1925 resultaten.
Jouw lied
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
455 hoorden bij een
teveel aan ozonritueel
toen onze blikken
intensiveerden en wij
de afstand decimeerden
bronde nabijheid steeds
warmer verlangen
in de bel van
liefdeskracht zongen
onverwacht niet te
negeren ijle tonen in
de stilte van de nacht
en wist ik dat
jouw lied uit het
fysiek geniet in een
verlossende lach
heerlijke bevrijding…
NEDERLANDS INDIË
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
612 De tropen en het vuur nog in zijn zaad
Werd ik warmbloedig ernstig kind verwekt
Met onderhuids, werd later pas ontdekt
De trauma´s van een Hollandse soldaat
Het Vaderland was nauwelijks bevrijd
Toen hij, net terug van werk in Duits gebied
Zijn teerbeminden wederom verliet
Om mee te doen aan een verloren strijd
Mijn vader was een jonge…
buurman
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
437 je moet ze goed oprollen
dan lust ik ze wel
slobberend eet hij
even van wanhoop bevrijd
weet jij wie ik ben?…
Rosa Moenkin en de hyena
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.074 Hatikwa, Hatikwa riep ik bevrijd
en stortte mijn zaad niet op de rotsen.…
LAIS CCLXX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
519 Bomen staan naakt en bevrijd.
De huizen glimmen en de spin gaat dood.
De kale maan houdt niet van narigheid:
zij wil haar aarde echt en recht en bloot.
De zon loenst schuin, zijn gluren is van lood.
De mens loopt krom, kop in de kast en koud
zijn de gedachten, lelijk, dom en oud.
Niemand heeft haar licht gezien.…
Rust in je hoofd
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
701 het ziek zijn is al zwaar genoeg
maak je hoofd leeg en denk aan niets
het is niet te verklaren waarom de een
meer moet lijden dan de ander
je bent een man zonder land
een toekomst zonder horizon
een verleden vol vergetelheid
vergankelijk op weg naar het einde
ik heb je lief gehad in barre tijden
de liefde ontvlucht, een ander land bevrijd…
TEER EN WOEST
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
500 In het voorjaarsbos
van Breda ´s Haagse Beemden
waaien zacht de wilgenkatjes
en elzenpropjes heen en weer
milde zucht verspreidt
hun bevrijde pluis en snippers
ontelbare vingertopjes
zweven tussen kale bomen
scheppen wenkende geur
over aanstaande kraamkamers
hoge barse dorenstruiken
op moerasgrond
door sloten omgeven
beloven…
tussen de stofresten
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
352 blijven
ware waar het was
ten tijde van dat verleden
daarentegen moet de wereld
heden ten dagen liever nu
dan morgen de deur uit
alle kanalen leeggeveegd
weggeswiped of afgewimpeld
opgeblazen bubbels lekgeprikt
en onwelriekende bladzijdes
dienen als aanmaakpropjes
in de brandstapel voor haat
wat op zal gaan in rook
vervliegen in bevrijdende…
Over de drempel springen
netgedicht
3.1 met 15 stemmen
272 ook voorbij mijn aards bestaan
ligt een toekomst te wachten
los van mijn ik, lijf en klachten;
de kern van mijn werk zal niet vergaan
plots viel deze gedachte te binnen
als een bevrijding, een uitzicht op wat mag komen
het is alsof ik verder kan gaan met zinnen
en bezinnen, wat ik nu doe,
is waar en zijn geen dromen
een vorm van aards…
Penitentie
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
460 beelden
van de eeuwige zee
in golvende bogen
van kromme
verwrongen
dichtertaal
bracht mij als ware ik
elime hillesum
op verstorende wijze
op sporen
die mij in mijn
ingehouden
woede inteerden
krioelend en wroetend
in aangezichtspijn
der zichtbare wereld
deden gloeien
was het boete doen
voor de voorgewende
bevrijding…
FINALE
poëzie
4.0 met 7 stemmen
3.315 O deze nacht, o deze nacht
een tijdeloos verblijven,
de viering allerschoonste pracht
in twee verwonde lijven.
