1707 resultaten.
Nagalm
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
4.739 zwegen
de woning was mij jaren zeer genegen
ze bood mij warmte en bescherming aan
nu heeft zij zich gekwetst van mij ontdaan
het stroomde mij vanuit de kamers tegen
ik sluit het raam voor nieuwe regenvlagen
en neem de laatste foto’s van de wand
vergeelde beelden uit vervlogen dagen
dan wikkel ik mijn leven in een krant
de ingepakte klok…
de goedemorgenboom is kaal
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
979 de goedemorgenboom is kaal
een enkel blad is blijven hangen
ritselt in de vroegemiddagtaal en
valt voor wie de nacht heeft doorgehaald
de eerste vielen toen het licht
nog donker was, wekkers stilte
kraakten, stemmen zachtjes praatten
en het goedenacht langzaam vervaagde
als dan de klok de mensen drijft
en aan ontmoeten is niet te ontkomen…
Hoe is 't daar...?
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
1.024 Hier fluiten de vogels allang niet meer
De zomer heeft plaatsgemaakt voor de winter
Kaal gewaaide bomen komen tot inkeer
Hier waar de klok niet meer verder wilt tikken
Hier vind je geen hoop… geen dromen
Straten worden versierd door rondslingerend afval
Maar nergens insecten die er op afkomen
Want hier sterven zelfs iemands herinneringen…
Midden in de kamer...
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.178 Aan de linker muur hangt een klok,
de tijd tikt weg.
Aan de rechter muur hangt een schilderij.
Het laat de polder zien uit een ver verleden.
De koeien liggen in de wei,
het water stroomt kalmpjes voort.
Voor me is een raam.
De auto's razen voorbij,
de tram komt langs,
mensen haasten zich om op tijd te komen.
Achter me is de deur.…
Vlucht
netgedicht
4.0 met 41 stemmen
2.481 Zij wentelt zich in zoete vergetelheid
De wijzers van de klok zijn gestopt
Een vlucht uit de wrede werkelijkheid
De vlinder verschrompelt en verpopt
Zich terug naar haar veilige kindheid
Vermoeid dwaalt haar rusteloze geest
Teveel is haar doelloos kil en vreemd
Het vreet aan haar als een wild beest
Zelfs thuis voelt ze zich ontheemd
Dit…
In memoriam mijzelf.
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
1.448 In brons gegoten
klokken galmen luid
mijn ingetogen uitvaart uit
de mensen droef gelaten
schrijden voort in lange rijen
zij volgen zo eerbiedig stil
wat er nog rest van mij
met houten sier omsloten
vier zwarte raven sleuren
aan het koperen beslag
zij trachten even triest
te lijken als zij die volgen
hun gedachten ingesloten
In steen…
bibberkoorts
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
1.469 Ah tergende klok.
Haar lenden worden stram van verwaarlozing.
De vrieskou van de ochtend
Kevers kruipen door mijn aders.
Ik vind de macht die uit mijn navel gulpt.
Een worsteling met de draak
En dan de vrieskou van de zeebodem.
Mijn ademnood
Als ik verdwijn in haar armen.…
Een schreeuw van protest
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.029 en de pijn
Binnen in me voel ik angst
Binnen in me voel ik verdriet
Binnen in me voel ik het verlies
Binnen in me voel ik de eenzaamheid
Binnen in me hoor ik de gewonden schreeuwen
Wil niemand dit dan horen ik schreeuw het uit
Stop mensen stop dit is genoeg dit was te veel
Vrede moet het worden en alles weer goed, heel gewoon
Zullen we de klok…
Meisje
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.292 Na school luidt ze de klokken van de avond.
Vederlicht vlees, soepele benen.
Leest het geluk van de schorpioen in 'Elle'.
Alles wat volgt O
Marineblauwe parel
Ontwakende schoot
Giftig teken
In een knip schoof ze uit de vruchtenzee,
rijk aan diepte en gesis.
Blije kreetjes galmen in het hoofd.
