1749 resultaten.
Tanen
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
607 grauwe kleuren
die het sterven bespoedigen
in een lichaam dat zijn adem
sprokkelt in een
wereld die de zijne niet is
het doel van het ouder worden
is als een lege fles, niet rekbaar
en zonder statiegeld nimmer
inwisselbaar
de knoken die de sculpturen zijn
van een verleden waar de strijd in staat gekerft
lossen op in het stof…
die dag te sterven
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
727 treurwilg prevelt tevergeefs:
niet doodslaan
naald na naald
in ogen,
ontredderd blauw
nijptangen in bolle buiken
trekken de dood naar lege handen;
het geschreeuw waait
door onbestaande ramen, vrouw
na vrouw
niet doodslaan
trage messen sluipen
door identieke lijfjes; harten
op zwarte, naamloze schaduwen, kind
na kind
uit het stof…
Het molecuul
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
701 een meubelstuk strandde
toevallig deed het mij denken aan de aarde
in een baan door het immense heelal
alle stofjes die het lang geleden vergaarde
en die werden gevormd tot een grote bal
alles wat wij vandaag kunnen delven
gemaakt van dit stofje, zo klein en zo teer
de gebouwen en kerken met al hun gewelven
hebben hun oorsprong in het stof…
De ziel van een gedicht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
479 De trotse dag loopt op z’n laatste halmen en begraaft de
aardse vuilnis achter zich, laaft zich aan de tragiek van
de nacht, breekt in duizend splinters en gemalen tot stof
in de transcendente ziel van een gedicht.…
er zij schaduw
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
619 of men wil of niet
vaak blaast wind
stof door het hart
het bevuilt verlangen
houdt het licht apart
en maakt ogen dof,
gevoelens blind
soms ben ik stuurloos
en weet niet waarom
dan kiest de dag
zijn eigen plan
dat het verstand
verre van volgen kan
en mij verstookt
van een enige lach
of kieren dicht naar buiten
met een duister gezag…
Waar tijd de zeilen slijt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
416 nog kan ik ze
in beeld en kleuren vangen
de windjammers en tall ships van voorheen
waar tijd de zeilen slijt
en windhandel vooruitgang brengt
voor kooplui land en continent
ook vogels broedend op het oude akkerland
oppers met gedroogde tarwe in het
zonne-uur bij de scheefgezakte hooibergschuur
waar ploegen wolken stof doen waaien
achter…
ONMACHT
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
508 af, doet ontdaan zijn plicht
Men is vergeten hoe men vrede sticht
En met welk doel de wereld werd geschapen
Het leven zou om liefde moeten draaien
Om vrijheid en gelijkheid, broederschap
De dichter weet wel hoe hij het moet brengen
Hij kan nu eenmaal niets dan leed aanlengen
Met loze taal, fysiek doet hij geen stap
Zijn werk kan echter stof…
Zog
gedicht
2.0 met 2 stemmen
5.746 Was ik een zeedier geweest met meer dan
zeven tentakels, ik had zonder bedenken
het stof van ze afgewaaierd zodat ze
konden ademen. Maar ik moest het redden met enkel
één hart wat hersens en deze twee handen.
Ik heb ze gekoesterd gevoederd gevoed met
gedachten aan later, maar iets in ze wilde niet
groeien, is lummelig misgegaan.…
In het Molenpad
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
477 Die blik zal me altijd mogen fascineren
sleept sporen in ‘t stof als een signatuur,
etst zich in mijn geest, een wiegend figuur
dat me als vanzelf doet aspireren,
nee! jágend maakt naar die hitte weder.…
Spiegel van de nacht
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
450 de grove vezels
op de rug van het tapijt
zijn gemaakt op het
trotseren van de eeuwigheid
in grijze stof
verbinden zij hun
schoonheid met de aarde in
het dragen van de werkelijkheid
tijd en plaats
bepalen in grote lijnen
het weefpatroon dat opgevuld
wordt met persoonlijke structuren
in voortborduren
zien we ogen en de lach uit
het…
Een vredig thuis
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
509 Paden nu nog bewaren het stof
dat hij eens van zijn schoenen weg
mocht slaan. Aan een duif en een vlam
kan men ontwaren dat de wil tot leven
ooit de dood voor goed zal verslaan.
