1372 resultaten.
Carpe Diem (de nacht & de dag)
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.054 de sterren
Alleen en de bomen
Door het bos zie ik ze
Door de duisternis voel ik ze
Doelloos dwaal ik
In de koele ochtendmist
In de eerste dauwdrupjes
Geen pad leidt me
Geen angsten volgen me
Alleen en de luikende nacht
Alleen en de tijdloze vrede
Door de mist zie ik ze
Door de duisternis rijst ze
Doelloos dwaal ik
In het eerste zonlicht…
Valselijke wroeging
netgedicht
4.7 met 18 stemmen
1.342 Nachtelijk duister met warm lichtende stralen
Bereikt mij niet maar verkiest naar buiten te schijnen
Dan klim ik klauwend met gescheurde nagels
Omhoog in de nat bebloede gordijnen
In mijn open hermetisch afgesloten winderige kamer
Ben ik verkrampt en zonder inzicht
Voel ik mij rillerig slijmerig versteend
Zweet ik onderkoeld door zonlicht…
gesprek met de vos ( 1 )
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
986 in echo’s laat klinken
`ik ben hier, kom maar
of zal ik naar binnen komen,
overal rondneuzen, de
pislucht en veren doden’
`nee, ga weg,’ zegt de vos
`ik ruik je oude adem en
het gevaar van mensenvlees’
verschroeid ons eigenlijke
mijn paleis is het marmer
van de golven uit zeeschuim
`ik ben de vos’, terwijl hij
likkebaardend het zonlicht…
het is mei Monet
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
771 terloops zingt zij blindelings, het eeuwige lied
ter illustratie der hangende brug,
lelies, bomen tot aan het huis en
achter de brug, de reflectie van rust
op ruisend water,
de getalenteerde lente, een intuïtief kunstenaar,
bespeelt het beeld en penseelt abstracte taferelen
op gedragen fluister
ook de avond ademt het laagstaande zonlicht…
Visser 50 v. Chr.
gedicht
2.0 met 119 stemmen
38.163 In een bocht van de grote rivier
heb ik een zoon mogen maken
en hem in het dampende zonlicht der vroegte
mijn knopen geleerd.
-------------------------------------------
uit: 'Getierd hebbende doden', 2003.…
De reis van eeuwig zijn
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.135 vreemd hoe beiden het toeval deelden
zonder woorden
gelijktijdig de plaats ontmoetten
alsof ze voelden
hoe de doodstrijd langzaam binnensloop
het lichaam zich klaarmaakte
voor de reis van eeuwig zijn
er kroop angst in hun gemoed
nu ze de verduistering zagen
(dit was anders dan de andere dagen)
en wolken die het zonlicht verstopten
voorspelden…
Bijna zo dichtbij
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
1.082 Met het laatste zonlicht ver achter de bomen verscholen
versierden duizenden sterren delen van de lucht.
Vergelijkbaar met de lapjes gele stof
in de vorm van een ster op warme winterjassen.
Vluchten had geen zin.…
Dodenklacht
poëzie
3.4 met 11 stemmen
3.412 Laat dicht de luiken; 't zonlicht dringe
Niet in deez' ruimten, waar geen morgen
Haar langer wacht.
Ga, laat m'alleen met mijne dode.
'k Wil mèt haar zijn in d'eerste wake
Van hare nacht.