Het brandt onder mijn navel.…
nadagen
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
1.780 de zon doet ongelofelijk zijn best
smijt onbaatzuchtig met de laatste krachten
-de kou laat nu niet lang meer op zich wachten-
hij strooit de levensvreugd die hem nog rest
de zomergasten zijn nog niet vertrokken
ze wachten op het teken voor de vlucht
de stilte wordt verbroken door gerucht
vanuit de verte roepen zacht de klokken
je strompelt…
Moeders krankheid
poëzie
2.8 met 13 stemmen
3.506 "Zo moeder eens moest sterven,"
Zei 't oudste van de drij,
"De grote klok zou luiden,
De kindren zeggen 't mij."
Zijn broerken sprak: "Dan zouden
Wij nooit naar school meer gaan
En al de boomkens verplanten,
Die in het hoveken staan."
En 't kleinste riep, wijl 't denkbeeld
Zijn hertje kloppen deed:
"'k Zou mijn pop een rokje…
HERSTART
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.011 De klok teruggezet,
de film gespoeld naar herbegin: Vredig
wordt het nieuwe jaar betreden. Er is
geen vuiltje aan de lucht… De wens
blijkt de stiefvader van de gedachte.…
Even
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.062 traag haar adem, huid en haren grauw
haar volle lippen haast ijzig blauw
Een lichte zucht: dus je bent gekomen
mijn dochter weet ervan - van bijna alles dan
ze zegt nog meer met weinig woorden
hij luistert slechts, herdenkt hun dromen
Plots een hand, klam en koud
hou me vast, net als toen
zeg dat je zielsveel van mij houdt
Hij polst de klok…
Werkelijkheid
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
902 Zes lantaarns op een rijtje
Lichtpunten achter vensterglas
Als ik met mijn leesbril kijk
Zie ik zes verlichte klokken
Of een verlichte wielstructuur
In ieder van de geel-oranje zes
Alleen herken ik niet het uur
Wel is het weer een wijze les
De werkelijk toont zich sterk
Op vele en meerdere wijzen
Geen mens kan vaak bewijzen
Dat zijn…
Afscheid
hartenkreet
3.5 met 26 stemmen
3.404 Het raam met in de verte de toren
met de klok die ik vanuit mijn bed
kon zien.
Beneden hoorde ik de zware stem
van vader en af en toe hoestte hij.
In de verte een brommer
of een auto en nog verder weg,
veel verder, voorbij de stilte
van het weiland, hoorde ik een trein.…
liefde en geluk
hartenkreet
2.8 met 17 stemmen
3.758 Ze horen wel de klokken luiden,
voor liefde en geluk
Je kleine hoofdje
denkt geen slechte dingen
je mondje kan nog
niet vrolijk zingen,
Maar straks spreekt het
van liefde en geluk.
En als ik er niet meer ben
In donk're, zware tijden,
Ga het licht in,
Het donker mijden
En zoek dan
naar liefde en geluk.…
POORT VAN HET NIEUWE JAAR
netgedicht
3.0 met 14 stemmen
2.355 Niet achterom
kijken
Beslist niet
achterom kijken
Januari al
een enkel etmaal oud
Decemberdagen met
feesten afgerond
Wisten even niet
van overgave
Wisten even niet
van afscheid
Wisten even niet
van wijken
Op klokke twaalf
gingen we de stadspoort door
De brug over
van het vergeten
En kijken nu,
kijken onze ogen…
Het huis
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
1.504 Het huis
waar ik als kind
zoveel beleefde,
mijn thuis,
heb ik vandaag
voor 't laatst bezocht
de kamer, waar
door het eentonig tikken
van de klok
de stilte stiller leek
en ik verscholen
onder het bureau
mijn droomverhalen speelde,
kent de rust niet meer
de zolder,
waar de diepe kast
mijn schuilplaats was,
laat ik mijn angsten na…
Toen en nu James Taylor
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
738 Videoud
Ze zei spontaan verliefd
James Taylor is een stuk,
ik schrijf een brief
Ik zei: ach kom
kijk op zijn klok:
te ver vooruit voor jou,
het is een video
van jaren her
Toen viel er als sneeuw
heel veel stilte
als jaren
voor haar
Ik kon het niet helpen
DVD
Ze zegt het niet,
ze denkt het, ja:
die jeans die heupwieg,…
Deze stad
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
985 plaats
Voel ik hier de stenen grond
