1518 resultaten.
Ver weg
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
209 De schemering viel voor jou te vroeg,
Duister mijn blik op jou ontnam,
Ik zonder jou alleen verder leven moest.
Kon ik de kijker eens weer keren,
De wereld zien als die was,
Kon ik als voorheen weer leven.…
HILLEGERSBERG RUIKT
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
298 De lange Molenlaan
geniet milde lichte schemer
onder wijde hoge bogen
van reusachtige platanen
die opgewekt hun geur blazen
over de huizen
van Rotterdams weeldebuurt
tot ze terug gestuwd wordt
door vochtige vrijheidszuchten
van de grote Bergse Plassen
lover- en wateradem
zorgen voor verlicht toeven
en gezonde levenslust
binnen…
de drijfveer blijft
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
380 verzachtend streelt landwind
speels ons gedeelde vergezicht
waar bergen wolken kammen
schampen zij bijna ook de regen
maar onze zon houdt het droog
door vertrouwen in haar warmte
breidt de atmosfeer zich gestaag uit
zonder enige verschenen sterren
die uit konden blinken in licht
door donkerverdichte nachten
door laten schemeren en…
In de schemer van onze lichaamstaal (Liedgedicht)
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
983 ik aan jou niet
mag denken, er is te veel gezegd
de averij even afgewend
op een verdwaald moment zullen we
elkaar wel weer ontmoeten, als de
luwte ons gunt van wat ooit in zicht
wie weet voltrekt zich dan het wonder
van het bijna altijd dicht bij elkaar
vergt de tijd van ons geen groter offer
of de zindering van het totaal
in de schemer…
de tijd
netgedicht
3.4 met 90 stemmen
23.660 Hier wandel ik in de
schemering
de nacht zo dicht nabij
het is de tijd niet dat
ik nu nog zing
dauw hangt laag over
de vecht en landerij
De stilte heeft zich
al genesteld
in bomen straten en
de stad
in menig huis dooft
men het licht
zij hebben de dag gehad
In de verte blaft een hond
dendert er een trein
ergens gaat een deur op slot…
Het koele meer...
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
900 de sluiers
Een mistgordijn van zilveren rook
Langzaam versluieren de sterren
Het nachtlicht wordt in vaalheid gedoofd
De aarde is nu onderworpen
Aan de adem van het koele meer
Sereen in mystiek gehuld
Laat het koele meer zich dragen
Niets laat zich nu nog zien
Alleen de adem van het koele meer
Langzaam vult de aarde zich
In een schemering…
Landschap met wegspringende schaduwen I
gedicht
2.7 met 27 stemmen
10.113 Geef een ruk aan je hoofd en je zult zien
hoe de schaduwen van deze wandelaar
wegspringen de velden in en hoe
dat gedachtegoed in de beschutting
van het gewas de middaghitte overleeft en
met de schemering onze huizen binnentrekt.
-------------------------
uit: Ontfermingen, 1998.…
De sfeer van weleer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
666 zij zomerde
met wilde bloemen in
een paradijselijke wei
waar vrijheid kleur
en vormen bloeiden
werd ieder hemels blij
ook zij wist van
de volle oogsten
de rijkdom zo dichtbij
later nog het land
met kale stronken
als verlate herfstpartij
in helder schemeren
deden vorst en gladheid
al even van zich spreken
het…
Villa Hadriana
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
1.256 Maar geen verschijning, slechts
't verleden dat mij rondleidt
door het schemerig gewelf
en een ijl vaarwel nog lispelt
als ik de krocht verlaat.…
Dromerig
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.040 Ik laat de nacht mijn adem zingen,
licht geboren door de schemering,
zoals iemand draalt bij ’t laatste licht
en alle jonge stemmen samenbindt.
Ik laat de sterren mijn ogen schilderen,
teer verborgen door verwondering.
