1276 resultaten.
Bitter mooi
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
609 Huilt men dan
om het grauw dat men vervult?
Vraagt men niet
even niet te denken
denkt men niet
even niet meer vragen
en overwint men niet de tijd
het zijn
door even niet te wezen?…
Chuck
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
1.178 de oude jas, het lange sluike haar
een grauw gezicht, getekend door het leven
een monument door grote haast omgeven
geen tijd voor rauwe stem en een gitaar
een allochtoon werd echte Hagenaar
zijn geest is in de tijd van toen gebleven
in jaren van een onbelemmerd zweven
de heimwee sluipt door heel zijn repertoire
muziek ontstijgt het Haagse…
Een innige mortale kus
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
476 ik ben je niet vergeten
al sinds mijn geboorte
heb ik jou op mijn geweten
jaren ben je weggebleven
af en toe wat schaduw of
het grauw en wit van een gezicht
maar de laatste tijd
maak jij toch min of meer een
ongepaste inbreuk op mijn leven
waar cultuur haar mooiste
kanten toont zie ik jouw hand
die vergankelijkheid beloont
jij…
het huilen van de lucht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
586 bladeren vallen wiegend
langs grauwe grijzen
en dreigend blauw
een wind als koude hand
op de arm uit de mouw
een vogel trekt zich schetterend terug
niemand ziet de pad onder de houtstapel
het huilen van de lucht
de verstilde salamander
de vlinder die niet vliegt
wie kan het water nog ruiken
het getij nog keren
de krant ongelezen…
Sonnet
poëzie
3.6 met 11 stemmen
3.946 De wereld is dezelfde; overal
De blauwe hemel en de grauwe steden,
Drijvende wolken en, daar vér beneden
De velden en de mensen; morgen zal
Deze aarde mij niet anders zijn dan heden
En dan zij gisteren was; en zonder tal,
Trekken bij zonneschijn, bij regenval
De dagen verder, als zij altijd deden.…
Versoepeling
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
505 Een grauwe dampkring schaart zich om
de slanke spoorwegrookkolom.
Verslaving drijft de mensen aan
om in een groep voor paal te staan.
Ze komen samen aan hun trekken
en staan dus niet alleen als gekken.
Wat zouden die toch allemaal
genot ontberen zonder paal!
De rokers oogsten medelijden.…
Najaarsvensterke
poëzie
3.9 met 7 stemmen
3.699 Op de grauw arduinen richel
Hier en daar vergroend van mos,
lagen enk'le wingerdblâren,
Dronken van d'oktoberblos.
Onder 't venster, waar het muurke
Door de tijd gebarsten was,
Stonden triestig te verdrogen,
Uitgeblomde dahlia's.…
De eerste maandag van het nieuwe jaar
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
979 De eerste maandag
De Zon kwam op, de lucht klaarde blauw,
besneeuwde weide nog wit, niet door vervuiling grauw,
ik liep langs sloten, dichtgevroren,
met een enkele wak en Zwanen, heel verloren.…
De Zwerver
poëzie
2.5 met 2 stemmen
1.699 De heide ontrolt haar bruine vacht
langs de eindloze avondvlakte,
waarop een grauwe wolkenvracht
in klamme neevlen zakte.
De raven gieren krassend rond,
loom zwoegend door de locht,
en stuwen traag ten horizont
haar hongerige tocht.
Waar ligt nu ’t doel? Waarheen de gang
al door die woeste heiden?…
REGENDAG
poëzie
3.6 met 15 stemmen
3.879 Grijs gewelf met grauwe vegen,
Koepel van ons huis,
Waarom stort ge uwe tranen tegen
't Venster van m'n kluis?
Ziet ge niet in bei m'n ogen
Tranen die ik schrei?
Waarom zonder mededogen
Stort ge er de uwe bij?
Tranen lekken langs m'n wangen
Om m'n eigen wee...
Zingen dan uw weemoedzangen,
Droppels, met me mee?…
Venezia
gedicht
2.9 met 29 stemmen
11.833 Het grauwe water fluistert met de huizen.
Het zwarte water klotst onder de trappen.
Het purper water kabbelt aan de muur.
Het blauwe water krinkelt in de stegen -
Maar Roze vloeit het uit over de Rio,
onder de paarse hemel, in de lage zon.…
verbond
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.120 Versluierde het grauw de warmte,
mijn hart was niet verkild
Het vond in de liefdevolle kalmte
de behoefte naar verbondenheid gestild.…
de laatste kleuren
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
1.153 mijn opa's heb ik nooit gekend
en het doodsgezicht van mijn oma in de grauwe bedstee
is nooit heengegaan
wanneer lopen we langs het afscheid;
de slaap die blijft als een roos
op een steen gebeiteld
het noodlot al in kinderhanden
die nog geen zwaarte kennen, zoals het morgenlicht
dat in alle eenvoud een schaduw tekent
de dood wordt een…
De zwerver
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.496 Wroetend gaan de zwarte handen,
Klapperend de zwarte tanden,
Gulzig glimt de grauwe mond
of-ie geen petatters vond.
