1372 resultaten.
Ysselsteyn
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
604 Het zonlicht schijnt flauwtjes over het golvend landschap waar namen voortbestaan.
Zij aan zij in gesloten rijen bijna omarmend en eindeloos rustend na de strijd.
De blik dwalend over groene paden met zorg onderhouden alsof het schuldgevoel voortdurend wordt afgekocht maar tevens ook een ode aan de veelal onbekenden.…
Zilverlicht
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
354 In het woud waar schaduwen zweven,
waar oude stammen adem halen,
Laat het zonlicht de kruinen leven
en kleurt de morgen met gouden stralen.
Een rivier kronkelt door het veld
en draagt het glanzen van de dag.
Langs de stenen worden verhalen verteld,
op een fluistertoon die blijven mag.…
Jaargetijden
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
503 Het dekt de wortels die het in
vervlogen tijden samenbracht
en sterft er nu, alleen
Ik loop langs afgesleten paden,
enigszins verblind
door de schoonheid van het zonlicht,
dat traag door kaalgeslagen takken
een nieuw, verloren, evenwicht hervindt.…
Wereldwijde rode vlag
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
433 Zul jij daardoor steeds voorbereider vandaag de dag opstaan
na het verdwijnen van het zonlicht of weer een nieuwe maan.
Hoeveel elzen of wilgenbomen wil het rijk nog gaan neerzetten
die mede op jouw en mijn adembehoefte nauwkeuriger letten.…
Dromen van toen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
707 Witgrijze slapen omarmen een lief, levendig gezicht
een speelse ruwheid verraadt vele onverschillige dagen
van ontwapenende ongedwongenheid, zuiver welbehagen
verlangen naar weerstand, overbelicht
Ogen van zonlicht dagen, half toe, de minnende schemering
om een aandeel te houden in vergeten verdriet
in leven te houden wat het licht niet ziet…
Bij 'Prostituée, 1921' van Eugène Atget
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
609 De kleine
inham schenkt wat bescherming tegen
de triestheid van haar vak, waar
ze met een verbitterde blik naar kijkt
ze staat in het middelpunt en het
zonlicht verlicht haar, maar groter
is de schaduw om haar heen
die in onze droom een groot, donker
dennenbos rondom haar kasteel is
ver weg van de Parijse demonen
en de platte geilheid…
Een mooie dag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
517 net van straten
de fontein spreidt witte
lange vingers zilveren
vonken stuiven over
een groep kinderen
mannen bouwen een huis
de ramen open ze timmeren
kozijnen op het licht
radio’s aan hoog zingend
spuit zaagsel poederwit
de dag is binnen bereik
zelfstandig als warmte
naar de huid
jongetjes smijten hun
fietsen in het rek zonlicht…
openlucht museum
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
452 Door het intense zonlicht laag boven de horizon
tekenden zich dreigende figuren af.
De zon scheen met moeite door de wollen wolken.
Het landschap werd daardoor mooier dan ooit.
Tijdens de Herfst en de storm
is het schilderij van de natuur
elke seconde anders.…
on zinnen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
509 twee kopjes, ééntje zwart
en ééntje wit, waar nog een lepeltje in zit
met koffieschuim van coffeepads
ik zwets ervan
ik heb de broodzak weggeruimd
kruimels opgevangen, in mijn hand
toen weer geleegd en schoongeveegd
benedenwinds op meters grind
gelijk van tint
ik heb de vogels snel zien komen
bruine mus en grijze mees
ze joegen zonlicht…
Het Kind
gedicht
3.8 met 9 stemmen
5.414 Zijn ogen die het zonlicht vangen,
zijn klaar en helder als kristal
en onvertroebeld door verlangen:
ogen van voor de zondeval.
Hij glimlacht schuldeloos en wijs.
Zijn vogelstem streelt licht mijn oren.
Zijn wereld is het paradijs,
want hij is rein en ongeboren.