Wie zal mijn streling aarzelend kleuren,
verder blazen dan de schaduw binnenin.…
Dansend naakt
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
1.524 Kamer in schemer
Licht ontstoken
Ochtendmist
Voorjaarsbloemen
Snel
Ontloken
Scherm op muur
Lichamen naakt
Ochtendzon
Mystieke mist
't Prille voorjaar dat
Ons raakt
Warme handen
Strelen verblijd
Masseren
Kneden zacht
Terwijl de ochtend van
Jouw schouders glijdt
Vingers glijden
Zacht. 't Schijnt
Naar de bron.…
Zuster Dood
poëzie
3.3 met 19 stemmen
3.766 Onwennig in de schemer kringen
zij weer omhoog om met hun lied te loven
de stille speelman die Gods lof mocht zingen.…
Morgenstond
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
1.300 Een zonnestraal piept door het gordijn
Verbant kordaat de maneschijn
Leven ontwaakt in ochtendsluimering
En verdrijft de nachtelijke schemering
Bladeren zuchtend onder ochtenddauw
Verlangend naar het hemelsblauw
Stilte wordt verruild voor prachtige duetten
Die de vogels samen proberen neer te zetten
De dag reikt zich aan, nog mijmerend in…
Het verhaal over een held
netgedicht
4.6 met 34 stemmen
918 toen ik omkeek
zag ik een man
en in de leesbaarheid
van zijn rivieren kwam ik
poëzie tegen
niet in schalen of langs de zee
maar in alles wat mijn woorden
overbodig maakten
het werd winter
tijdens zijn reizen en ik liep
met hem doorheen de stilte
passeerde schemeringen, rondgezonden
door oude vloedlijnen
dichterbij en soms weer…
Grote mensen
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.517 aan Betsie
Ze trapten om wat ik bewaren wilde:
luchtkastelen en de schemer die nog niet wanhopig
leunde, me veilig door de late uren droeg.
Ze spraken nooit van hoe het duister invalt
en hoe dat bij de dieren gaat, dat ieder sterft
en weerloos maar genadig wordt.…
Waar blijft de regen
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
976 De schemer valt,
de mens kijkt sip,
men is ontroostbaar.
Weer een dag voorbij
zonder een druppel regen.…
los van vingers
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
706 oude sporen en stenen
en ik tel mijn stappen
aan de waterkant
behoedzaam
tussen het vertrek
van geloof en schemering
ik ga liggen
vergeet alle woorden
wanneer niets van waarheid
begint, ook al wijst iedere richting
naar de wind, haast leunend en
onafgebroken
uit de bomen valt het licht,
nergens eindigend of beginnend
en het uur breekt…
De laatste zomerse rode roos
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
628 door de regenval
staat er nog één laatste zomerse
volbloeide rode roos
in de tuin
al haar andere metgezellen
zijn verwelkt, verwaaid
een schemering van droefenis
zucht in mij
geen enkele rozenknop
kan ik meer zoenen
heel eenzaam en alleen
sta jij nu in volle glorie te bloeien
nog eenmaal
schijn jij met je rode gloed
je kleurenlicht…
Oud land
gedicht
3.4 met 9 stemmen
10.489 De landweg weifelt in de schemering,
de akkers schijnen reddeloos
en in hun onmeedogend zwart
kiemt een verwachting van paniek.
De knecht schuift grendels voor de staldeur,
de pomp blijft steken met een snik
terwijl het oude-kratten-vuur
onder een bladerdek verstikt.
Kaninefaten bouwden hier
eens bedden voor hun doden.…
Advent
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
659 De zon die ondergaat en het licht
dat even nog wil dralen
doet iets trillen in de kamer die in schemer
wordt gehuld tot straks de nacht
voorgoed de dag doet vergeten.
Rorate, ik verlang naar Jou.…
Grillige rozen
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
625 Schemering valt over witte rozen
de zon scheen wit, was gastvrij,
de muzen ontweken mij, in
tussenpozen naderenden ze mij,
met hun lange schaduw aan hun zij,
een tak, met in sneeuw gedoopte loten
viel als gepoederde basterdsuiker
uit de zwarte gaten van een ster,
de ruiker van de sneeuw wordt
vers gestrooid uit vele eeuwen ver,
ijskristallen…
Ik hoor de nacht
poëzie
3.7 met 9 stemmen
2.468 Uw aangezicht is vreemdlijk stil
in 't schemer-leven...
