1749 resultaten.
Dolende Julia
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
464 drukke gebaren
natuurlijk zegt zij geen woord
strijkt geen vingers door mijn haar
immers lang geleden overgegaan
Zij komt zomaar wat bij me spoken
voelde mijn eenzaamheid, het samen zijn
de afwas doen of het Indisch koken
Dan gaat ze weer want ze is bang
dat ik boos word en te veel verlang
Over honderd jaar komt zij nog
ik inmiddels tot stof…
Zoete vruchten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
487 o, oeverloze dagen
zonder warme hartenklop
eertijds tevreden kraaiend
gezoogd aan jouw borst
melk uit de moederspeen
getart zonder erbarmen
een levenloze pop
spotvogels hinken om beurten
twee keer op het linker en
het rechterbeen
opgetild uit het stof der aarde
rondom witte wolken
het blauw van vleugels
een grenzenloos erbarmen…
Heldenfeiten
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
517 Zo wisselt hij van stof.
En van uniek beleid.
Tegelijkertijd!
Dichters mogen over heldenfeiten,
nee, moeten wel daarover dichten,
want Trump is geen Fake of News.
Dichters zijn geen journalisten.
Donald houdt niet van taboes.
Niet van voorspelbaarheid.
Trump houdt van zijn wijsheid.
Van hele vreemde vrouwen.
Van goedgelovigheid.…
Hoop doet leven
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
426 de rollende storm en bomen gerooid
takken met armen te mager om te loven
Van wie het helste kwaad ontmoet
die bijna zijn vergaan
in het weerlicht zien we ze staan
rondom schaduwen en donkere wolken
ach hoe getergd zijn de volken
Het schreien en zuchten
bliksemend onder donkere luchten
die onze wateren doorkruisen
hemelhoog stof…
voorheen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
445 elke dag is het een beetje warmer in de kamer
die geurt in besloten kring
de planten krijgen water bij elke aanwezigheid
geen lucht, daarvan is niet genoeg
zweet staat op de muur gemaakt van
stof en stiksels
op verstomde kasten staan snuisterijen uit
zelfgemaakte landen
dieper dan een boom wortelen kan
klinkt hier schuld en twijfel…
WAT ALS ...
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
549 wat als ik …
een stoel zou zijn
zo’n doodgewone eetkamerstoel
recht en stabiel
met vier poten op de grond
van stevig leer of onverslijtbare stof
gemakkelijk verplaatsbaar
en overal in- en neer te zetten
niks geen wankelmoedigheid
bereid om elke persoon of lot
te dragen zonder protest
en die zich gewillig onder de tafel
zou laten…
zonnebloem
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
570 een raaf blinkt
als staal in het zonlicht
het avondrood kleurt de daken
het boomblad wiegt in de wind
het rode stof van puin
waait uiteen in lege straten
de mus klemt zich vast
aan de rand van de dakgoot
de nacht vergrendelt de lippen
legt je het zwijgen op
we weten van wrede mensenhanden
van sterven in een koude leegte
en…
Explosief
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
502 Wanneer dan ’t stof van d’explosie
Mij terugbrengt in ’t hier en nu,
Weet ik waarom ik jou zo graag zie.…
versplinterde vleugels
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
238 Mijn hart, een caged vogel, klapt
tegen tralies van bitter stof en leugens,
maar stijgt, stijgt als maanstof in olie-
zwarte aderen, fenomenaal gebroken.