Ik mag mijn armen niet uitstrekken,
hem smekend met ons mee te gaan.…
Een paarse bloemenkrans
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
674 Paarse bloemen die zonder zonlicht bloeien
maar in onmacht en verdriet gaan groeien
paarse bloemen zijn wanhoop en geen zegen
ze groeien alleen langs passiewegen.
Paarse bloemen die haar jeugd hadden getooid
uit tranen en pijn veelvuldig gerooid
als doornen staken zij door haar frêle hoofd
toen alle hemellichten werden uitgedoofd.…
Omhoog zien naar de zon de waterrozen
poëzie
3.6 met 11 stemmen
872 Naar Brahman's zonlicht bloeien mijn gedachten;
Schem'ringen, koel, van zielegronden brachten
Rust aan mijn smart om wensen, lang gebroken:
Vlaag van herinn'ring woelt uit grauw vergeten
'T verleden op bij flits van plots'ling weten -
'T herrijst, 't herrijst; mijn dode wensen spoken.…
als stilte decibellen vreet
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
627 ijlheid schiet door gaten ozon
zonlicht laag vertraagd
de lange bergen kruiend ijs
spanning kraakt
als stilte decibellen vreet
anonimiteit zijn naam vergeet
in desolaat strekt
tijd in eenzaamheid de
rekbaarheid het onderkoelde
traag beginnen van het leven
dna dat zich weer splijt
met dood ten spijt…
Hartkamers
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
429 bestsellers bovenin
mijn hart heeft vele gangetjes
er staan deuren open
enkele zijn op slot
in geen enkele ruimte
is daarvan een sleutel te vinden
er hangt een bordje aan: “ verbod”
er knalt onverwachts een deur dicht
ik vergat een venster te sluiten
mijn hart zit vol avontuur
ik passeer de gesloten deuren maar
er schijnt zonlicht…
in het spel van de maan
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
749 een ruimte met gaten
welkom met drempel en slot
ruiten mijn breekbare kijk
op de wereld naar buiten
vertrouwen verankerd in muren
vrijheden binnen buiten de buren
rekwisieten genoeg voor toneel
zonlicht verpakt in kleuren van wolken
gordijnen van regen en mist
buien met wind weerlicht en donder
in het spel van de maan gaat de zon
nooit…
Getroffen herfst
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
603 Liefdevol op schoot
met dat vakantiekiekje
alleen op die plek
waar kleuren theater straalt
weer samen in het zonlicht.…
Splinters in een ziel
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
478 Noch is het dit planten van een lindeboom
om ooit ook bij hen het zonlicht te temperen,
een manier deze hitte wel buiten te houden
't tij vertrouwen 't is niet enkel het zeggen.
Deze tijd voelt compleet als andere haven,
aangelegde geleden pijn, stil venijn ervaren.…
En zag ik niet dat kind onder de treurwilg huilen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
449 periode
met een doel, terwijl de wereld woel
en soms krijg je een schaapje van de kudde op
je hart gedrukt
waarvoor je zorg moet dragen; en zorg dragen in gebed
is een grote kracht in de duisternis van de aarde
wonderlijk zijn Gods wegen
waar liefde heerst geeft God zijn zegen
de wereld is verhard de draden zijn verward
het zonlicht…
Gewoon verliefdheid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
445 Samen wandelen over lommerrijk pad
langs beek en kreek door het smaragdgroen struweel
genietend van de bloemen in zonlicht gevat
vleien wij ons in het gras, zacht als fluweel,
minnend als de tortels in hoge bomen
maken onze wereld tot ware dromen.…
In de tuin
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
445 In het groen van heden
Wordt het zonlicht
Door een onlangs verleden
Aanhoudend vermeden
Ik zie wel de rondte in de verste verte
En voel zeker de kleur van haar gloed
Of hoor je soms zachte stem die je altijd
Begeleidt in de wind die je bemint
Die voortdurend, vaak ongewild
je diepste tonen vervoert
maar uit onmacht niet
de verlossende…
Beweeg
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
564 Op als de bloemenzee in oude weidse velden
Wuif als koraal in het zonlicht
Maar ik, ik voel
het wild refrein van duizend revoluties
De punten van een molenwiek: tienduizend revoluties
Als zwart gerande langspeelplaat draai ik mezelf spleen
‘t Is niet dat ik de mensen haat of iets aan hun gebeuren
Of dat ik geen geliefde wil om alles mee…
Alsof
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
609 In de kist
de opkomende warmte
tussen latjes voel dagen
die me insust opnieuw
en opnieuw
Als klaar en bij ‘t eten
de Swami ons toelacht
met humor en rust
ben ik erbij weer in zonlicht
niet goed wetend
hoe overeind,
nadat op een traptrede gezeten
‘k me oud voel
tussen deze mooie jonge mensen
die een stoel voor me afstonden…
De laatste noot
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
533 Als ze lacht,
is het alsof zonlicht door de wolken breekt.