Ik zie het laatste dag-geril
in de avond-dreven.
- Is dit een einde of een begin?...
Uw handen glanzen;
uw blik is als violen in
verslenste kransen...
- - Ach, is ons lijf voor eéuwig moe,
en onze zinnen?...
Míj faalt de kracht, te zeggen hoe
'k u durf beminnen.…
Ruis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
509 Alsof het gordijn heel even trilde
zo bewogen de dubbele plooien
vluchtig als een zucht
voor mij net waarneembaar
de wind was het niet
want schemer lag stil
onder een luchtige deken
van een warme lenteavond
voelde jij soms het denken
van mijn lachende rimpels
terwijl trillende handen
weerbarstige tulpen schikten
weet je nog, als kind…
Grijs
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
510 ik loop de ondergaande zon tegemoet
de mist plakt aan mij als natte lucht
mijn haren hangen als slierten zeewier
langs mijn vermoeide gezicht
mijn kleren wapperen als zeilen in de wind
wolken hangen uitgerafeld
in een stille schemering
de lucht een baldakijn van grijs
in 't westen een smalle strook oranjerood
met een vage streep blauw…
De gevallen zoete
netgedicht
3.3 met 24 stemmen
610 mijn lege huis
hoor ik vaak sterker
de verre zilte wind;
alsof de zee je wegspoelt
met wat koude kant geruis
zodra ik de hoek om ga
zo lijkt
wordt mijn kleed begraven
in schuld en boete
zo lijkt
ik mag mezelf aan tranen laven
als een gevallen zoete
dood verschijnt uit leven;
het aardse niet vreemd
maar door geboorte van schemering…
licht sonnet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
603 Licht sonnet
Overdag zo kil en totaal verstild
De poot strak als een stramme hond
Een hoed van linnen op zijn kop
Gebonden om zijn schedel rond
In schemering ontspringt het verlangen
Een zachte glans te doen verschijnen
De atmosfeer zucht naar de koestering
Het duisterlied te ondermijnen
Ontstoken als een vlammend zwaard
Goudglanzend…
Thuis zonder ziel
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
543 zich dit weekend
een dakloze zwerver
Ziel zonder huis
onder zijn arm
redeloos radeloos
twenty four seven
Kan een bohemien
zijn hart verlichten
beter, dan schuilen
in zijn gedichten
Ziel zonder soulmate
lichaam en geest
waren te lang van
haar weg geweest
Is hij een schim
een donkre nomade
een duistere schaduw
in de schemering…
Vallende duisternis
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
572 Hoog op de top van het duin
ontwaart men een prachtige
zonsondergang
een vuurbal weerkaatst
boven het golvende water
de schemering valt
en de maan werpt zijn lange stralen
over de zee
die zich koestert in de vallende duisternis
lijkt het bij vloed of het een meer is
de zee kabbelt voortdurend
op het roze met zilveren zand
het zilte nat…
Jij bent zo jij
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
1.683 zoals een vogel
die onbegrensd
vrijmoedigheid wenst
op vedervleugelslagen
dromen mee kan dragen
een lichtschelp
eindeloos stralende
zelfs als in de schemering
de aarde lijdzaam wacht
op een donkere nacht
jij bent zo jij
de waterdruppel
die achterblijft
liefdefleuren wrijft
op schaduwblaadjes
van een dorre bloem
het dansende…
Rond Oktober
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
534 Gekneveld stuifzand wringt
de jongste vloed uit het zwierige duin
stormachtige buien knijpen traag
het oude, zwakke licht uit de dagen
de eeuwige branding verslindt gulzig
vermaalt smeulende zomersporen tot schuim
een eindeloze en gapende leegte vult
de uit schemer opgetrokken herfstdagen
alles wat stranden steeds stempelt
sterft gestadig…