989 resultaten.
woorden
hartenkreet
4.1 met 16 stemmen
1.148 zullen nooit dat niveau bereiken
sprak plus geëmotioneerd
daarvoor geldt een studie
hebben wij nooit geleerd
De min sprak bedachtzaam
was het er duidelijk niet mee eens
Stel wij waren er niet
er was niets te berekenen
troosteloos gegeven vind je niet
Ja dat kan jij nu wel stellen
sprak de plus met sombere stem
In zijn hoofd een diepe rimpel…
Billboards
gedicht
5.0 met 1 stemmen
7.007 En wij, met onze rimpels, leugentjes,
gebreken en oneffenheden, stuk
voor stuk tot onze nek vol eigen bloed,
gebeten op geluk en overvloed,
wij rijden door de domme avond,
dromen muren om ons heen, dag in,
dag uit, en komen thuis, speuren
zenders af en gaan naar bed. Het mysterie
van het laatste onrecht! Algehele
roofzucht! Perfectie!…
In gedachten
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
2.976 Rimpels zijn niet meer te tellen
Als ik even naar je toe ga.
Om over mijn dag te vertellen.
Voel ik jou naast mij op de bank.
Dat maakt mij rustig en tevree.
Mijn hart stroomt vol met dank.
In gedachten ga jij met mij mee.…
Bij het krieken van de dag
netgedicht
4.8 met 14 stemmen
611 Wittig blauw kleurt de lucht over
de grenzen van de morgen, die nog
verscholen ligt in dunne mist, met daar
bovenuit, zo lijkt van alles los, halfslachtig
de stam en kruin van het berkenbos,
langs water, diep en donker met
lange grijze rimpels van de nacht
staan dun de stengels diep dicht bijeen
met hun fluwelen pluim als wachters
roerloos…
Jantje met de klompen
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
799 Het heeft het leven gezocht
vaak met haast, in schroom
in al wat hij beleven mocht
in een ooit nog te schrijven
droom, door anderen weer verkocht,
beleefde het als gisteren wat
hij altijd wist, onbetwist de
afhankelijkheid door tijd beroerd
als rimpels door het leven en
als huivering over het water voer
werden beelden geleidelijk gewist…
Nimue
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
630 ik ken een waterpartij
die na de val
rimpelloos
de plas vormt
onpeilbaar diep
donkerblauw delfisch
om de maan
komt zij, wit
feeëriek
en beroert de spiegel
één rimpeling
verspreidt zich
omarmt haar
gaat verder
middenin de plas
een hand
omhoog gestrekt
als invitatie
geen fakkel
geen zwaard
alleen de uitnodiging…
Dal van de Geul
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
592 Die legde een zilveren schijn
over de rimpelingen
in de duizend kronkelingen der rivier,
waarlangs wij liepen,
een lange sliert.
Her en der las ik een gedicht,
in metaal gegrift.
Runderen kwamen rustig op ons toe,
enkele pas gespeende met wat zotter gedoe.…
een zacht nieuwjaar
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
673 ik hoor zachtheid nog voor
de winter kraakt
zachtheid van
zomaar vensters die flonkeren
in donkere straten
ik zie mensen fluisterend praten
binnen branden kaarsen
getemperd licht vervaagt
de rimpels in een oud gezicht
onherbergzaam gaat de weg
langs kreupelhout en rottend blad
toch zijn de geuren vers en fris
alsof er in het afgelopen…
Huidhonger
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
520 Strijk mijn rimpels glad, al is het maar voor even
Stil mijn huidhonger, maar doe het zacht en teder.
Laat gelukhormonen stromen,
wanneer wij ineen gevlochten
wachten op het eerste morgenlicht.