Dromen drogen op als rozijnen in razernij,
festeren, stinken, exploderen in keel-
hete schreeuwen – toch draag ik jouw afwezigheid
in mijn borst als veer zonder einde.…
Het stoffige zilverglas
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
127 De gezichten in het glas
waren ooit van vlees en bloed
een jonge man met vrome ogen
een moeder die zacht zong
nu zijn ze opgelost
in het kille kwikzilver van de tijd
hij schraapt de achterkant
van de spiegel kaal
in de hoop een glimp
van zijn eigen jeugd op te graven
maar hij vindt slechts
het stof van een mislukt bestaan
zijn vingers…
De wijnkan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
12 Op tafel stond de wijnkan klaar
bij lach en licht en zomers weer
de merels floten buiten daar
alsof ze wisten van geen keer
Ik dronk een slok en hoorde zee
het eendere geruis van zand
alsof de golven zacht en mee
mijn kleine haast al onderhand
Laat af van hoop, zei iemand mild
drink voordat stof een kom herneemt
de kan ging rond, de…
een laagland zonder dijk
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
916 ik schep werelden
van pool tot evenaar
kies landen aan de stranden
met een goddelijk gebaar
soms laat ik woestijnen
verdwijnen in de regen
van een ogenblik, in even
lente ben ik al in mijn schik
ik breek de berg tot rots
storm stof door de ravijnen
zorg dat ze verdwijnen
in een laagland zonder dijk
dan heeft de zee het rijk
alleen…
Choreografie 3945
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
1.034 (aanzwellende marsmuziek)
De drom marcheert
bruut en massief gesloten
in kreeftengang
zeer langzaam
links - en rechts
- en weer terug
immer de stenen blik
naar voren - nimmer omlaag
waar het vertrappen
verstard in de cadans der voeten
verplettert elk die valt
onder die stamp
harder dan ijzer
wordt aarde stof
steen gruis
blinde…
roodkoper is de herfstlach
netgedicht
3.7 met 21 stemmen
9.741 roodkoper is de herfstlach
ze fonkelt in het glas cognac
de middag geurend naar tabak
je ademt stilte en in blauwe
rook danst stof tussen de muren
in rust gaan uren langer duren
het wild dat weer een zomer
heeft geoogst is al geschoten
hangt verstervend aan de poten
ook de voorraad is gedroogd
wijn van druiven door de zon gekust…
M A A G D E N G R O E N
poëzie
3.8 met 20 stemmen
3.043 Doch neen: ‘t onedel stof,
hierboven onbekend,
geschonden hebben zal ‘t,
eer nog de zomer endt!…
De Tijdmolen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
817 Liever gebroken door de storm dan in een zachte
bries door houtworm weggevreten
maal ik zolang ik sta en wind vang door
tot mij het uur aanwaait van weten
of ik tot stof uiteenval, werkend ben versleten,
dan wel tot de gebrokenen behoor.…
Klein heelal
gedicht
2.9 met 31 stemmen
13.450 Ik zocht me een plek in het Turkse bad
waar warme mist je huid bewasemt
en fibersterren van kleur verschieten
en steeg op met m'n gedachten
tot ik dacht dat ik niet meer dacht
en de aarde bleef hangen in haar baan
ver van m'n aangekleed bestaan zag ik
mensen verdwijnen waar ze kwamen
stof tussen de hemellichamen
De stoom trok weg in…
Met passieloos verlof
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
2.305 Veilig daar, bedekt door stof,
de gratie vervangen, door teder emotie gestorven.
Wat rest is een vlek, met passieloos verlof...
Een belastend drama,
geen liefde zo zwaar.
Een vergroot panorama,
mijn hart kijkt ernaar...
Zo zwart kan het zijn,
gearceerd door het licht.
De ruimte te klein,
door liefde ontwricht..…
Wat sprankjes hoop
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
858 de krochten
stille kelders waar
om leven werd gevochten
vastgekluisterd aan de
muren die hun zonden in
zwarte schimmels spochtten
toortste in
verlichten bracht
wat sprankjes hoop
die de dood voor even
nog deed zwichten
in de balzaal was
de open haard nog aan
we dronken wat en dansten
om het leven te plaveien
weer het stof…
Daar in rottende bladeren
gedicht
3.1 met 128 stemmen
20.518 Hij vindt
zichzelf in stof dat hem aan aarde bindt.
