpturen van vluchtig…
gelukkig ongelukkig
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
625 ik dan toch
jouw hand in de mijne
de lieve kroeltjes ook
langs wang of in het haar
terloops gegeven
telkens weer
omheen mijn schouders
mis ik dan jouw armen
die tegen het alleen
mij een schuil bieden
telkens weer
mijn naampjes ook
waarmee jouw liefde
doorheen de jaren
mij kozend vierde
telkens weer
mist de hartstocht
vluchtig…
lange luwe stiltes
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 hoe de avond valt over de schemering
van verlangens ontluistert het hart
zich in deemoed van valse openbaringen, niets
is nog genoegelijk in de sfeer van melancholie
de tuindeuren half geopend, het terras wankelt
hierdoor zichtbaar in fragmenten
van oude woorden, waarden zijn
vluchtig en toch blijven de sluizen van de nacht
grijpen naar…
Vermogensrecht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
396 Vluchtig vlieden ongekooide gedachten
mee vanuit een zee. Flarden om te zeven,
over leven prevelden zij een en ander.
De dag is helaas niet om te kopen
om de nabije toekomst anders te dopen.
Leg de minuten maar op het hoofdkussen.
Het liefst leg ook ik alles in de kelder weg
uit het zicht in weckflessen met elastiek.…
O DURIGE EREDIENST
poëzie
4.0 met 1 stemmen
930 als lichten
Uwe ogen zijn, mijn zielsnood stijgt als zang
Van al onzichtbre koren en uw wang
En heilge slaap veel heilige gezichten
Vervangt en dierder onder 't welfsel staat
Van mijn vervulde ziel dan in een kerk
Van stenen bouw al' kostbaarst kerksieraad
Maken elk daadje tot zo'n innig werk
Dat wat nu, ach, is schijn van vluchtige…