959 resultaten.
Geen kruid tegen gewassen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
975 is er een rolstoel of een scootmobiel
breek je een been of arm
dan is er gips of een spalk
ook een mitella bij de hand
zelfs een stoma lijkt alweer
geaccepteerd,ja lijkt alweer
dat zeg ik erbij
heel veel artsen zijn er voor diverse operaties
maar dreigt het geheugen uit te vallen
worden we weer kind
vergeten we wie we zijn
en herkennen…
lopen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
697 En toen
was het gedaan
opnieuw beginnen
maar voldaan
tarwe
graan
velden
zomers groen
zwanen
eenden duiven
egels lopen over de nacht
het plantsoen
de kade
verhalen
een bocht in het magische bos
meer vragen dan antwoorden
de klos
het pad door het landschap
boodschap
winkels mensen wensen
herkennen
realiseren
aanbidden vereren…
Zaden van de berk
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
687 Een woud van zwijgen,
rijgt zich in de twijfel
tot een mythisch toverbos,
onder kalend dak, waarin
de bladeren zich herkenen,
iets geleerd , zeker weinig
verteerd, pompt leven door
de nerven, te denken dat ik
straks niet meer ben trek
een vaag gevoel in de maag,
kwaal van eigen dogma’s
die ik veel langer ken,
iedereen zal herkennen…
La morte-saison 3 In het vondelpark
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
808 het regent in het Vondelpark
letters vallen met bakken uit de hemel
zou hij, de dode dichter
alsnog zijn oude schrift
over mij uitstrooien
en strofen weer doen zijn
als de aarde is
stof en nu even verwaterd
plassen vangen
zwaardere woorden op
het helpt zijn taal te verdunnen
naar hedendaagse herkenning
vlak, dun, licht of schreeuwerig…
Volmaakt gerijpt ?
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
781 Overstijgt gevoel, om een gelijke
horizon te zien, wat een begin – en
tevens eindpunt zou zijn, ook weer
vreemd en gênant als je die vrijheid
claimt, verwant aan gongslagen van
verandering zoals we die in elkaar
herkennen, om het mechanisme te
verleiden, de wijzers van het uurwerk
– tijdelijk - te stoppen, pijn te mijden,
die van tijd en…
Duizend en één,
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
557 Samen vloeien in één adem, in een
moment van tijd die even niet bestaat,
op zachte kousenvoeten verder gaat,
vermomd achter de uitgeworpen kleren
op de plankenvloer, onderworpen aan
de glimlach rond je mond, jou zo uit
duizend en één nacht te herkennen.…
Mijn schaduw
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
541 Ik wou me omdraaien,
hem vastpinnen op mijn netvlies,
zo zou ik hem altijd herkennen.
Nonchalant draaide ik me om,
er was niemand die mij volgde
alleen mijn schaduw.
Mijn eigen ik had me gezelschap gehouden.
Claire Vanfleteren ©…
Slachtoffer
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
528 Zij herkennen iets van zichzelf in mij,
maar weten nog niet wat.
Mensen lachen zichzelf uit.
Eigenlijk zijn ze zelf het slachtoffer.
Slachtoffer in een leven: vast van wat los
had moeten blijven.
Zij erkennen nog lang niet, wat een vermoeden is,
dat sluimert stil in de geest.
Het nadenken doet voor hen te veel pijn.…
Het paard van ome Lou
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
815 langzaam
zeer bedachtzaam
en met lange tanden
Lou wilde zo graag hopperdehop
een eindje rijden in galop
maar het gebeurde niet
Zelfs een rustige draf
kon er echt niet af
Lou had verdriet
Maar op een dag
wat hij toen zag
zijn paard ging heel hard rennen
Hij sprong alle kanten op
vooruit en opzij in volle galop
was niet meer te herkennen…
Mist in de ruimte
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
551 lichtverval verdampt
de trede tot de ruimte
of vult zich met mist,
daarin een gebroken stem,
in een tegendraads bestaan
een blik die oplicht
een glimp van herkenning
als onbegonnen werk.
er kleven beelden
in haar hand, een
album van de geest, de foto’s
van weleer verwaaien in
een wind die de gevallen
bladeren leest.…
mensen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
707 Hun gezichten kon ik niet herkennen,
toch priemden hun ogen door mijn hart.
