1853 resultaten.
Beknotte vrienden?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
522 De beknotte wilgen, zij
hebben alleen de sloot ,
geen tint die meer verkleurd ,
geen kroon om mee te pronken,
geen blad zal nog vallen, geen open
armen om te verheffen, speling van
het lot om te beseffen dat het houten
hart werd weggeschonken, de vermolde
geest is verscheurd, rest een treurige
verveling tot aan de dood.…
thuishaven
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
554 waar vroege zon de daken kust
vol warmte kleuren leven laat –vergaat
weerom de lust in huis te blijven
buiten lacht
een vergezicht
ik sta op en voel het meer
de ritmes in mijn zucht bepalen
immer schoon verlaat haar dwaallicht
rond de Koepelkerk
de straat
watergeuren beuren goed
er zitten meeuwen overdwars
het Houten Hoofd bespeelt…
Alles spreekt voor zich
gedicht
4.0 met 93 stemmen
13.197 en de wind zegt mij
ga over dit pad
luister hoe het veld zingt
voel de boom
en zie, ze wuift met een blad
zelfs gestorven hout, ginds,
kent de mooiste droom
ook als gij de vlonders betreedt
die in kunstige lijnen
u boven de aarde heffen
zullen waterspiegelende bochten
die weet hebben van komen en gaan
u in het ommetje weer treffen.…
Hij die mijn ogen spiegelt
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
590 ’s Nachts,
in een vonk naar genegenheid
houd ik mij verborgen voor een stroef ontwaken
van de dag
Soms kleden warme woorden mij
als mijn naakte ziel er verloren staat
verkleumd, stil en aangedaan
dan is mijn huid als blank hout
onder een schors van levensvragen
is mijn lijf als een ivoren toren
in een landschap van illusies
beweegt…
Het woud
poëzie
2.0 met 3 stemmen
1.496 Donkre bomen uit mijn kostbaar woud,
Geboren naar de hemel op te schieten,
En uit uw waaiend koepel-dak te gieten
Koelte, waarvan de grijze aarde houdt,
Zoals een orgel zijt gij opgebouwd:
Pijpen van klank en fijne hoge sprieten,
Die uit hun steigering stemmen loslieten, —
Te roepen staat gij, klankenwachtend hout.…
Telraam
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
575 Ze telt de fantasieën
met de houten kralen,
op de eerste regel is het
leven slechts begonnen,
de volgende regels hebben
nog geen naam, de optelsom
van jaren zal zeker komen.…
Zwarte tranen
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.016 Vege tekens heb ik
op je graf geschreven
Een goed bewaard geheim
uit een houten hart gesneden
en neergelegd
Als vermolmde takken
verwaaien mijn geheven
armen in de mist
Er knarsen stemmen
onder oeroude stenen vandaan
die woorden lichten
Ik slik mijn tranen
als roestige degens
om niets prijs te geven
Omstanders bouwen…
Mise-en-scène
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
657 In quick-step, jive of disco
dansen poppen bij voorkeur
Niet, daar zij de touwtjes te ver
hebben laten vieren en bovendien
van mening zijn dat ze de pas
wordt afgesneden door bewegende
handen achter hout
Terwijl dagen opnieuw lengen
nachten stervend korter zijn
hanteert de schilder zijn penseel
dichten schrijvers uit een brij aan woorden…
zuidwester
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
654 stoere boerenpaard
aanschouwde vredig de verte
terwijl het zware sleepnet
als een zilveren schubbenkleed
het licht binnendrong
twee grote gevlochten manden
werden gevolgd door het losse gejuich
van meeuwen
die de tijd spoelden met wit en grijs
om daarna weer traag te ruisen
als liefdeswoordjes
je zwenkte naar de zon
hoog op het houten…
Heer van lak
gedicht
4.0 met 1 stemmen
5.708 en grondverf, meester van dit schildersbedrijf,
van liefdevol strijken over de posten van de deuren
als waren het houten dijen, van blozend kleuren
met zachte kwasten van roofdierharen,
branden, schaven en met de vingertoppen schuren,
van glad als tot kunststof trekken van de lakken
in duizenden tinten.…
Een plekje
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
898 Het hek hangt scheef in de scharnieren
struiken steken door het verdorde hout,
daar achter staan wat oude populieren
nu nog vechtend voor hun lijfsbehoud.
