893 resultaten.
éénoog het tegenlicht
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
847 Mogen we vergeten van het verleden
kunnen we het hoofd verwijten
dat het
of het heden vergeven
dat het
een hoofd heeft vergeten
het is een vraag geen vraag
vaagweg
heeft het een mond in de einder
een stilleven in lood gedompeld
vertraagd
met kiezels in de schedel
is het improviserende
met vlokken in de wimpers
de hoge noot van…
Vergeef je!
hartenkreet
1.7 met 6 stemmen
955 Daarom ook wil ik je de valse kwaadheid en je gemene
straatgeschreeuw zo graag vergeven, want het was niet
werkelijk jij, maar de nare gevolgen van je proces,
wat ik triggerde, gek genoeg, liever deed ik het
volkomen tegendeel, maar ik zat gevangen in je web
van aantrekken en afstoten, de macht van je schoonheid
en je sterke heksenmanieren,…
de rode draad
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
737 niemand heeft de kracht
het wordt van je verwacht
het woord verkracht
maar de runen is men vergeten
op het tablet ooit in steen
geschreven door doorzettingsvermogen
observeer met ogen oprecht en trouw
moedig en rauw
een boek valt niet zomaar uit de lucht
het papier beschermt door kaft en binding
positief en herinnering
dan zijn wij vergeven…
Gebed voor een kerncentrale
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
742 kome
* Wij geven communicatief de voorkeur aan een republiek
Uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel
* België regeert heel goed zonder baas
Geef ons heden ons dagelijks brood
* Allez, het liefst zonder broodverbeteraar
en vergeef ons onze schuld
* De rente is 12.2 procent flexibel krediet
zoals ook wij aan anderen hun schuld vergeven…
Ik wou, ik wilde
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
656 Ik wou dat de mensen met hersens eens dachten,
dat kinderen waarvan we allemaal verwachten,
dat ze opgroeien in een mooie omgeving,
je niet kunt misbruiken, daarvoor is geen vergeving.…
DANK VOOR HET LICHT
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
881 vraag ik
zo smeek ik
zo filosofeer ik
zo bid ik
alleen zal ik het niet redden
alleen kan ik de levensladder niet bestijgen
alleen ben ik te klein voor de zware taak
alleen in eenzaamheid zal ik nooit gedijen
dank voor het aanhoren van mijn bede
dank voor alle bijstand
dank voor de liefde
dank voor het licht
nu kan ik eindelijk vergeven…
schouderblik
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
505 het plein ervoor
bezaaid met lijken,
onder en over stoeten
die de zeven poorten beliepen
ramshoorns bliezen als gekken
maar voor iedereen
bleef de poort vandaag gesloten
en het werd akelig stil
een vallende haar zou nog kabaal maken
vandaag geen opname
zelfs de spionnetjes bleven dicht
vandaag geen vergeving
op deze dag die voor mij de…
Voor morgen en overmorgen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
910 Dwaasheid, wijsheid, kleinheid, zorg
om anderen, vergeten en vergeven, kansen bieden en weten
dat je zelf gedragen bent, geliefd en door het licht omstraald.…
De herfst leert mij
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
630 De herfst leert mij barmhartigheid:
Het eindeloos opnieuw vergeven
Aan al wat zwak is,en zo broos
Dat dood bekroont het leven.
Ik wil niets meer, ik baan geen weg
Maar volg Uw spoor verloren.…
Vrede vind ik
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
773 Als ik genoeg aan liefde heb gegeven
geen diepe pijn anderen heb aangedaan
of God mijn tekorten zo wil vergeven
en mij met Zijn vrede wil terzijde staan.
