811 resultaten.
ALLes valt
gedicht
3.0 met 1 stemmen
5.304 Maatvers
collectief van Gé en George, Rik, Dirk, Piet ving
regels en bewegingen als mijn daders,
ruimte en beknopt zijn als online één ding
kruisverwijzend naar gewenste verdwaling
onderweg waar nieuw werk mij binnenhaalt
rijmt niets meer op mijzelf dan wat mij beving,
sensus amoris stond…
Spiegel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
490 aan -
er is hier nooit iemand rond dit uur
het slapen roeit de gehele mensheid
's nachts een aantal uren uit, wie alleen
wil zijn en onaangeraakt wil blijven
moet wel door deze donkerte dwalen
die nog ouderwets gewoon van karton
is gemaakt en er nu al eeuwen staat
onwrikbaar en van het diepste zwart
je kunt er de rest van je leven verdwalen…
Eensaamheid.
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.604 Die slapende velde lê wijd,
en wijer die donkere see,
wat mij vuurtje en mij
van awend skij
van die wereld se vreugd en wee;
ik weet daar is feest van a'end
in menig verligte saal,
maar geen een wat mij mis
bij die dans en die dis
- 'n balling vergeet en verdwaal.…
We begrijpen veel, behalve onszelf
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
214 We geloven in intuïtie,
in het heilige van het gevoel,
en noemen het wijsheid
wanneer we verdwalen in verlangen.
We zijn romantische erfgenamen
van een oud misverstand:
dat denken en voelen rivalen zijn,
in plaats van danspartners.
We zijn apen met atoomwapens,
moderne machines
met prehistorische zielen.…
lucht en licht
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
833 kijk toch om je heen
en zie mijn geest
dralen en verdwalen
hij gaat en komt
en laat je verhalen
van verborgen schoonheid
van lucht en licht
van lach
van zucht en zicht
hij neemt je mee
naar hoge toppen
geregeld naar
onbekende floppen
maar meestijds
naar warmte en lief
zo diep en graag
in zuiver gerief
zweef mee, mijn mens
drijf mee…
op weg naar Hernehim
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
1.186 regen
een hemels degen
houdt mensen van de straat
ik voel me veilig onder de plu
maar stap in een plas nonderdju
was al verlaat
en na een uur van verdwalen
neem ik lijn veertien naar Zeeburg
om toch nog op tijd ergens het begin te halen
vraag me af of hij wel gaat
veel trams passeren
maar de zondag kent een ander ritme
mijn lijn rijdt…
Dichter bij haar
hartenkreet
4.5 met 20 stemmen
2.466 een prachtige dag leek het, zo op het oog
ééntje waarin je zomaar kunt verdwalen
dobberend in een zee van zonnestralen
en op dát moment begon haar monoloog
mijn God, hoe heb ik zo stom kunnen zijn
ik, de nuchterste meid van het noorden
gevallen voor een paar mooie woorden
gevangene van een Frans Bauer refrein
ik, de trut, met mijn contactadvertentie…
De wintermaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 In een kring lijden ze om de maan
Zorgen voor vrouwen, kinderen en zieke mannen
Ik verdwaal nu in een donker Hans en Grietenbos.
Zwarte bomen met harde takken bestraffen mij.
Ik voel dat de dood mijn metgezel weer is.
Mijn handen zwart van de kou.
En het paard eet een appel.…
Honderd Liefdesbrieven
netgedicht
4.9 met 11 stemmen
2.812 en van mijn sterrentuinen zien
want-
Als mijn hart drinkt, als mijn hart zingt, hoge golven, oceanen
Haal ik adem van mijn adem, kruip ik zacht tegen je aan
Streel ik je wangen als de nacht die van de maan soms appels geeft
En schrijf ik zinnen in je hand die je dan in gedachten leest
Ik neem je mee in sterrenzee, in noorderlicht om te verdwalen…
De dwaas spreekt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
508 fatsoenlijk
gesprek te voeren, waardoor ik alleen lijk te stamelen
als een onopgevoed of goed gesocialiseerd kind
ja, je schoonheid verblind mij zo cliché
zij slaat het rad radeloos
fout na fout in de spelling
en jij, jij corrigeert mij onbevangen
beschrijft één vel blanco papier opnieuw en opnieuw
en ja, wanneer ik binnen jouw iris stap
verdwaal…
Een vaste burcht, die ook vaak huilt
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.942 geraakt wil worden
Ik bid nog wel mee
En het persoonlijk gebed
Is mijn favoriet
Zeker als het heel lang duurt
Want stilte klinkt voor mij
Als muziek in de oren
Maar ‘Het gebed des Heren’
Neen, ik mis de vrouwen
Er wordt op een ruimhartige collecte gevraagd
Het cantategrapje kost nogal wat
En koffie toegezegd, ik heb wel trek
Maar ik verdwaal…
Festina lente; 7a. To-To (Het Bos 1)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 -
daar te verdwalen,
het kon niet bestaan. Dat doorleefde
welteverstaan, niet andermans verhalen.