En voor een moment is de wereld helder,
vol beloften en onuitgesproken dromen.
Tevreden met de vertrouwde melodie van je eigen leven,
zag je het in eerste instantie niet.
Maar als de laatste noot vervaagt, besef je je,
dat zij het lied is waar je op hebt gewacht.…
Gepasseerd station
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
461 Nieuwe steden bevolken het gevoel,
laten zonlicht anders op de stenen schijnen
en hun specie als ruggenmerg zijn,
opdat wij niet verstenen tot termietenheuvels,
uitgewoonde gangen, leeg refrein.…
Skiën in het Vorarlgebergte
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
461 hoog in de bergen, wit en wijds
waar Egg in sneeuwpracht is verscholen
roept de Vorarlberg met lonkende piste
een wereld van wintersport in zonlicht
met scherpe latten door poedersneeuw
langs dennen, stil en hemels mooi
de kou die bijt, de wind die fluistert
een snelle afdaling vol met bochten
de stoeltjeslift klimt, een korte rust
boven…
Sombere stad
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
196 vertrouwde plek meer
slechts herinneringen in een hut
waarom speel je die melodie
de stad is een wildernis
niemand luistert naar jouw gezang
niemand wordt rijk van dit hart
muziek uit duistere nachten
als diep en zwart goud
wij dwalen door betonnen stegen
het zachte lied blijft onbeantwoord
de eenzaamheid valt niet op
ooit was er helder zonlicht…
Samen vooruit
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
185 Nu de drempel achter ons ligt
en de blikken van de mensen vervagen
kijken we recht in het heldere zonlicht
klaar om de hele wereld te dragen
Je vingers verstrengeld in de mijne
langs de grachten het terras en de muren
geen twijfel meer die kan verschijnen
dit gaat veel langer dan een nacht duren
Ik voel je baardhaar tegen mijn wang
een…
Wanneer de tijd vertraagt
hartenkreet
2.0 met 10 stemmen
181 Zijn warme vleugels
vangen het zonlicht zonder het vast
te houden, en ook in mij opent zich een ruimte
waarin elke indruk mag komen zonder zich op te dringen.
Een trage wind draagt
hem verder, terwijl een fijne
beweging in mijn waarneming achterblijft,
een resonantie die mijn zintuigen zachter afstemt.…
Odeur 9/11
hartenkreet
4.0 met 16 stemmen
1.312 Haar ochtend begon bij hem
aan een afgeladen ontbijttafel
vol broodjes, koffie, jus en citrusvruchten
Het zonlicht van de ochtend scheen door het open raam
weerkaatsend in haar lange ogenschijnlijk gouden haardos
Ze keek naar hem, hij naar haar
Een lachje verscheen op haar gezicht, een verlegen tronie
terwijl ze elkaar al jaren kenden
In…
't Is lang geleden (6)
poëzie
2.3 met 3 stemmen
1.125 God's wijze liefde had 't heelal geschapen:
Vol lente, net als de appelbomen bloeien;
Weldadig-groen liet voor het vee Hij groeien
Het gras, voor ons doperwtjes en knolrapen,
'T varken om spek en ham, om wol de schapen,
Om boter, kaas, melk, leer, vlees, been de koeien;
Waar steden zijn, liet hij rivieren vloeien;
Het zonlicht spaarde Hij…