Hun gezichtloze hoofd had iets, dat ik niet had.
Ze waren geduldig, iets wat ik niet ben.
De geweven draden hielden hen vast.
Ze waren gedreven naar hetgeen komen moest.
Hadden geen verdriet en droegen geen last.
Net een aangename bijeenkomst.…
Verpulverd verhaal
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
501 Nu was ons verhaal
een mengsel van alle wezens,
zat het vervat in alle levens,
begreep ik de drang en het belang te luisteren,
lezen en kijken
om daar doorheen ons eigen oorspronkelijke
verhaal te herkennen.…
BLIJE SPRAAK
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
520 Bij het grote Pinksterfeest te Jeruzalem
laten Jezus' volgelingen woorden luiden
vol laaiend vuur en wilde stormen
Joden hierheen gekomen uit verre landen
herkennen allemaal hun eigen taal
horen eerbiedig verwonderd of spottend toe
tijdens alleen afgezonderd bidden
of luid tezamen God aanroepen
kunnen gevoelens gedachten overtreffen
woorden…
Geschreven dialoog?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
417 Dichten is liegen op een hoger plan,
wordt een heggenmus een zwaan
als dat in onschuld wel lijden kan
met de pen de kosmos raken, nu nog
met de middelvinger in de pap, trekt
daarmee een camouflerend laken over
het literaire landschap, onafhankelijk
op welk tijdstip van de dag, waarin de fictie
zich van de feitelijkheid laat herkennen,…
ik word geroepen. Gedachten in de ouderdom 5
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
583 onderdrukt
is het bovenaards en onzichtbaar
ik zoek en denk en ik verklaar
dat het de blaren zijn die de zon verlaten
en mijn zomer het najaar inpraten
telkens is het onwennig gevoel
ieder levend wezen weet wat ik bedoel
en toch word ik wederom verrast
door het gebaar dat bij deze tijde past
het maakt de oogleden zwaar
wijl rijpe druiven zich herkennen…
De leefsfeer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
680 laten zien
en ook in daarmee
samen leren omgaan
wij delen de lach
als universeel in
een open uitnodiging
tot nader contakt
en ontdekking
spreken is construeren
en streven naar de
volmaaktheid in
optimalisering van
emoties in blij zijn
strelend wijzen
vingers en handen
de weg die ogen
leiden naar verbanden
met mensen
in herkenning…
Tussen Tijd en Stilte
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
302 Ik volg aandachtig mijn adem,
verzetsloos op en neer bewegend
in diepe halen van herkenning,
die mijn zintuigen zacht verdoven.
In de duisternis vind ik mijzelf,
waar identiteit haar gewicht verliest
en als steen uiteenvalt tot gruis,
om iets tastbaars te beloven.…
Tussen Zijn en Separatie
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
733 Geen filosofie
Geen gedachte
Alleen een kamer
waarin het ik
oplost
vóór herkenning.
Het Zijn
langzaam kantelend,
Niet langer een
landschap om
overheen te kijken,
maar een smalle
kier tussen twee
stiltes—
een vorm van
verdwijnen
die blijft.…
Niet het Vergeten alleen
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
31 dieper
gemis,
de vraag naar een thuis,
naar wie iemand is,
naar wat ooit vanzelf sprak,
wat niemand hoefde te vragen,
het gedeelde weten
van vroegere dagen
En dan dat ene woord
zo achteloos en zwaar
het daar van toen,
het daar van nu
Wat tussen beiden blijft
laat zich niet verklaren,
maar daar waar vertrouwdheid
de herkenning…
Mijn ware aard?