Hieronder is het niets
Waarin de stad zijn oorsprong vond
Stukken van achter mij
Zijn hier nabij
Hier staan gebouwen van voor mijn tijd
Deze stad die langzaam slijt
Zoals het leven van een ieder
In een zwart gat glijdt
Over de straten, langs de grachten
Staan eeuwenoude gedachten
De kerk klinkt klokken…
leven krimpt tot een gebaar
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
624 de klok verslaat de tijd al trager
leven krimpt tot een gebaar en blik
langzaam is er rust gekomen
als stilte in de ochtendmist
huizen dromen tegen heuvels
onder hemels wit en blauw
zachte flarden ruisen uit het dal
vermengd met geuren van verval
water kabbelt litanieën
pluizen dollen in de wind
kleuren delen groenversnijdend
schilderachtig…
Happy Single
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
2.191 rooddoorlopen
dikke tranen
tekenen van oud zeer
hart gebroken
doodse stilte
herinnering aan weleer
de klok die tikt
de koffie loopt
jouw foto aan de muur
een gouden ring
een ochtendzoen
mijn hart nog vol met vuur
moderne kunst
en appeltaart
we hadden veel gemeen
Barcelona
Rome, Praag
toch liet jij mij alleen
opnieuw begonnen…
Je bent er niet
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.936 Ik hoor de klokken luiden in het dorp.
Ik hoor mijn hart slaan, met elke slag
Ben je verder weg.
Ben je er niet.…
Gevecht
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
603 Het tikken van een klok.
De tijd vloog, maar is altijd gebleven.
Zo ook het leven.
Tot op een zaterdag,
de winkels zijn pas net gesloten,
en de stok tikt naar de rand van een perron.
De trein komt langsgereden
En de man,
de oude man met stok,
in gebeden tot zichzelf gekomen
vecht het ultiem gevecht.
Zijn tijd is om.…
Ontsnapt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
528 Hoor je de klok tikken tijdens het idee
dat de tijd niet met je mee
maar achteruit je gedachten verlaat
en je alleen maar naar beneden gaat.
Vergeet niet het lemmet van je mes los te laten
voor het je kan raken.
- Ik weet dat dat de bedoeling is,
maar wie weet steek je mis. -…
Afscheid.
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
703 Met betraande ogen kijk ik naar die
grote klok waar de wijzers net hamers
zijn, die in mijn hart de spijkers slaan.
Er klinkt een fluitsignaal, moet je laten gaan
ik dacht dat onze liefde was voor het leven
ben jij alles vergeten wat wij samen deelden.…
Een meer van jaren...
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
495 't Was niet zo jong meer
Misschien zelfs oud
Een heldere avond
Met volle maan op
Een meer van jaren
Die zijn verstreken, terwijl
De wereld verder gaat met
Draaien in een vaart die
Voor menigeen gewoon niet
Meer is te vatten, daar
De tijd sneller is dan
De mens ooit zal zijn...Onge-
evenaard raast hij voorbij
De slinger van de klok…
Schaapherders' aanbidding
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
606 Vreugde
Dans
-----
Twee klokken hangen in de to-
ren. Dankzij een gift en donaties
In gebed en reflectie
Een kaarsje branden
In gedachten. Laatste
Kans?
Trollhättans Kyrka/Vastergötland - Zweden, 1989…
Status*
netgedicht
3.9 met 27 stemmen
3.109 De klok luidt voor wat zonder regelmaat
de harmonie tot op mijn bot kastijdt.
Tot in de kleinste details uitvergroot
blijft mijn status in mist gehuld. Het licht
ontnomen aan het verloren evenwicht
trekt klinische conclusies uit het lood.
Hoe waar is uw bedenkelijk gezicht:
voortleven zal ik, ook al ga ik dood.…
Sterven. I.
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.142 't Is het Leven dat henengaat,
Stadig, stil,
Als zoveel dat altijd verder gaat
En toch niet heengaan wil;
Als elke tik van de klok, die uur
Nà uur slaat,
En nieuwe voortdringt, en ze één voor één,
Eén voor één sterven laat;
Als elke vonk in de vlammende haard,
Vuur een poos,
Door 't vuur geboren, door 't vuur verjaagd
En geblust…