Dat ik ieder mens begripvol kan beminnen
ook zij die mij ooit eens hebben gegriefd
en laat mij in Uw vrede voedend bezinnen
en maak ze in mijn hart weer echt geliefd.…
Het kind met een kroon
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.046 Zijn Licht
dat nooit is uitgegaan
gloort hoog boven de stal
het glanst in onze ogen
en straalt uit ons hart
nu wij verlangend hopen
dat het Kind wordt gebracht
ook de nacht toont zijn licht
en was nooit zo helder en schoon
met sterren en engelenscharen
voor het Kind met een kroon
Zijn koninkrijk dat liefde heet
in alles geven en vergeven…
Op de dood van Sterre
poëzie
4.0 met 119 stemmen
19.724 Nu Dood, nu snik, meteen verschenen en voorbij,
Nu, doorgang van een steen, van een gesteen ten leven,
Dun schutsel, staat naarbij; 'k zal 't u te dank vergeven;
Kom, Dood, en maak mij kortst van deze koortsen vrij:
'k Verlang in 't eeuwig licht tezamen te zien zweven
Mijn Heil, mijn Lief, mijn lijf, mijn God, mijn Ster, en mij.…
versgebakken broodje
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.279 Bij hun transparant gekakel
over agressief ontladen
knarst de grond onder mijn hoofd
met valse tanden
zonden zijn gemaakt
en in een klap weer vergeven
door een wroegingloze god
met klamme handen
zij zaten op de rand
van een versgebakken broodje
en kloegen over alles
wat mij raakte
zij stonden aan de kant
van dat versgebakken broodje…
't Afscheid
poëzie
3.2 met 10 stemmen
3.446 De eerste kus die jij me gaf
Veranderde mijn leven
Die eerste kus, mijn lieve lief
Zal ik je nooit vergeven
Die eerste kus was zoet als wijn
En pijnigde mijn zinnen
En zo `t ook de laatste is
Wat moet ik dan beginnen
Die eerste kus was als een vuur
Van al te lang begeren
Ik wilde dat die hete gloed
Mij eeuwig deed verteren
Die eerste…
WAAK OP, WAAK OP, JERUZALEM
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.277 Waak op, waak op, Jeruzalem,
jubel, zing een nieuw lied voor Hem,
er is vergeving door Zijn bloed,
ga uit Uw vrede tegemoet.…
gepasseerd station
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
713 uitbundigste lach vangt je handen (machteloos
zijn ze) brand ze niet aan mij, ik ben niet meer van toen
wat mij verder droeg heb jij gemist, mijn trein vertrok
al lang geleden en jij – jij wacht daar nog altijd op mij
de plek waar je aldoor staat brokkelt af rond je voeten
spoedig zal dat de vorm zijn waarbinnen je leeft
alles en niets is vergeven…
Sylvia
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
631 Ik heb je ooit een hart onder de riem gestoken,
je aangemoedigd om gedichten te blijven schrijven
en zie aan, ik had gelijk, je bent een ware ster
geworden in gedichtenland, je drinkt teveel, dat
valt je te vergeven gezien je mooie droomwoorden,
gedrenkt in oeroude wijsheid en ervaringsleer, kom,
madame Hubers, even oud als ik, durf je nog of…
chèsèd
netgedicht
2.4 met 25 stemmen
1.600 je bibberige lijf ombond
jij at en dronk tegelijk waarna je van dit elexir
bekrampt en hikkend op mijn schouder lag
en jij mij voor het eerst barmhartigheid beseffen deed
toen heb ik jarenlang je onwetendheid onderricht
en je twijfels raad gegeven
je droefheid heb ik getroost en je zonden vermaand
je werkelijk vergeven…
Zeven huismussen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
466 haar geprevelde woorden
die ergens vandaan leken te komen
tijdens het nog prille begin
van mijn jeugdmoedig bestaan
hadden mijn onbestemde dromen
zelden vleugels
ik zag de huismussen vliegen
ik zag de gevleugelde huismussen gaan
ik zag mijn moeder in een meeuw veranderen
er waren een paar antwoorden
die ik haar niet meer kon vergeven…
Vlucht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
665 banaal of frivool,
maar vol warmte en gloed,
achter de horizon
stort daar je mysterie uit in mijn wezen
en als je klaar bent, zal ik langzaam opkomen
terug, landen, op mijn eigen stranden,
ons zout, de zee snuiven, de teer van touw,
het man-vrouw-zijn beleven, geworteld,
weer voelen het noorden,
ons uiten, zo karig met woorden,
vergeven…
Veld.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
549 Ik ben weids en eindeloos
in stil vergeven, in nooit vergeten.…
Gedachten of inzicht
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
592 Dementie, Parkinson, AFTAKELING
Vergeten, niet kunnen, niet WILLEN
Niet mogen, geen steun, geen HOUVAST
Geloven, rotsvast, eindelijk BEGRIP
Danbaarheid, genegenheid, VERGEVING
Einde verhaal, intense BELEVING…
Bomen
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.987 Haar zwijgen is vergeven aan de grillen
van de wind, gniffelt met giechelende vogels,
juicht over daken, toont de portieken.