Wat dreef mij om te zien wat er nog was
van dat kleine paleisje wat eens daar stond,
opzij,met prachtige bloemen een terras,
werkelijk een dierbaar stukje grond.…
als stille getuigen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.160 twee blauwe houten klapstoelen
achtergelaten op de vlonder
de boot in dezelfde kleur ligt
op zijn kop ernaast
ook op het droge getrokken.
gereed om ze op te bergen
voor een volgend seizoen
een nieuwe zomer….…
Notre Dame
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
592 wanneer het lawaai van buiten verstomt
treedt je binnen schemer vermolmde geur
strijkt over hout kaarsen en stenen
eeuwen hebben een traditie opgericht
zacht gemurmelde gebeden naar hoge
schouders van de muren opgeheven
het ronde venster stort een roos kleuren
waar stralen op de vloer stil staan
je kunt niet wankelen in dit licht…
somber
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
494 kraters
vol met rag, de nacht huisvest enkel
donderslag met af en toe een stem
die schreeuwt naar het volk dat niet meer is
het uur is zwaar bepakt en slentert van tijd
naar adem, beelden uiten zich in stalen
constructies, het is koud in de graden
waarin het bed is neergezet
ergens begint het licht te gniffelen door
de droogte van het hout…
Kilte van een woud.
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.028 op langs de stammen
hun kruinen bewegen en ruisen zacht
er wordt de komende dagen
wat lichte sneeuw verwacht
beklemmende intense stilte omringt me
in 't hart van 't bladerloze bos
een haas rent voor me uit over 't pad
in de verte klinkt de roep van
een eenzame vos
schimmels op boomstronken en takken duiden
op verrotting in dood hout…
dromen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
550 ja, ik zie u wel denken
in welke wereld vertoeft
hij, die turende grijze
zal hij naar gisteren wenken
of nu al naar de dag van morgen
in een golf van melancholie;
in koude of warmte geborgen
ik zie vlammen die vervliegen
uit brandend hout
dat haast tot as is teruggekeerd
en kijk in de haard naar mijn jeugd
waar ik met het…
De Wierschuur
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
631 's Nachts moeten pissen betekende met
de zaklamp door het donker waden, naar
een koude, houten WC met tochtgaten.
Viel de batterij uit, dan was het extra
eng en maar de vraag of je je slaapzak
nog heelhuids wist te halen.…
Uit de doeken
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
732 (voor Rob Scholte)
Waar vroeger de postbodes in alle vroegte
de post sorteerden in houten hokjes, terwijl
radio drie door de ruimte weergalmde, hangen
nu in alle stilte zijn kunstwerken te pronken.…
Sporen
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.052 Stapje voor stapje
diep inademend, de geur
van hout en zon en vrijheid.
Natte bladeren liggen
weggemoffeld in de modder van de berm
nadat ze hun afdruk op de weg gestempeld hebben
enkel gezien door hen
die er oog voor hebben.…
Nieuw leven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
695 Haar droge hand
slap en ruw,
verrimpeld als het ribbelkarton
dat ik eens kreeg in een knutselpakket,
klemt zich vast aan de houten leuning langs de muur.
Haar kleine mond
week en uitgezakt,
lippen die ze vroeger stijf opeen perste
als ze het nergens mee eens was
hangen nu willoos geopend.…
Tilligte vroeger
gedicht
5.0 met 2 stemmen
16.834 Een vader fietst door 't boerenland
in de vroege ochtendmist
en hij heeft achterop zijn fiets
een kleine houten kist.
