2333 resultaten.
Winter
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
840 Het ijs wil maar niet dooien
De sneeuw valt steeds maar weer
De winter duurt nog even
Dus geniet ik nog een keer
Van het mooie witte landschap
Dat zo sprookjesachtig is
Bestrooid met een laagje mysterie
Zo zacht, zo wit en fris
Het roodborstje kijkt naar binnen
De winter is haar tijd
Moeder Natuur heeft het goed gedaan
Dit seizoen wil…
Op guirlande en ballade
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
511 Dromerijen drijven op
de tonen van een lichtend
firmament
Vandaag lijkt wel eeuwig
Ik drijf een eindje mee
in ongekreukeld zicht
Op guirlande en ballade
zingt het landschap
diep
En ik verzink
in onbeschrijf’lijke
heelheid
Heilzaam zing ik jou
mijn lippen
En sterrennevels
als dansende parels
cirkelen minnend
om ons heen...…
Vorstelijke hemel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
875 Open zee naar het oneindige
waar de aarde zich laat vallen
een dromerig landschap
dat nooit zal versmallen
Vorstelijke hemel zo blauw
omhelst wolken van licht
een overdekte hemel
als onaantastbaar lichtgewicht
De stilte leeft vol geduld
zweeft door het heelal
een voelbare rust
maakt zijn vrije val...…
Tweede jeugd
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
553 Mist en ochtenddauw hangen
Zwaar over het landschap
Van mijn tweede jeugd -
De weg die ik zoek
Is moeilijk te vinden, nog,
En toch torent boven alle
Nevel uit de ochtendzon
Die zich zichtbaar aan
Het grauwe ochtendlicht onttrekt
En hem weldra verdringen zal -
Voorgoed nieuw leven,
Jong zijn waar de ouderdom
Zich al zo lang…
Nieuwe Tijd
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
523 Een trein raast met grote snelheid
het landschap voorbij
Achter het raam staart een meisje
In gedachten verzonken
Op de achtergrond klinken stemmen
en het gerinkel van mobiele telefoons
Het is niet meer wat het was,
Het zal nooit meer terugkomen
De stad is een machine
Onpersoonlijk en dynamisch
Men weet één ding zeker:
'We leven…
Langzame gesprekken
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
428 Langzame gesprekken
Hebben we, jij en ik,
Aan de bedding
Van de beek
Die meanderend door
Het oude land de tijd
Ongemerkt door zich
Heen laat stromen,
In een vastberaden poging
Het moment vast te houden
Verglijdt ze tussen onze vingers
In eindeloos ritme van komen
En gaan - het landschap
En het stromende water
Laten ons…
De onderkant in warm rood
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
778 heb nog even
mijn palet gepakt
de lentekleuren boven
een smalle reep
die zomer moest beloven
daarna de gelen van de oogst
de onderkant in warm rood
met tikkeltjes oranjebruine tinten
de eerste zwarte randjes dood
maar de verf is verdroogd
in het landschap van seizoenen na
winterwit draagt lentegroen weer bloemen…
opnieuw
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
564 teruggebracht naar een
verdwenen wereld
zie ik de schommel in
het desolate landschap
achter het struikgewas
vind ik het kind
dat zwijgend scharrelt
op droge dode grond
takjes plant in
weerbarstige aarde
mijn verstarde ogen
kleven vast
vast aan wat
verloren ging
de radeloze ratel
helpt me oorverdovend
uit de droom…
Dromen van de boekenkast
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
489 Fantasie van zuchtend landschap
zonder zweet van verwarring
argeloze creatieve heimwee
toen het zomerde in de stad
weer alleen in het verleden
in de stralen van de zon
met wuivende bomen
muziek van natuur
beschaving in stilte
opnieuw vervreemdende
erotiserende schoonheid
langs niet bestaande wegen
en onwerkelijke geschiedenissen…
Winter
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
753 Kijk
sneeuw
zeg ik
tegen haar
in een stoel
die nooit meer tuinstoel zal zijn
daar
achter het grote venster
ligt winters wit
bevroren
haar blik verdwaalt
want het sneeuwt ook al weken
in het landschap
achter haar ogen
nu is vandaag
en gisteren
en morgen
waar taal nu ligt
is het voor altijd winter
en het sneeuwt in mij