Maar ook die kende hij, met alle nuances
van de verscheidenheid in het dierenrijk.…
Schreeuwen in fluistering
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
246 Gedachten laten verdwalen,
langs monsters en demonen.
Ze lachen naar me.
Soms kan ik niet meer roepen.
Dan lig ik daar, starend naar het witte plafond.
Omdraaien lukt niet – geklemd
tussen mezelf en hem.
Soms roep ik,
maar waarom?
Zonder iets. Zonder iemand.
Alleen dat witte plafond.
2.…
de zaak alzheimer
netgedicht
4.8 met 31 stemmen
1.093 We spelen ”gastgezin”
Binnen de formele deuren
Waar ik zelf de naam moet lezen
Om niet in een andere kamer te verdwalen
Vindt “Fleur” blindelings zijn weg ,heen en terug,
In het woon-en zorgcentrum
Zinssnedes ,klanken ,een andere geboorte aankondigen,
Soms met een klagende roepstem,
Verdwalend in kamers,
De geur van bloesems ontbreken,
Geen…
De koei
poëzie
3.6 met 18 stemmen
2.937 Piet Agoras heeft het voor een duizend jaar of wat al gezeid:
'O mensdom, gy zijt een toonbeeld van ondankbaarheid:
Wanneer ouwe koeien soms in een sloot verdwalen,
Dan heet het hoogst onfatsoenlijk, ze daar uit te halen,
Zodra een landman van een koei geen zoete melk meer hoopt,
Dan ziet men, hoe hij haar terstond aan de slager verkoopt,
Die…
Samenval
poëzie
3.7 met 9 stemmen
3.009 Ik loop in de regen te verdwalen
En word doodmoe, maar ik wil het wel;
Zie niets meer achter de grijze stralen
Dan grauwe wanden, zink in een wel
En ben verdronken: eeuwen geleden
Liep ik ook in de regen als nu,
Waar 't land uitstulpt in de rand van de steden,
Ik heette niet Slauerhoff maar Po Tsju.…
Land van houden van
hartenkreet
4.7 met 9 stemmen
1.684 beginnen
We zijn er dan al zo dichtbij
Alleen nog maar de weg naar binnen
De afstand tussen jou en mij
Refrein:
Maar wil je weten voor je gaat
Of dat land wel echt bestaat
Hoe de waarheid zich ontvouwt
Uit de droom die wordt vertrouwd
En wil je weten wie ik ben
Of ik mijzelf wel ken
Hoe ik dan elk verhaal vertaal
Niet in fantasie verdwaal…
Rousillon en Provence.
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.278 Mannen en vrouwen met een
ongebreidelde fantasie en lust om
hier iets te moois te
willen ontdekken ervaren dat
de natuur zich niet zomaar aan
hun nieuwsgierigheid zal onderwerpen
terwijl men in deze ongerepte hete canyons
evenzeer gemakkelijk kan verdwalen.…
Mijn Gee Pee eS
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
599 't Kreeg een plaatsje in mijn wagen, 't zorgt er voor da 'k niet verdwaal.
Het lijkt of een vrouw mij toespreekt, met een licht metalen klank.
Zij vraagt nooit iets om te eten en is ook niet aan de drank.
Zou ze echt wel alles weten, wat en hoe en waar naartoe.