Ik wil de teedre woorden spreken,
Die 'k nog voor haar in 't hart bewaarde;
'k Zei niet genoeg.…
Overtocht
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
764 bloeit
in de vaas van jouw ogen
dicht bij elkaar
(al wat we aan liefde hadden samengebracht,
op vingertoppen licht)
voetstappen vinden
vlijt gekeeld donzen uren
die wiegen onder de naakte zon
balletten in jou en mij
als (opus operatum)
van zekerheid binnen onze ogen
een, twee, drie
in de warme dans
met geurend lavendel
die het zonlicht…
Blauwbaard
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.189 kruimeltjes vooruit
was hij het zeker in hun ogen
want het goede kwam van boven
als men hem er zou beloven
dat de pot die er voor stond
men met een centje wilde doven
En zo liepen zij steeds heen
onschuldig om die eerste steen
met duizend sprookjes in hun hoofd
die er toch waren om te dromen
want de Blauwbaard zou ze lomen
als het zonlicht…
Naderend afscheid
hartenkreet
4.5 met 10 stemmen
2.281 Met knoop in de maag open ik de deur
naar de kamer met bekende ziekenhuisgeur
Onder het frisse witte laken lig jij
heel vredig in ‘t zonlicht op je zij
Rustige adem, blosjes in je gezicht
omdat zojuist iets je hevige pijn heeft verlicht
Voorzichtig streel ik je broze grijze haren,
en hoop dat je mijn bijzijn toch iets kunt ontwaren
Ik kus…
Wat ik wel weet
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
841 zo'n zuiver lied hoor je alleen
in het voorbijgaan zingen
lach in het zonlicht,
zing, huil in het duister
en fladder door de nacht
maar huil nu niet meer
slaap tussen de sterren
droog je ogen aan de wind.…
Kasteelheer
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
614 Het boekenkasteel is leeg zonder hem,
want er wordt niet meer door hem gelezen,
de stof zal toenemen zonder dat iemand
zich daarover bekommert, de letters
zullen miraculeus verdwijnen als
door teveel zonlicht of boekenwurmen.…
Vreemd wezen, onze geest
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.097 Gelukkig dan de mens, wiens geest, zijn adel voelend,
Aan 't kleine en duist're ontklimt, naar 't grote en ware trekt,
En, uit de nevelkring in 't zonlicht opgestegen,
Steeds reiner lucht doorklieft, steeds schoner land ontdekt!…
Het ontgroende herfstbos
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
628 Zich in het zonlicht mocht
baden; en zich weelderig mocht verpozen
in de zomerwarmte bij een zomerzoen.
Onder het motto voor niks gaat de zon op;
en het met minder moeite voor het meerdere doen.…
Mozart
gedicht
3.2 met 9 stemmen
4.503 Het vroege zonlicht trilt in de cipressen,
Drijft als een blonde schaduw over 't gras
En stroomt, huiv'rend in 't hoge vensterglas,
In 't blank boudoir der grijzende comtesse.…
Chios Zeus en Hera
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
660 Wie nooit in een dal heeft gestaan
weet niet hoe de berg eruit zien
statig machtig en groots torent Zeus
ver uit boven de Godenzonen
waarmee hij zich omgeeft
zijn echtelijke en buitenechtelijke
aan zijn voeten zijn geliefde Hera
haar venusheuvel glinstert in zonlicht
haar lippen altijd gereed om hem
te ontvangen die zij liefheeft
gaat…
vrolijke muts
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
615 al dertien jaren
brengt haar in de tienertijd
waarin ze met vriendinnen
hele dagen vol mutsen mag
over van alles en over niets
zo mijmert zij stiekem soms
dat voor prins pannenkoek
zij de ware keukenprinses is
over de prins op het paard
die haar bij de hand neemt
voor een knuffel of een kus
met kroonjuwelen versiert
laat zij het zonlicht…
Schaduw van het nu
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
476 Een uur kan oplossen
als sneeuw in zonlicht, of blijven hangen,
zwaar van onverwerkt gevoel. Buiten beweegt, maar
raakt mijn ritme kwijt — tijd buigt zich naar de intensiteit van aandacht.