Wie opziet naar de hemel ziet
tussen de wolken ergens een blauwdruk
in de vorm van een kruis.
Dat het symbool van een ieders aards
leven tekent.…
de einder nabij
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
561 als verlaten natuur
haar kille kim vertoont
dan verdwijnt hoop
en taant vaak innerlijk vuur
verte groeit onzichtbaar groot
stof verwordt tot koude steen
maar legt het in en uitademen
wel steeds meer bloot; dat
nabijheid het enige doel blijkt
en als je je ogen verder opent
valt vaak het ware gevoel in je schoot;
dat wat je nodig hebt…
Aardse sterretjes
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
544 Soms zie ik sterren over de aarde gaan
Beschenen door zachte glans van maneschijn
Op aarde in zij of fonkelend satijn
Terwijl daarboven de hemellichten staan
Als edelsteen diamant, robijn of paarlemoer
Gracieus, blozend en schitterend als brokaat
Geweven uit stof van zilverkleurig draad
Zwevend door zalen over gladde vloer
Ach ’t schone…
moeder van drie gratiën
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
502 ze is jong maar heeft een vage zachte rimpel rond
haar mond de handen in rustige beweging
terwijl haar oudste -een mooie jonge vrouw-
voorzichtig aandacht vraagt terwijl ze voor ons
kookt wordt er gelachen om een goede grap
als een schoonheid binnen schrijdt de rugzak
vol geleerde stof: een uitbundig gemeende groet
daarna volgt rustig pianospel…
In de straten van Babylon
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
511 bijna was ik vergaan
Maar ik word telkens weer een lied
Doorheen tranen strijd en verdriet
Zangers bevolken mijn hart
en vertolken hun snarenspel
De klanken omhelzen en strelen
tot diep in mijn ziel
Blij en vrij voel ik het warme hart
wil overstromen
Dicht bij de bron opgetild
onder de goudgele zon
Omringd door het aardse stof…
De wereld lijkt een weduwe
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
614 Steeds zwarter
en moet grondig gestofzuigd
of liever keurig gestoomd
tot in de kleinste kloof, stof.
Weg te halen.
Donker en enge spinnenkop.
Pinnige vrouw.
Kreng en kribbig.
Bolvormig om spinrag
met een lange stok
weg te halen.
Griezelig. Een donkere bladzijde
niet meer om te draaien.
Uitscheuren en weggooien.…
Teerbeminde
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
502 Hoe schrijf ik je Teerbeminde
aan de rand van de Styx dat ik
veer in het oeverriet
ieder uur de stof van vrede
als een engel van geduld
onzichtbaar met elkaar verbind
Hoe schrijf ik je Teerbeminde
met een blad voor mijn mond
dat ik me in afgemeten tijd
ademloos vasthoud aan
deze stengel de enige die ik heb
aan de oever van de Styx…
In linnen gebonden
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
478 moeders gezicht
waar de dood pas nog op heeft geschreven
zijn signatuur is op de huid achtergebleven
waarna hij zich verschool in gedempt licht
haar lichaam wordt nu in linnen gedragen
met namen erop van hen die haar mogen
in haar leven had ze maar zelden gelogen
alleen op de antwoorden van wat vragen
in haar besluiten was ze vrij kort van stof…
Dagboek van een soldaat - Chaudardes 1940
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
465 Onder het stof het portret van de gesneuvelde zoon
Ze drukt haar lippen op het verbrijzelde glas.
De dochter die van angst stierf
toen ze in oorlogstijd een tweeling baarde.
Een moeder weent vermoeide oorlogstranen.