Zwevend verlangen op flarden ochtendmist,
Intens geluk,
weer samen,
één……
Tot aan de einder in 't vergezicht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
406 slangenbeet
de ruimte omfloerst door zwarte rook
een toren met gruis vermolmd hout en een pook
op voorjaarswind zingt een kind uit 't duister ontslagen
rondom de geur van bloesem en insectenplagen
ik kijk naar blauwe hemel en bonte bloemen in de tuin
lelies teder wit, naar 't korte gras, de schors van boom, de kruin
en zwanen op rimpelige…
met een tegenvleugpen
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
610 verrijzen
schitteren in paleizen
bergen beklimmen
hun toppen bedwingen
omhoog kijken en
mijn ego verrijken
druk doen en draven
vooral aandacht vragen
en jij
lijken de tijden
voor jou af te lopen
of zullen wij
zoals we ooit waren
elkaar teder sparen
en samen reizen
lopen door paradijzen
wandelen langs bergen
dalen met beekjes
die rimpelend…
druipend tafereel
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
469 op de zijkanten
de achterhoofden leunend tegen het omvallen
plasjes rubberzool sparen geultjes uit
en verder in ’t water een vege zwaan
uitgesmeerd met streekjes schaduw
zijn buurvrouwtjes hoofd uitgeveegd' abstractie
van Siamese tweeling een overvliegende zwaluw
vliegt er doorheen
de zwaan klapwiekt kregelig
en slaat het silhouet rimpelend…
Een kinderspiegel
gedicht
5.0 met 7 stemmen
9.071 'Als ik oud word neem ik blonde krullen
ik neem geen spataders, geen onderkin,
en als ik rimpels krijg omdat ik vijftig ben
dan neem ik vrolijke, niet van die lange om mijn mond
alleen wat kraaiepootjes om mijn ogen.
Ik ga nooit liegen of bedriegen, waarom zou ik
en niemand gaat ooit liegen tegen mij.…
Scheiding
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
643 beloven elkaar eeuwige trouw
Tot de dood ons scheidt
Tijdens zo’n onecht verbond
toont men reeds een keer berouw
Het leven gehuld in gestrande rouw
De liefde is tevens tot haat bereid
Kinderen offeren zich in de stof
De een is schuldig, voor de ander de lof
Een enkeling gaat samen tot het bittere eind
Diamanten schitteren verfijnd
Rimpels…
Zonder titel
netgedicht
1.4 met 12 stemmen
397 Ik voel de wereld altijd iets te luid binnenkomen
maar bij jou wordt zelfs het zachte weer hoorbaar
alsof elke rimpeling in mij eindelijk mag bestaan
zonder dat ik me hoef te verbergen voor mijn eigen diepte
Jouw nabijheid raakt me als licht dat niet brandt
maar rustig neerkomt op plekken die lang onaangeraakt bleven
waar ik mijn adem terugvind…
De spiegeling van de ziel
netgedicht
2.3 met 20 stemmen
578 Geen rimpeling
verstoort de ruime rust, waarin de lucht en de aarde elkaar raken.
Bomen zie ik recht in de
heldere spiegel staan, elk blaadje scherp
en zonder oordeel aanwezig. Zoals het water ontvangt
wat de hemel geeft, zo laat ik de ballast eindelijk naar de bodem zakken.…
Thuiskomen
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
530 Langzaam word ik een
deel van de rimpeling in de poel, een
spiegel voor wat onbenoemd mag blijven. Geen grens
tussen stammen en mijzelf, slechts de hartslag van dit zwijgende bos.…
DE ZEGGINGSKRACHT VAN VERVAL
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
411 met haar jonge twijgen zal je blik
vaak snel naar de schoonheid van
die oude getekende boom uitwijken
haar bast is niet strak ongetekend kaal
nee zij is een persoonlijkheid
die ons toespreekt met haar schors
noestig soms timide een beetje nors
maar ze heeft een doorleefd verhaal
net als een opa op dat bankje
in wiens vertrokken rimpels…
Bevlogen
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
1.175 dalend
ging ze weer op haar bek
maar brak geen vleugels
meer, de pennen hadden
zich gehecht aan een
verloren beeld geschreven
met lange witte lijnen
in een donderende lucht
zelden vloog zij laag genoeg
om haar ik te aanschouwen
eenmaal ontweek ze een
blikseminslag, daalde tot
vlak boven het water
zag omgeven door zachte
rimpels…
Ik, jij, wij .....
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.665 Ik blaas de rimpels van jouw voorhoofd
jij kust het kuiltje in mijn kin
ik laat jouw kraaienpootjes dansen
jij geeft duistere ogen weer zin
Ik proef de warmte in ons leven
jij raakt mij zachtjes even aan
ik vat teder jouw beide handen
jij laat mijn vingers zachtjes gaan
Ik voel jouw ingehouden passie
jij raakt de lijnen in mijn gezicht…
Vóór de regen
poëzie
3.4 met 25 stemmen
3.892 Een korte, blijde rimpeling
Sprak van de zaligheid,
Waarmee het meer het koeltje omving,
Stil aan zijn borst gevlijd.