Wordt ze na dat veel herhalen al die straten echt niet moe?…
moeder ben ik en kind
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
708 o moeder,
splijt ons helder de weerbarstige lippen,
fluister ons zuiver de uitkermende verte,
laat ons uw onmetelijkheid in stilte geworden
opdat van ons afvallen zouden
als bevroren vruchten
de zwarte pukkels van de haat,
geef ons later de kracht in uw heengaan
te verdwalen, zoals u reeds verdwaalt in de troosteloze
labyrinten van de kurkdroge…
Om te help dat Madness tot verhaal kom.
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
2.193 Vanaand verdwaal ons in die krap van my baard
en die sweet effense sweet aan jou voorkop.
Die sweet effense sweet aan jou voop Madness.
Vanaand sal ons uncaring op ñ balkon
onder ñ fucked-up ou kombers,
ons stukkende gedigte,
vir ñ uncaring stad skryf.…
Tussen etiket en ontwaken
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
392 En als je twijfelt
of je gek bent
of juist wakker,
weet dan dit:
soms lijkt wijsheid
op verdwalen
in een wereld
die zichzelf normaal noemt.…
ach liefje wat blief je
netgedicht
4.0 met 20 stemmen
1.709 keren
tot vooruitgang en minder lijden
en het bevredigen van de eigen achterban
mijn broek is versleten, mijn moeder dood
wie naait er nu een nog stuk aan
nee, we gooien het verscheurde in de goot
en lopen door de neonetalagelampenlaan
wie stopt er nog sokken in een tijd
van twee auto's voor de deur
wie stopt er met mokken
als we verdwalen…
Schepping
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
260 strompelend rondom de vuren
En de tamtam sprak rondom bom van stam naar stam
Over weelderig wild in groene valleien
Eeuwige jachtvelden trofeeën
Antwoorden en ontdekkingen
Herinneringen aan een hoger plan
Maar meer nog hoe mensen vergeten, verwarren, verdelen
Verwijten, verwensen, verminken, verbranden, verkrachten, vermoorden, ver
Verdwalen…
De Smarten der Liefde (drieluik)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
618 gebleven,
Je had je hand nog toegestoken, maar ik was verder gegaan,
Om daarna weer terug te komen kruipen,
Om nog net jouw afdruk in het zand te zien,
Jouw naam had zich zacht in de wind gelegd,
Waarop jouw lach zich verast aan mijn hart had gehecht,
De toendra van verlangen had plaats gemaakt voor een donker zwart woud,
Waarin ik immer zou verdwalen…
Klaaglied van Jan Chagrijn.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.038 .
--------------------------------
bok - flater
’k Gooi het in de stokken - ik sla het aanbod af
verdool - verdwaal
billet-doux - liefdesbriefje…
spin me weer in zonder naam
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
1.501 waar eens onze richting
heel klaar was,
verdwalen we nu
het licht is
ons richtpunt.
het zicht wordt
al minder en
tegen een stroom
van vernieuwing
en snelheid verlaat
ons de kracht van
het kiezen in vrijheid
we landen en
stranden alleen
praten verstandig
maar huilen inpandig.…
Om nog eens gezien te worden
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
269 Ergens vergeet een blad dat het groen is,
als het zich laat dragen door de fluistering van herfst.
Het verlangt naar één laatste blik,
één zachte bevestiging van zijn bestaan,
voor het oplost in de onvermijdelijkheid van vallen.
In wijde spiralen dwarrelt het naar beneden,
als een traag vloeiend verhaal
dat de wintergrond met stille gaven zal…
Friesland in de winter
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.160 Waar eenzame schaatsers met mutsen op van wol voor eeuwig leken te verdwalen.
De dood en de gesel joeg hen in het gezicht.
Hun voeten deden zo pijn van de kou.
Mannen en vrouwen met bijna bevroren lichamen die verder moesten.
Hun voeten gestraft en gebonden voor de tucht en niet terug om mogen naar moeder toe.…
Mijn paletten staan klaar
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
650 we vliegen met velen
ik hoor de geluiden
van stilte verdwijnen
gekraak en geruis
wieken van vleugels
de stroom is
er eventjes uit
een glijvlucht
in koude en
warmere sferen
een botsing van lucht
turbulentie is
niet te bezweren
de vlucht slaat
uiteen in geruchten
we laveren
waar eens onze richting
heel klaar was
verdwalen…