2383 resultaten.
Openbaring van schoonheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
466 Ware schoonheid openbaart zich
wanneer ons zoeken ophoudt
met zoeken.
Voordat het tegendeel gevonden is
heeft zelfontdekte schoonheid
geen enkel recht om te bestaan.
Denk aan dat lelijk gewaande meisje,
dat een wondermooi prinsesje werd.
Besef dat een ventje met de baard in zijn keel
prachtig kan gaan zingen.
Zie hoe een ondankbaar afgedankt…
Wat boven blijft drijven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
48 Misschien is het geen troost,
maar iets stillers, een oud verbond
tussen ons en wat groeit en vergaat,
waarin wij, hoe geschonden ook,
telkens weer kunnen zeggen:
ja, ook dit is er.…
Kennis aan de macht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
491 Wie virologen zijn regeren.
Virussen zijn hun belang.
Wie onwetend zijn betalen.
Wie weten bepalen.
Wie weten bepalen wat we moeten doen,
of gehoorzaam moeten laten.
Zij weten hoe groot het gevaar is,
dat op ons allen loert.
Doorgewinterde politici weten precies
wanneer stemmers knikkers worden.
Politici lopen weinig risico.
Volgers zijn…
Mag ook ik even
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
546 Mag ik je schouder om even op uit te huilen,
wees maar stil nu gaan de woorden toch verloren,
ik wil eigenlijk alleen maar even voor verdriet schuilen
nu kan ook ik woorden van troost even niet horen.…
Rouwen kent geen tijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
592 Openingen zoeken om wel warmte te kunnen omarmen
je aan woorden van troost wel te kunnen verwarmen.
In tijden van verlies weet je dat anderen je willen verwarmen
ook jij ziet door je tranen heen echt wel hun bezorgde armen.
Welke mensen ervaar jij echt zwijgend lief heel dichtbij
waar je kunt aanmeren als een boot aan een kade langszij.…
Allerzielen 2019
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
446 vandaag brand ik een kaarsje
een kaarsje voor jou
vijf jaar geleden
is jouw licht gedoofd
uitgeblazen door de wind
zijn wij het spoor bijster
waar we jou zouden
kunnen vinden
bijna dagelijks deelt
jouw moeder haar
hartenkreten
om jou
vandaag brand ik een kaarsje
in de hoop op
een teken
waar vandaan dan ook…
Zorg voor mijzelf
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
601 Corona tijd
Ik hoor
Heel vaak
Zeggen
Let een beetje
Op elkaar
Zorg een beetje
Voor elkaar
Maar ik bedenk me:
Zorg ik wel
Goed voor
Mijzelf
Mag ik wel
Ruimte nemen
Voor mijzelf
Ben ik wel lief
Voor mezelf
Zie ik
Mezelf wel
Waardeer ik
Mezelf wel
Troost ik
Mezelf
Als ik dat
Nodig heb
Vergeef
Ik mezelf…
Dat Mag Naam Hebben
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
816 er is een hondje
dood gegaan
ach en wat zou dat dan
dat heeft toch echt
geen naam
maar schrik niet
een hondje ook al
heeft het voor menigeen
geen naam – wat hij als beste kan
is naast z’n baasje blijven staan
hij bood liefde troost
hoorde alle verhalen aan
die ze nergens anders kwijt kon
hij was haar licht haar zon
een hond…
Strand
hartenkreet
5.0 met 21 stemmen
506 Wandelend over het strand
Mijn haren in de wind
Naast mij diegene die mij bemind
Jij legt jouw hand in mijn hand.
Wandelend over het strand
Mijn schouders hangen moedeloos
Mijn gedachten zijn troosteloos
Jouw bemoedigende hand in mijn hand.