Verstilde herinneringen
kloppen als hartslagen in het heden,
hun contouren vervagen, maar hun lading blijft.…
Inedia bonedia breatharia
netgedicht
2.9 met 13 stemmen
363 Inedia het kwakzalverig
zogenaamd kwikzilverig
vermogen der lunatische herfstkorstmosnauten
heeft in kringen der vrijzinnig hervormde pranagelovigen
een revolutionaire wending genomen
onhoorbaar zacht fluisterend wordt beweerd dat het menselijk vermogen om,
ook onder de zeespiegel,
zonder voedsel te leven
hetgeen niet tot het rijk…
Blij met jou
hartenkreet
3.9 met 17 stemmen
6.451 Bladerend door het verleden
legt mijn gedachten
mooie momenten vast
en ik zie hier
op mijn netvlies
dat ‘de vrolijkheid zelve’
een term is die
voor jou moet zijn bedacht
Want ik zie je nog zo dartelen
je blonde haren
weerkaatsen het zonlicht
geven dat gouden randje
aan iedere dag
het gefluit van de vogels
wordt monotoon
alleen bij…
Het zonnespectrum
poëzie
3.7 met 10 stemmen
4.894 Ik hield een prisma in de hand
En wierp een schijnsel op de wand,
Dat, schoon het zonlicht, doorgaans wit,
Uit zijne aard geen kleur bezit,
Zo velerhande kleuren droeg,
Dat ik mijzelve, peinzend, vroeg,
Hoe toch dit klaar, doorschijnend glas,
Dat zelf volkomen kleurloos was,
Al deze kleuren scheppen kon
En halen uit het licht der zon.…
Gedachten avontuur
hartenkreet
4.4 met 14 stemmen
1.669 Gedachten temidden van een bos
krachtige eiken die knoestige
takken ver in het rond uitbreiden
hier en daar door schaduw van
groene brede kronen
verraste ogen naar een licht-
heldere blauwe hemel leiden
en
lopen langs een smal zandpad
waar doorvallend zonlicht
groene bladeren bespeelt
donkere en felle kleuren
grauwe stammen het rijk…
Reïncarnatie
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
1.017 Want elke dag breekt weer een prille morgen aan
spant het hemels laken strak zonder één vouw
klimt zonlicht langzaam hoger uit het oosten
lijkt de natuur op levenskracht te proosten
met helder sprankelende druppels dauw
de vogels kwetteren luidkeels een samenzang
als vederzachte stralen warmte spreiden
bloembladeren zich aarzelend ontplooien…
Speelmans-deuntje
poëzie
2.8 met 5 stemmen
2.895 ‘k Roep tot morgen
Vaarwel aan mijn zorgen,
Als ik druiven-zonlicht speur!
Hoe lokt het uit mijn vedel, -
Veel bloempjes draagt in Mei
De wei, -
Die liedekens zo edel,
Dat allerzoetst gevlei: -
“Vlugge lansje,
Kom een dansje~!”
“Aardig zusje!
“Geef mij een kusje!"…
KRANKE ZIELEN
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.095 Om zijn slapen wond de waanzin
Als een mist de sluierdoek;
In de lente weeft het zonlicht
Blaadren aan de dorre boom,
Maar kan zijne geest niet wekken
Uit de boze, bange droom.
Onder zilvergrijze abelen
Zaten zij, hun brein omhuld
Door de neevlen van 't verleden,
Blinden waan of eigen schuld;
Kranke zielen! kranke zielen!…
in het duister geklemd
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
833 op bruin, zwart en roze, ooit door straten gelopen
uit hun stappen komen woorden
ze schreeuwen het rennen, het neerschieten tussen
hoofd en gele ster
afgeschoren haren winden zich
rond assen zonder spiegelbeeld, rond verbrande wimpers;
de borstels hebben geen weet van de doden
ik fluister hen een paar woordjes toe
een streepje zonlicht…
inspiratiebron
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
521 Mijn inspiratiebron is groot
onpeilbaar diep
oneindig hoog
De dichtersgeest in mij ontwaakt
en woorden rijgen zich aaneen
uit bronnen diep verstopt
nu komend aan het oppervlak
van mijn eertijds verwrongen geest
De vrijheid boeit me
en veel meer
Het warme zonlicht evenzeer
een madeliefje in het gras
Het fascineert me
ja nu pas
Mijn hennetje…
De bladeren
poëzie
4.2 met 4 stemmen
2.096 Nu lopen alle blaadjes in
het zonlicht langs de wegen,
Nu dansen zij hun rondedans
de mensen voor de voet,
Nu ruisen zij hun vrijheidslied
de oude bomen tegen,
Die weten, dat het bladervolk
zo 't elke jare doet.…
Straattoneel
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
516 Schraal wentelt de dag zich in het flauwe zonlicht.
Door de eerst gevallen druppels van het grijze wolkendek,
bezie ik opnieuw het zo bekende tafereeltje van mijn straat.
Dezelfde mensen lopen, als een figuratie van het leven,
over hun eigen, platgebaande wegen.
Ik hoor de uren die de kerk in de verte slaat.
Dof klinkt het geluid.…