Daar ligt de nieuwe wereld in
waarop hij had gehoopt:
zijn zoontje dat gestorven is
voordat het werd gedoopt.
Vader begraaft het kereltje
in ongewijde grond.…
Snoepje van de Week
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
619 Ik zie ze achter hun houten toonbank staan,
de vriendelijke winkeliers van vroeger.
Ik zie mijn moeder in de Rijnlaan,
lopend met haar trouwe, ouwe fiets,
kwaliteitsbewust uit winkelen gaan.
Van Albert hadden we nog nooit gehoord,
want Piet de Gruyter was voor ons het einde.…
Medeleven
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
512 nam plotseling bezit van mij
ben naar buiten gegaan
onder de beklemming vandaan
maar niemand keek me aan
allen op pad naar hun doel
in een strak afgemeten pas
ik stond daar alleen
het spel dat zij speelden
was mij onbekend maar
zij waren met velen
inwisselbaar zonder end
er zat geen leven in dit
maatschappelijk bewegen
slechts hout…
Grote schoonmaak
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
479 Houdt leven schoonmaak ook in de natuur
kunnen wij die krachten naast ook zwakheden
billijken, natuur is soms net als wij wispelturig
ontdoet zich van oud hout en licht onze pannen.…
Klimaatverandering
gedicht
3.0 met 2 stemmen
4.470 Eergisteravond, na drie keer een volle maan
ononderbroken continentaal, was de wind
opeens gedraaid in zijn normale richting;
de adem van de zee stoof over het land
en ik snoof het zout dat ik gemist had en de geur
van vuur in hout. Eindelijk tijd voor westerstormen
brekende takken, krakende bomen, dwarrelsneeuw
van blad.…
een ordinaire morgen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
461 ik praat met mijn vergeelde zetel
en tegen het houten kruis.
het licht piept door de luiken,
de morgen komt stilaan op gang.
geur van verse koffie ruiken,
twee muggen spelen op het behang.
een boterham komt uit de kast
zacht eitje met gerookt spek,
ontbijt dat telkenmale wat verrast
mijn maag grolt, ik heb zo'n trek.…
Het juiste vat?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
456 De vroege morgen zegt, dat ik
een fust moet zijn, gebouwd in
aparte duigen, geringd door ijzer,
hout doordrenkt met
schuimend bier, turend door
het spongat, waaruit jij
alleen je eigenheid kan
tappen waarop
geen vooroordeel berust,
mijn intuïtief gevoel op doelt,
dat alleen de overgave
telt in een moment van
gelaafd vertier…
Aan einde van de winter
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
546 zingt door zonder dat iemand jou ziet
blijf zingen tot genot van ieder mens
breng harten en zielen in vervoering
zoals je ook mij voert in ontroering
hartstocht klinkt in je lied zo intens
al zolang hebben we je moeten missen
in lange wintertijd zo guur en koud
maar jouw zang doet de ellende wissen
vergeten is straks weer het dorre hout…
Cemetery blues
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
685 De klokken luiden, afscheid wordt genomen
Een korte plechtigheid, een vers, een lied
De gang naar ‘t kerkhof, nee, die is er niet
Ik zie de stoet vertrekken langs de bomen
De oude zerken staan hier schots en scheef
En ook de houten kruizen, half vergaan
Waarop al lang de namen niet meer staan
Daar weer en wind ze langzaamaan verdreef…
Langs ongeziene lijnen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
441 tijden zijn voorbij
dat handgevulde
poppen met houten
neus en felgekleurde
oogdoppen hun
woorden wisselden
op het randje van spel
tussen hemel en hel
de kinderschare
ingetoomd met
snoep en begeleid door
geitenwollen sokken
werd meegenomen
op ontdekkingsreis
die volwassenen zelf
nooit hadden genoten
ingrijpende
verschuivingen…