Wandelend over het strand
Hoeveel kan een mens verdragen
Zonder pijn en zonder klagen
Jouw troostende…
Houd me vast
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 Regenachtige dagen, onder de kilheid van gebreken
Jouw armen de enige overbrugging die mijn verstopte geluk kan doen laten leven
Verlangend gestreeld te worden tot alle onmacht en verdriet is uitgewreven
Kijk ik in de vele regendruppels, de weerspiegeling van het gevoel dat was uitgebleven…
Hoor Mij Aan
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
584 de dovenetel luistert niet
de ogentroost biedt geen
soelaas voor mijn verdriet
het ochtendgloren wou
mij ook al niet aanhoren
zelfs het viooltje streek
niet over haar hart en liet
mij achter – totaal verward
vanochtend liet de ochtenddauw
mij ook al alleen staan in de kou
en toen ik de vroegste vogel
mijn probleem had voorgelegd…
Wat Is Toch Die Stilte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
451 denken
en worden oplossingen opgesomd
soms zo koesterend je omarmend
of toch enigszins verwijtend
je hart intens verwarmend
of je toch in tweeën splijtend
stilte is een stille kracht
die je in je ziel soms raakt
je je plaats wijst - nederig maakt
stilte bezit onvoorziene macht
stilte het bewijs dat wij leven
soms is dat een stille troost…
Troostende woorden
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
483 Ik leende jou mijn luisterend oor,
zodat je over je verdriet kon praten.
Legde mijn hand voorzichtig op je schouder,
voordat jij tranen zou gaan laten.
Mijn stem sprak zacht,
de troostende woorden.
En in jouw bedroefde ogen,
zag ik weer een begin van hoop gloren.
Ik kwam die dag,
zomaar toevallig langsgelopen.
Eigenlijk was ik zelf,
op…
Als ik straks ga (liedversie)
gedicht
1.4 met 18 stemmen
4.389 Wees niet boos mijn lief
Als ik straks ga ben je nog
In mij
Kwijnt het beeld van je bleek
Gelaat in schaduwen
Van tederheid
Wees niet boos mijn lief
Omdraaien en zwaaien
Zal ik niet
Als ik straks van je ga, beetje…
Een nieuwe fase
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
944 Een nieuwe fase zal er heus wel komen:
De vorst slaat echt wel op de vlucht
De warmte zal dan binnenstromen
Bij maan en helderblauwe lucht
Een nieuwe fase zal er heus wel komen:
Nog zijn de wolken zwart helaas
Daar valt nog niet aan te ontkomen
Maar straks is weer de zon de baas
Een nieuwe fase zal er heus wel komen:
De bloei staat weldra…
Ik ben
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
505 Het lijkt wel zo, maar ik ben
nooit alleen gelukkig
altijd zijn er ook de tranen, het verdriet
nooit alleen maar sterk en rustig
altijd meer dan wat jij van me ziet
Het voelt soms zo, maar ik ben
nooit alleen verdrietig
altijd ben ik ook gezegend, en geliefd
nooit alleen onzeker of onrustig
altijd gedragen, ook als ik verlies
Altijd…
Waar het zacht is
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
474 Troost is geen antwoord, geen
hand die iets oplost, maar een blik die blijft, een
aanwezigheid die niets wil veranderen—alleen het samen zijn met
wat pijn doet, zonder haast, zonder oordeel, met het stille weten: je mag hier zijn.…
Voor altijd
netgedicht
2.5 met 82 stemmen
5.550 Je bent onzichtbaar
maar in alles om mij heen
adem je nog mee
Je hand lag stil in de mijne,
alsof je nog iets wilde zeggen — een laatste
gedachte die zich terugtrok in kalmte, alsof de woorden niet
meer nodig waren. En toch bleef je daar, in de ruimte tussen wat was en wat is.
We liepen door de dagen zonder
te weten hoe herinneringen zich…
Was mijn handen in onschuld
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
558 Leg mijn hoofd om troost op andermans schouder,
sluit de ogen zucht eens diep.