Daar in rottende bladeren ontwaakt
de ringslang - die lange zinnen verbindt,
dat rappe, doortastende woordenlint -
door jubelzangen alert gemaakt
op warme hapjes in de buurt. Dat smaakt.…
Kelder
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
920 Als gekurkte flessen in een rek
liggen mijn gedichten daar
in schemerduister op hun stek
in stof gedompeld rijp en klaar
Gevuld met rood of wit of wijn
nooit gekend naast fraai bekroond
een teugje awater of een slok azijn
lauwerkrans naast nooit beloond
Sprankelend drupt op zielloos dood
soms liggen ze te kruisbestuiven
de geur en smaak…
zonnebloempit
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
808 jouw geel oog moet nog open
het volgt de boog van de bal
broeierig licht dat een blikveld vult
eenmaal ontloken verstart jouw stengel
dan wijs je met knikkend hoofd
naar de gloed van het oosten
moe van woeste snavels en stof
ik proef jouw pit in brood
je glanst op een rooster
droog wentel ik je
in een jas van meel en zout
je kan…
na de noen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
694 hij zit wijs en grijs
tussen de rijen boeken
en keuvelt over het leven
het geven en het nemen
als de nestor die hij is
vergeelde pagina's kijken mee
over zijn gebogen schouders
wanneer hij anekdotes oprakelt
het stof deert hem niet zo
onverschillig in de lucht
vult hij minzaam de glazen
met het vocht dat in het verleden
zo liefdevol…
MONUMENT (pasen)
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.231 Het open graf staat als een monument
dat leven tot z'n recht laat komen,
al wacht onder dit firmament
de vijand die zijn tijden kent
met open armen het moment;
de afbraak van de aardse tent,
het open graf staat als een monument
dat leven tot z'n recht laat komen,
Gods kinderen uit stof genomen:
in Christus staan zij op in één moment,
de…
lichaamstaal
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
1.644 hier huizen hoofd en hersenen der natie
een linkerhand doet zaken op de pof
de rechtervuist is handig met verlof
het warme hart schoorvoetend uit de gratie
de middelvinger zorgt voor consternatie
een gladde tong is dubbellang van stof
geheugen wordt geplaagd door Korsakov
de huid heeft zelden last van transpiratie
wat klieren bekken onbehoorlijk…
zware stemmen
netgedicht
4.0 met 25 stemmen
991 engelenraam
kriskas kruipend door de uren
die alleen ’s nachts de spiegels
bedekten met stenen
van opgestapelde zondes
en na afloop
wanneer wind mijn naam deelde
met de dood, het dorstend antwoord
gaf
zonk de stilte opnieuw
in bomen en in mijn grondloze
lichaam
dat het rustbed werd
van radeloze tijd, wit de wimpers
in het stof…
Oude vriend
gedicht
2.2 met 651 stemmen
97.377 Je pakt wel eens een bandje uit een kast,
blaast er het stof af en al bij de eerste zinnen
wandel je lang vergeten paradijzen binnen,
weer als vanouds ontroerd en weer opnieuw verrast.…
In een afscheidsgroet
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
751 ik nam je hand
in je ogen zag ik muren breken
vergeten zorgen weer bewegen
in het stof van niet meer weten
je blik verwees mij naar de verte
lichaam in een afscheidsgroet
je gezicht verzachtte in zijn trekken
je mompelde het gaat je goed
ik bouw een wereld met mijn eigen wegen
slecht horizonnen stuk voor stuk
ik zal bekrompen beelden wreken…
Stedelijk nat
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
732 Omringd door de geur
van verse natte straten
verdwijnt de droge blues
van een te vroege zomer
het weinig groen leeft op
door wat het kan absorberen
te midden van het steen
en neergeslagen stof
het is stil in de stad
een eenzame paraplu
haast zich verdwaasd
op weg naar onbekend
twee verslaafden
paffen hun genot
onder de brede luifel…
Xestobium Rufovillosum
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
589 het moge u nu al duidelijk zijn
dat het gaat over een ongrijpbaar fenomeen
haast met een psychologische diepte
een wezen wroetend door zijn wereld
dát heeft hij met ons bestaan nagenoeg gemeen
buiten schot baant hij zijn weg
doch kan veel stof doen opwaaien
knaagt blindelings vaak aan edele kunst
weet zichzelf in de leegte om te draaien
voor…