Gij zijt ’t in hoon geheiligd kind,
dat zocht en heeft gevonden
en nimmer dat gij hebt bemind,
eer minden onze monden!...’
- ‘O laat mij g’loven in de trouw,
ik wil U niet verlaten!…
laat ons heel simpel lieven
hartenkreet
1.9 met 14 stemmen
1.644 herhalingen, herhalingen
van jou
is het seizoen van bloemen
gesel van ’t grauw geraamte
in grijze hemelregen
gezichtsloos, pauzeloos
waar slechts jouw kleur en bloed
mij houdt in ’t leven
en heel jouw zijn
mij grenzeloos doordrenkt
met de contouren van jouw lijf
daar waar jouw lenden waren
met zinnen ooit gesproken
die mij verwondden…
ondeugend (schuin)
hartenkreet
3.3 met 13 stemmen
3.705 worden geplukt
zeker toen ze zich ondeugend schuin tegen de reling opstelde
haar ogen boorden zich in de mijne met een stormkracht
die mij verlamde en vastnagelde op het eikenhouten dek
als lichtmatroos was contact met passagiers verboden
niet alleen om het verschil, de afstand tussen rijk en minder,
maar meer nog om de elitaire gasten de verwonding…
Om iemand geven.......
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
1.822 het niet lang meer
Voordat ze zich midden in de storm bevindt
Meegevoerd in de waanzin
Waarin zij zichzelf dreigt te verliezen
Hoe machteloos kan iemand zich voelen
Als je door overmacht niets meer heb te kiezen
Met de laatste wortels
Klemt ze zich vast aan de grond
Wanhopend op een moment windstilte
Maar de storm heeft haar teveel verwond…
Zij aan zij
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
1.840 Koud van binnen m'n benen stijf op de grond,
de tranen die over mijn wangen gloeien,
Mijn hart doet pijn, en lijkt verwond.
Het leek vertrouwd alsof het zo hoorde,
maar de zee die onze voetsporen vervaagde
de omgeving die ons verstoorde..
het was te mooi om waar te zijn,
dus ik blijf erover dromen.…
BLOEDRODE TRANEN
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
792 armen nimmer iets van zon
Door het continu getreiter van haar klas
sneed ze daar als ze ‘t niet meer aankon
Om het lichaam droeg ze een lange rok
vanaf haar middel tot welhaast haar teen
Innerlijk hing haar vlag meestal halfstok
daarom sneed zij zich..ook in haar been
Onder haar kleding vermoedde er geen
dat ze zich er zelfs dikwijls verwondde…
En toch
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.098 ze zou zich mooi maken
maar daar kwam het niet meer van
toen haar echtgenoot haar vond
ze had zich tijdens de afwas echt lelijk
verwond, lag bloedend op de grond
(een glas , geheel per ongeluk)
terwijl ze naar het ziekenhuis werd
gebracht
verheugde ze zich op rust. gek ze
had niet eens geweten dat ze zo
moe was geweest. haar huwelijk…
jouw huid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
778 in een onevenredige
fantasie verkeren
het kan nog, ondanks
dat de wereld zich
rijpt om zich te
krommen naar
de houding van
mijn fallus
houdt hem stevig vast lief, het is
jouw kruik die je binnenste warmt
en mij leidt naar het Niets, het
Niets waar geen brij van woorden
me vertellen over de hiërarchie
van hen die trachten ons te verwonden…
Zonder jou
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
521 Steeds weer probeer ik elke vorm van angst en
zinloosheid op te ruimen maar ijdele hoop en ander ongemak
liggen op de loer en houden mij voortdurend wakker tegelijkertijd drijven
de smarten van mijn ziel in een zee van kwetsingen en verwondingen; verlatenheid nabij.…
Amulet
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
663 Ben je bezig om jezelf als een krankzinnige
overal te verwonden? Heb je de lente geschrapt?
Wantrouw je ieder onbekend gezicht?
Zoek je troost in de meest vreemde ogen?