Laat maar waaien zingt het loof. Haar stammen
kunnen dragen. Haar stilte wortelt diep onder
de schaduwkronen. Hoe ik nooit stilstand zie,
maar altijd nijver werken aan een groter plan.…
Strijdbaar in liefde
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
493 groeien
dat veelal voorzichtig
begint met een hint
in een door angst
verzwakte maatschappij
en dat we dan ondanks
het onrecht voortkomende
uit de maatschappij
strijdbaar mogen zijn
om proberen het goede
te doen
strijdbaar in liefde
te wijzen op de
vernietigende kracht
van biologische
wapens op het pad van licht
gerechtigheid en vergeving…
In elke ader..
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
619 Al weet ik tegen beter weten ,
in mijn teloorgang spreek ik haar
elke morgen als ik wakker wordt
haar plaats waar licht en schaduw
in balans volmaakt gedijt, ons
onafscheidelijk gemaakt in
haar vergeving in het gewogen hart
geraakt, waar de tijd zich even
heeft neergevlijd, de adem van haar
beeltenis, raak ik nooit meer kwijt..…
Delen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 een bloem in de loop van een geweer
een hand op het hoofd van een kind
een arm om de schouders van een zwerver
een woord tot hen die worden doodgezwegenå
water voor de dorstigen
bedden voor vermoeiden
brood voor hen die hongeren
welkom voor hen die vluchtten
maar ook begrip voor hen die bang zijn
vergeving voor hen die wreed waren
liefde…
BOVEN DE STERREN
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.193 hemeltuin ligt
in d' eeuwige luister van liefde en vrede
daar komen wij aan op onze laatste reis
en brengen alleen onze zielenschat mede
moede van een korte of langere levensrit
en angstig hoe Hij tegenover ons zal staan
zal Hij niet vragen naar ons aardse bezit
maar wat wij voor elkander hebben gedaan
hebben wij genoeg bemind of vergeven…
Verschuiling?
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
430 wil gewoon ellende niet
Maar eig’lijk is het ook iets goeds
waaraan ik kan zien
dat het normaal,
om naar het licht te vlie’n,
te gaan
’k het streven van een ieder zie
naar beter, mooier,
‘t gezondere en sterk
Niet bij de pakken neer
maar iedere keer weer op te staan
en dat ook bewonder,
met mededogen
voor gedeprimeerden,
vergeven…
Bittere fles
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
256 Ik vraag niet meer om vergeving.
Ik heb geleerd niet te storen
wat mij vervangt.
Ik vraag om ruimte.
Iets groter dan deze kamer.
Iets sterkers dan mijn angst.
Maar gewoonte werkt traag en grondig.
Je schenkt bij zonder haast.
Nog één, zeg ik.
Om het moment uit te stellen
waarop ik moet toegeven
dat ik al ben gegaan.…
Joie de vivre
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
282 als ware het een mantel,
om zichzelf heen weeft
Om een rebelse knipoog te werpen,
ondeugendheid verpakt in een lach
vrij van alle soorten gezag
zonder zich ook maar enigszins te onderwerpen
Zij danst haar zorgen,
met vreugd de wereld uit
haar joie de vivre,
zo geurig en aanstekelijk
Zij zaait soms chaos om haar heen,
maar haar vergeven…