In de avond nog, bedrogen,
ging de moede schim gebogen,
kroop de zwarte schaduw rond
of-ie geen petatters vond.…
vandaag schrijf ik een grijs gedicht
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.006 machteloos moet zij toezien
hoe smetteloos wit verwatert
vuil/grauw wordt haar speelgrond
modderig haar paden
al worden handen haar zacht opgelegd
kan zij haar blik niet afwenden
haar stervende geliefde
het gelaat dat haar zo dierbaar
wil zij behouden
met handen en voeten
hart en buik
in eeuwige omstrengeling
desnoods samen sterven…
Vrolijk (Brrrr) Pasen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
718 Helder grauw is de hemel
wijds het ruime zicht
geprikkeld worden organen
en de deuren blijven dicht
straks gaan we zwierend over vaarten
genieten van het mooie weer
soepel glijdend over gladde baan
voorwaarts naar het Pasen
want ‘t is lente in ons bestaan
koek en zopie uit het kraampje
ergens midden op het ijs
tussen velden met witte…
Schildervriend
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
947 Je schildert gezichten
op plaatsen
waar geen mensen komen
klopt jouw hart
in schilderstreken
je kleurt het zwart
terug in het landschap
vergane glorie maakt plaats
voor duisternis en hoop
in het grauwe moeras
verzaken ambtenaren in groene taken
verstand verjaagt gevoel
die ziel gaat voor de wanhoop
op de loop
het koninkrijk…
DE WERELD
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.202 Hij hield de handen voor 't gezicht,
Hij dacht door tranen te verstaan,
En in dit duister, diep en dicht,
Zag hij de bonte wereld aan;
Hoe blonk het goud, hoe rees de stad
Gehorend opwaarts voor het blauw;
Wie ooit gezocht had en bezat,
Hoe maakte rook zijn vensters grauw.…
Amsterdam
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
755 Jij sloeg bruggen over de Amstel
en sleep parels van pleinen
Slenterend door grauwe straten
voel ik onvoorwaardelijk geluk
Elke klinker kennende
zal ik toch gaarne in jou verdwalen
Trekt aan mij als een magneet
en heelt al mijn wonden
Zoveel moeten zoeken
maar immer gevonden
Liefde kwam en liefde ging
jouw warme jas telkens gevoeld…
Maart
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
519 De slaap was gevlogen de rust brak aan stukken,
het jankende grauwen ging dwars door het bot.
De oren met luchtige kussens toedrukken
bood ook geen soelaas, nee mijn nacht was kapot.
Dus Gorter zijn Mei, ja hoe mooi ook geschreven,
komt toch ietwat laat met zijn nieuwe geluid.…
omdat een enkeling
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
596 mijn mooie gave bomen
ze zijn voorgoed verpest
het halve lover afgekapt
slecht hun kruin die rest
voorbij hun hoge kale stam
zie ik de grauwe stad
waar ik vóór die slachterij
totaal geen weet van had
alleen omdat een enkeling
te lang was en moest bukken
waagden ze het om aan mijn plantsoen
het mooie zicht te ontrukken
als ik al ergens…
Wintertijd
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
494 Andere tijden, de originele
Verblijden, oranje, gele
bladeren, bruine, rode vele
Daarover te kwelen
op een grauwe maandagmorgen
Lijkt zonder zorgen
Geen lekken,
geen schreeuwende bekken
Bladstil houdt zich het laatste blad
Alsof ...alsof het nog één keertje bad
voordat het viel
en toch, toch ging hemelen
Wat kan iemand zemelen
Op deze morgen…
Over grenzen
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
696 Je zegt ik heb geen grenzen leren stellen,
klopt,
mijn moeder waar altijd alles kon en mocht en zacht
'k leerde daardoor dat niets zwartwit,
grijs ook wat is en grauw en crème
en in elke vrouw zit wel een man
een haar in elke hem
Maar jij, jij hebt een held're lens
Jij voelt gelukkig wel die scherpe grens
Wees blij!…
De kleine dingen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
686 Je fluistert mij toe,
Zingende klanken,
Het einde van een grauw bestaan,
Simpel woordje,
Immense betekenis.
Ik hou van jou…
De winter wacht weer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
486 Ik zal genieten voor de betovering
wordt verbroken en er opnieuw een grauwe
winter wacht.…
Gebondenen
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.011 Soms komt de zon door het grauw,
Wind langs het lover gevleugd,
Dan snakt ons hart in het blauw
Mede te zweven met vreugd.
Maar door dit klagend gedicht
Bindt ons de val der fontein:
‘Zwaar’ is de meester van ‘licht’,
Tranen zijn zoeter dan wijn.…
lacht in vleugjes lente
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
1.311 ik breng je zee
de branding en wat golven
zomaar cadeau, uit
mijn herinnering gedolven
je opent stralend
als ik binnen kom
en lacht in vleugjes lente
je ogen schijnen zon
ik zie geen steen
of grauw beton als ik
mijn armen om je sla
met woorden verder ga
je fluistert kus
als een beginnen
woelt door mijn haar
verleidt me tot beminnen…
Vedriet in een klein bootje.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
677 Een poortwachter in grauw gemoed
had eens te meer de klok geluid
een rinse rat deed zich tegoed
aan het bloed van onze tweede huid.
Jouw moeder bleef verjaren,
je kerfde diepe kringen in haar poreuze bast.
Ach, ik ken al jouw bezwaren
je stal haar gouden ringen maar droeg haar loden last.…
lentezang
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
477 na maanden van grauwe nattigheid
de lucht nog zwaar van wintertijd
meldt zich gevleugeld het voorjaar
nog voor de dag krieken kan
klinkt uit keeltjes, glad en zacht
een vrolijk makend lied
merels zingen met hun zang
door sneeuwklokjes begeleidt
mens en natuur tot ontwaken
ritmisch hiphoppen koolmeesjes
tussen de takken in het blauw…
Het stedelijk landschap
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
1.128 Hoge bomen en bruine kroegen
haveloze zwervers die zwoegen
over oude straten en ronde pleinen
soms zelfs met betoverde konijnen
in groene parken en rode tuinen
waarboven grijze wolken bazuinen
grauwe stenen en stevig beton
een vrouw kijkt vanaf een zonnig balkon
naar oude kerken met nieuwe banken
en een tongval van religieuze klanken…