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
529 een laatste stap tot het onbewuste wezen,
het kunstlicht van zon begeert , als ondeelbaar
avontuur de toebedeelde tijd te vrezen, slechts
een gezicht in de massa te herkennen als individu
op ware aard te worden afgewogen, misschien
multi-bipolair, toch vol mededogen.…
Dement
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
1.995 Niet eens zo oud
Maar zo ontheemd
Die alles kwijt zijn
in hun bovenkamer
Wat hen vertrouwd was
Is nu vreemd
Het schept verwarring
Te vergeten
Af te dwalen
Afstand doen
Jong zijn en toch
Niets meer weten
Geheugen weg
Van nu en toen
Ik kan er niet aan wennen
Als ik denk aan hersens
Waardeloos als prul
Door die ziekte
Niets herkennen…
omdat het gras ook groeit
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
558 maar de zon vertelt nu dat wat was, nu nodig is,
voor een gerijpte geboorte
ja, ik ben weer even de zwaan die drijft op licht en water,
op herkenning en hoop.
als een regenboog bracht de zware adem mij over de schaduw heen.
ik zie de toekomst duidelijk in de ziel van die ander
en voel de hoop samenkomen met de dag van morgen.…
Mistig dromen regenbomen
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
661 het God zijn
die moet huilen, of alleen maar ongeluk
dat niet kan schuilen, bomen buigen zichtbaar
onder regen met de voeten van de wind
alsof jij een nachtvlinder bent, je ademt
tussen mistig dromen, huilende bomen
treuren nu hun stil verdriet
luister naar de stemmen
de geesten van de regendraken
landelijke helden, feest der herkenningen…
Noa en Mira
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
536 Dat ze herkennen als ze elkaar in
de ogen zien.
Hun gezamenlijk leed, daaruit
ontstond dit lied.
Oh, het oordeel werd snel geveld.
Sinds wanneer liggen Israël en
Palestina in Europa werd er gevraagd.
Dit kan niet, het is zo politiek beladen
werd er geklaagd. Een Joodse en
een Arabische vrouw die samen zingen ?…
Lente
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
880 Je kwam, je zag
Je zit in me
In meer dan al m’n lagen
Na al het bungelen aan je touw
Van onrendabele trouw
Was ’t aantrekkingskracht
Zwaartekracht in kwadraat
Mislukte pogingen tot elkaars ontwenning
Chemie van universele elementen
Die ons bracht daar
Tot meer dan een zelf bedrogen daad
Om verder te gaan dan ontduikende ontkenning
Herkenning…
Logisch?
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
602 me in dat gevoel verslik
ontrafeld wordt door ontnuchterende
rede, zijn de angsten van ervaring,
gegrond in afkeer weer te ontleden,
verstomd de reflectie van het spiegelbeeld,
verhult verder niets, maakt dat ik stik,
verstrikt aan lijnen als marionet vermomd,
onderschrijft de noodzaak in het spoor van
oorzaak en gevolg, processen te herkennen…
vriendschap
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.566 Zal het klikken
Zullen we elkaar herkennen
volgens de vele
geschreven zinnen?
We waren allebei vol emoties,
in de twinkelende ogen
was geluk
Het hart warm
De knuffel hartelijk.
We waren als zussen,
niet te evenaren.
Ons geluk was onverzadigbaar.
Onze woorden vloeiden
als water naar de zee.…
Drie verzen voor een dode III
poëzie
3.8 met 8 stemmen
3.061 maar op de rotsen met de zachte wieren
die onweerstaanbaar aan uw haar doen denken
vrees ik u telkenmaal te gaan herkennen
in de gedaante van een vluchtend hert.
maar waartoe kwelt gij mij? gij weet
dat ik nog niet tot sterven ben bereid;
ik kan geen afstand doen, noch van mijzelve
noch van mijn wrevel en opstandigheid.…
Diep geworteld
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
803 Ze bekoren mij met weemoedig schitterende
bloesempracht, met geur van herkenning
bij menig vertrouwde, maar lang
niet meer gehoorde
woordklanken.
Niemand
die het ooit ziet of hoort,
niemand die merkt wat het met me doet.
Mag ik dit toestaan aan mijzelf? Ja dat mag.
Sterker nog, er is niets mis mee,
dus het kan!…
VERSLAVING
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
902 niets me meer schelen
de jaren gaan door, de tijd staat nooit stil
ik lijd een vreselijk leven zonder wil
mijn lichaam uitgeteerd en talhout mager
mijn denken, lopen, kijken wordt steeds trager
met mijn 28 jaren ben ik oud
ik hijg en kots, voel me benauwd
de dood is niet meer af te wenden
wie zal er voor mij een rouwkaart zenden
herkennen…