Haar witte handen, haar bittere mond
Als ik wil gaan, grijpt zij mijn handen vast.…
20 jaar geleden
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
664 Terug in de tijd dichtte jij
ALLES IS NIEUW, uit 20-vijf
Een bundel met 36 gedichten
Een tijd waarin jij bundelde
Wetend dat die vele strofen
Vervolgens resulteren in 'n nieuwe
ALLES IS NIEUW, titelde jij
Gedichten in 2005
Jij was toen 47 jaar
Jouw debuut 'Stem onder mijn bed'
Deed beslist veel stof opwaaien
Het titelgedicht laat vader…
mirakelvis
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
284 toch rijs ik op, klootzakken,
stof en sigarettenpeuk van de barvloer,
hart dat bloedt en bier ruikt en niet stopt —
zingend door de leugens, de minnaars die verdwijnen,
de ochtenden die smaken naar as en spijt.
rauw, kapot, eeuwig.…
mare concharum
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
357 Gevallen was hij desalniettemin
knie- en kleedloos als kansarme
als stof in haar atomaire handen
in beklonken patroon geëindigd.
Hij zou vergeten bijna, zijn lief!
eeuwigdurend te hemelen, o, zij
die zweeft, verder dan zijn ogen
ooit verblindende stralen zagen.…
ultieme onvastheid
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
298 Tot inzicht komt en ook beklijft
is de vraag of het dodelijke stof
echt neerdaalde uit de ontzielde
vulkaan op de eenogige Plinius.
Als ultieme onvastheid versterkt
zich schikt boven twee broeders
tot achterdocht der onderwereld
en gedonder van de Helikon rolt.…
Ochtendlof.
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.140 Kom,kom,kom,
wentel je om
en weder om
voor de Bruidegom
en zing
een kring
van lof
uit het stof.
Want Hij
die voorbij
de wolken woont
wordt gekroond
met luister.
Dus fluister
nu zachtjes
wat schone gedachtjes
in 't rond
morgenstond.
Hang je vruchten
te luchten
uit het ochtendlijk raam
en roep Zijn Naam.…
Erosiebruine lelies
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.166 Ik dwaal door een tuin
vol steppen en kuilen
waar het fijne stof regeert
over de pest en etterbuilen
al het groen en pril geweerd
gortdroog en veel erosiebruin
Ik volg de sporen van de bron
ooit de zekere oorsprong
van omhelzing en minnekozen
waar de aarde ooit bezong
de toverpracht van lila rozen
altijd de glimlach overwon
Ik voel de…
de krullen bij mijn oor
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.075 artistieke vond hij, stond me wel
hij schoor de krullen
bij mijn oor in
een haal weg, ik schrok
zag zonder bril een kale plek
ik ben nu weer gewoon
mijn kunstkop bleek een droom
die illusie is geweest en wordt
nu langzaam bij elkaar geveegd
ik sier weer woorden met een krul
en maak de zinnen langer
met lang haar was ik kort van stof…
vloeibaar goud
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
1.908 hij heeft zijn jas van duizend dagen
aan touw verhangen
huid en huis verkocht voor kostbaar diamant
loepzuiver van het eerste water
als dagelijks brood eet hij groen gif
een rubberen slang tussen zijn metalen lippen
ademt solderend gas in keel en longen binnen
zijn mond smeedt stof en zand
nu is mijn vaders…
Ik heb alleen de woorden, gij de geest
poëzie
3.2 met 12 stemmen
3.281 En voor mijn woorden reikt gij me uwe lof,
Als een gekruide drank van rijpe wijn,
Die mij bedwelmt, schoon ik begeer naar meer; -
Want van uw lof gedrenkt denk ik niet eer
Te rusten voor deez' koninklijke stof
Eén roemrijk boek vol grote geest zal zijn.…
wat liefde was dacht jij verdriet
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
864 ik heb de dagen omgekeerd
weken van het stof ontdaan
maanden kenden geen beweging meer
de jaren waren al vergaan
ik zocht je buitenkant
warmte zat van binnen
met schoonheid aan de hand
kon ik opnieuw beginnen
we hebben veel gepraat
verstonden ook dezelfde woorden
beseften later waar het echt om gaat
dissonanten maakten geen akkoorden…
Amour fou
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
1.244 De ergste vrouwen zijn de vijanden
van het eerste ogenblik en onbegrip
tiert welig rond tot men per ongeluk
opnieuw op hen stuit en aangeraakt
in stukken aan hun voeten ligt
vaag wetend hoe het vroeger was
de pijn is vreselijk, verscheurd
op zoek naar heel en als men dat
gevonden heeft opnieuw reepjes stof
alleen nog maar geschikt voor pennenlap…