Rijd je met 200 kilometer per uur tegen een boom?…
Kom terug
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
383 beschadig me, breek me, bespot me,
met de wreedheid van een god die speelt
bespuug me als stormregen op een dorstig veld,
verneder me tot ik niets ben dan lucht
maar keer terug
pijnig me, splijt me, steek me met je stilte
verwond me met je afwezigheid
vertrap me als aarde,
die smeekt om jouw voetstap
maar kom terug
bestuif me als asregen…
Vrede
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.052 Mensen zijn mensen, zijn warmtelijk dieren
hebben een lijf en een leven te vieren
voeden elkaar steeds in liefde en lijden
kunnen wat lachend zichzelf best bevrijden.…
Zwoele zomeravond
netgedicht
2.9 met 15 stemmen
2.354 Zwoele hitte zindert rondom mij,
parelt in druppeltjes naar beneden,
sensueel langs mijn lijf gegleden
jouw vingers bevrijden mij
van overtollige ritsen en knopen.
Heerlijk smaakt de avond op je lippen
en terwijl we aan een glaasje nippen
blijf jij op veel meer hopen
dan alleen een tedere kus.…
nachtlicht
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.105 hoor ik nog zijn liefdeloze woorden
die als donder van de kansel daalden
ach… de blinde stakkers die verdwaalden
wee… de doven die zijn stem niet hoorden
wie tot de kudde van zijn kerk behoorden
en zich tegen goddeloosheid staalden
de lokroep en de antichrist vermaalden
waren schapen die de heer bekoorden
ik heb mij van het hemels juk bevrijd…
Stemming
netgedicht
2.7 met 12 stemmen
1.755 voor mijn tomeloos bestaan
Daar flitsen denkbeelden van mij
Mijn geest voorbij
En word ik weer gelukkig met de
Tijd en met de wereld om mij heen
Daar wordt mijn hart weer teder
En merk ik dat ik weer eens ween
Om al die lang vervlogen tijden
Dat ik mij nog verzette tegen alles om mij heen
En grenzen overschreed
Nu kan ik mij bevrijden…
GENIET VAN ELKAAR
hartenkreet
2.8 met 10 stemmen
2.565 Kijk door de sluier van je ogen
wikkel je in zacht satijn
laat je op wolken drijven
voel je heerlijk, bevrijd en fijn.…
onmogelijke fietsen
hartenkreet
3.1 met 11 stemmen
3.742 jouw uitstraling koester
zoals ik uren zou kunnen blijven staren
en een konijntje op een bospad baren
maar langzaam dringen dan echte grond
omgeving etensgewoonten oude vrienden
geschiedenis van heel je familie tot me door
als je maar wilde gezelle zou kunnen zijn
zouden we samen de eindeloze weiden afrijden
en ons van al die anderen bevrijden…
dat liefde vrijt
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
2.229 geluid had opgekropt
er is geen tijd
slagen zeggen nooit
wat ze bedoelen
een koster is er niet
de torenhaan draait
naamloos steeds zijn lied
maar jij en ik
kennen het bed
dat liefde vrijt
in passie zonder spijt
als we de wereld
hebben stilgezet
in het intieme raken
laat de humor zich vermaken
door een lach die
ook bevrijding…
Erelid in het krijt
netgedicht
2.9 met 65 stemmen
11.734 de troonrede
was dat De Kroon heel geen aandacht schonk
aan geruk getrek aan ex-excellentie Verdonk
zaterdag op tv zichtbaar door vele ereleden
Eén hunner trachtte haar vals te paaien
bood Rotterdam voor over twee jaar aan
terwijl de kiezers daar dan over gaan
maar Rita liet zich geen oor aannaaien
Typisch VVD - blij van betutteling bevrijd…
Met passieloos verlof
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
2.305 Ik zal blijven wachten,
op de dag van bevrijding.
Ik zal blijven wachten,
tot het ijs zal verworden;
tot een zee van rust,
in een tijd verlangen...
Ik zal blijven wachten op die dag...
dat ik niet meer van je hou.…