De bloempjes knikten loom
En slaperig elkander toe,
De blaadjes hingen slap en moe
Te dutten aan de boom.
Ik zat te wachten en het was
Me als wist ik, wat er kwam.…
Groot en uitgestrekt
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.180 Mijn tijd hier, slechts een rimpeling in een oceaan,
een stofje in een eeuwigheid van zand.
Wie draagt mij in herinnering?
Wat is er gedaan, waar ben ik geweest?
Hoe klein zijn mijn sporen in de velden van het bewustzijn.
Ach mocht ik worden gedragen in genegenheid.
Wie ik, ik ben uw geschiedenis, ik ben uw verleden.…
Bruxelles/Place des Chasseurs
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.118 Jong eikeloof, goudgeel doorstraald,
rimpelend bij de ochtendbries :
de zoelte woelt weg door de straat
langsheen ‘t huis met Horta-fries.
Kragende arduinkorbelen
torsen fier het sierbalkon
waar geraniums ravelen
doorheen ‘t smeedwerk naar de zon.
Onder baldakijn met leuze
schuiven ramen traag omhoog.…
Ook waanzinnige dichters worden ouder (een Odyssee)
netgedicht
4.7 met 34 stemmen
959 Ik voel de zon opeens veel kouder
op mijn rimpelige huid
en zie reflecties jaren ouder
dan de dromen in mijn oog.
Onder de spiegel van de zee
kruisen wanstaltige kwallen.
Kom! Steek een hand in mijn borst
en zoek naar mijn hart!
Bind me vast aan de
pijnhouten mast van dit schip,
want angst maakt de dood
tot een schuilplaats.…
Vier manieren om op iemand te wachten
gedicht
3.6 met 57 stemmen
22.794 Je handen
strijken rimpels in het tafellaken glad
rond een gerecht dat moeilijk en te veel
voor twee en niet als op het plaatje is,
maar ruikt, het ruikt de ramen uit, het
doet zijn best niet in te zakken, zoals
een ingehouden buik niet bol te zijn -
ook andersom is vergelijken.
2 Lopend.…
pas op je tellen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
821 staat men er zelden echt voor stil
maar spatten rimpels en bellen
zijn figuren die ontstaan door regen
in het gevolg van regen
weer worden verstoord door regen
en dat
in enkele honderdsten van tellen
vallende druppels die we op het raakogenblik
in slow motion vergroot gadeslaan
kaatsen eerst per kolom de lucht weer in
om daarna…
Groninger monnik
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
641 gelig, als gerimpeld perkament, zo voelt de huid
van dit boek, vol geheimen, vol gedachten,
vol van rimpels en gekromde hersenspinsels,
van hier naar straks en van daar naar nu;
ik weet, tijd en ruimte zijn ongedefinieerd,
zijn beide bewegingloos, beide mogelijk in
stilte opgelost, verkruimeld in de eeuwigheid,
waarom zou ik, monnik, dit…
Soms proef je het zoete en het leed ( uit de serie: ware nachtmerrie)
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
709 Mijn hand zocht naar zijn hoofd
haar opkomende rimpels daar in de verte,
de woorden fluisterden een eeuwig verbond
een bemind gezicht, ik greep het sterke visioen.
Het geschenk was licht de bedoeling zwaar.
Kwasten werden net als de kroontjespen
de inkt en het palet overstroomd door het licht.…
Als iemand mij nou maar
gedicht
3.6 met 18 stemmen
23.945 Als iemand mij nou maar had opgeraapt,
er was niets aan de hand geweest,
ik was kastanjebruin geweest,
ik had geglansd, geglansd,
wat later was ik wat gaan rimpelen,
en dan, nou ja, maar nu,
nu moet ik onvrijwillig transformeren
en niet zo'n beetje ook.…
op weg
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.214 vrachtwagens, dit hebben we gezien
en gezien heb ik jou, ik herken je nog, zo zou ik het over jou zeggen
als ik je toen kon zien maar zo weinig foto's
Vanavond 'On the Road' met uitzicht over het IJ
in het oog waar normaal alle tranen inspringen van geluk
maar nu treur ik als geen ander
en denk aan:
kikkers een vijver
en even die rimpeling…