Wordt blijkbaar sentimenteel ben ook bijna weer een jaartje ouder,
gelijk aan Pontius Pilatus die ook gewoon rustig verder sliep.…
Portretten van Nancy van Overveldt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
620 Gezichten die in mijn kamer hangen
van mij, van hem, van haar,
ze geven weer
wat er genoten en geleden is,
wat er gedacht, vergeten is,
verborgen angsten, boosheid,
wijsheid, mededogen,
familiebanden, houdingen,
ze leven en met hun ogen
vertellen ze me dagelijks hun verhaal
van onuitgesproken dingen
dat zonder hen niet wezen zou.…
BEKLEMD TOCH HOOPVOL
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
234 Door een vergissing
of eigen domme blunder
belandt de goedhartige
maar wat wereldvreemde
heer Olivier Bommel
in een naar kaal vertrek
van de gevangenis
de gebroken kettingboei
en krassen op de muur
zwijgen stug duiden tergend
op gevaarlijke boeven
die ooit hier verbleven
geheel verslagen
zit onze geliefde Ollie
met gebogen hoofd…
Vrijlating
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
338 Ik weet dat ik deze fantasie
niet moet voeden—
liefde is geen verband
voor wat in mij blijft bloeden.
Jouw handen genezen niets
wat zichzelf heeft leren aanbidden,
een pijn die gelooft
dat ze dieper wordt door betekenis.
Ik hou woorden vast
tot mijn hart terugdeinst,
alsof stilte een arts is
die weigert te komen.
Ik wil je vereren…
Antidichter
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
340 Was ik maar een dichter,
een meester van taal,
dan gaf ik je elke ochtend
een lied
dat nergens om vraagt.
Een ode zonder gewicht,
eenvoudig genoeg
om niet te breken
onder wat ik voel.
Misschien moet ik je schrijven,
mijn woorden blijven steken,
alsof verlangen
geen grammatica verdraagt.
Ik hoop dat je het voelt,
maar niet begrijpt…
Traumatisch
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
323 Het was geen klap.
Het was herhaling.
Een dag van verschuiving
tot het normaal werd.
Het leert je niet schreeuwen,
maar wachten.
Scannen.
Overleven in stilte
alsof stilte geen keuze is
maar wet.
Mijn lichaam gelooft niet in later.
Alleen nu of nooit.
Mijn hart staat op scherp,
alsof rust
een aankondiging is
van breken.
Het kent…
Fluisteringen van een Empaat
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
279 Luister, kind van een al te groot hart,
wij hebben de last gevoeld die je draagt.
De wilgen buigen voor je smart,
hun bladeren trillen van begrip,
hun wortels verstrengeld in het verdriet van eeuwen.
De wind herinnert zich elke schreeuw die je niet kon negeren.
Elke onrechtvaardigheid die je doorboorde.
Terwijl anderen hun gezicht afkeerden…
Sepultuur
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
277 Ze zeiden iets over troost.
Niets kwam aan.
Iets in mij gaf mee.
De jas rook nog naar jou,
langzaam verdween het naar niets.
Sindsdien ademt de wereld traag.
Ik beweeg, maar raak niets.
Alles wat jij was
past nu op een kaart.…
Jij en ik
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
179 Jij en ik we zijn geblessed.
Jij en ik mogen niet klagen.
Jij en ik zijn soms gestrest.
Als het kon zou ik je vragen.
Om jezelf iets meer te gunnen en je last met trots te blijven dragen.
Het licht dat in je hart schijnt zal het donker doen vervagen.
Ik zie wat jouw ogen zagen en zal dat zien totdat ze sluiten.
Muur gebouwd en het voelt…
Troosttuin
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
140 Bij de boom die haar schaduw
met iedereen deelt, groeit troost in het
open midden van je aandacht. Daar, tussen licht en
schaduw, merk je telkens weer hoe je adem vanzelf ruimte krijgt.…
Verwant
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
194 Na zijn overlijden zoeken
we over de leegte heen
elkaars warmte
Rituelen zijn te koud
voor onze ziel
We blijven dichterbij
in de onderstroom
waar we zij aan zij
verder groeien
Hij is waar hij was
midden in de kring
naast de open plek
die we beschutten
met de bloemen die
we hier laten bloeien…
De natuur sterft in kleur
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
6 De natuur sterft in kleur,
alsof afscheid zacht wil zijn.
Je koos je eigen moment.
Het was stil,
en je was klaar.
Jij ging
niet weg
maar uit de nacht
naar de overkant.
De natuur sterft in kleur.
Wat je losliet,
ging zonder strijd
en kwam in vrede aan…