van onmacht…
de nieuwe tijd
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
1.282 ik tel de zegeningen van de tijd
verdwenen zijn de uren van vervelen
met verre vrienden kan ik ‘weemoed’ mailen
een MP3 verdrijft de eenzaamheid
de video verstilde tot mijn spijt
een DVD zou alle wonden helen
een Xbox waar ik dagen mee kan spelen
al kom ik nooit als winnaar uit de strijd
de magnetron ontdooit het hardste ijs
in tram en…
Toekomst ontluikt
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
1.141 hyacinthen paars van kleur
in kleine groepjes naast elkander
verspreiden zij hun eigen geur
ze kijken luchtig naar het licht
soms verschillend van nuance
diep geworteld in donkere grond
laten zij lentedagen dansen
omhelzen elke nieuwe morgen
sprankelende druppels ochtenddauw
buigen zacht naar zonnestralen
verdrijven kleurrijk lentekou
verstild…
wonder van liefde
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.612 wie kent
een liedjeszanger, troubadour
zoals berton de fleur
die met vier steentjes
van heel ver
verstild verdriet tot leven wekt
en om kan vormen tot geluk
zoals
een echt jongleur
hij zingt
van vlindervleugels op het water
van leven en van dood
hij toont de winter in zijn ziel
met steeds de zomer in zijn ogen
de herfst soms in zijn…
EINDEJAARSRING: DEVIATIE
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
754 niets kwam terecht van wat de straat beloofde
we liepen onverschillig en in wild-
verband, de klinkers hebben ons verstild
met elke nieuwe stap die ze verdoofden
wie had het recht om over onze hoofden
een weg te banen die ons ongewild
de kant op wees waarin wij niet geloofden?…
De Ziel
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.157 Vormloos vol
de leegte voorbij
geen behoefte aan het ego
geen tijdsbesef
Mistige flarden
van vergeten landschappen
verdronken oorden
luchtige schouwspelen
Wetend, voorbij de herinnering
Ziende, voorbij het oog
snelheid niet te begrenzen
een schicht in een eon
Klank en ritme
kleurrijk geheel
vloeiende bewegingen
verstilde portretten…
Moritura te salutat
poëzie
4.1 met 13 stemmen
5.914 Toen Uw glimlach mijne ziel doortrilde
En mijn glimlach gloren deed, verstilde
't Al in mij, dat schreit of klaagt.
Dit zijn Uw gedachten,
Ave, Heer, U groet die sterven gaat.…
het huilen van de lucht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
586 bladeren vallen wiegend
langs grauwe grijzen
en dreigend blauw
een wind als koude hand
op de arm uit de mouw
een vogel trekt zich schetterend terug
niemand ziet de pad onder de houtstapel
het huilen van de lucht
de verstilde salamander
de vlinder die niet vliegt
wie kan het water nog ruiken
het getij nog keren
de krant ongelezen…
Voortgang
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
718 is het dan voorbij
ligt de klim nu achter mij
gaat het verder bergaf
richting een grijs dal
een open graf
waarin leven slechts wacht
op het verlossende eind
nee
het is nog lang
geen eeuwige nacht
voor ik ga kwijnen
verdwijnen als in een dikke mist
ontvlamt mijn haard en baart mijn brein
verstilde wolken van verwondering
word…
Tot Stof
hartenkreet
4.1 met 18 stemmen
1.859 Voorzichtig loop ik over het uitgesleten paadje
ik hou je stevig vast, met beide handen
de warmte van mijn leven dringt tot je door
mijn hart bonst, de spanning vecht met mijn
hart vol liefde en het verlangen je los te laten
Je los te laten juist hier waar je zo graag was
bij deze boom, dit veld, dit watertje.. deze plek
De rust geeft me een verstild…
Placebodieren
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
720 Tussen woorden was onze stilstand
niet bemerkbaar in het zwijgen
een religieus universum
trok tijdens dichte mist voorbij
in de boeken die we hadden gelezen
over het verstilde hondenleven
schilderden schaduwen jouw afkomst
lag het galgentouw nog in de kast
en nooit kwamen we dichter bij
zij die door het licht genazen
of was er een sterrenhemel…
Trieste oude man
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
773 de frisse wind steekt op
een zwerfblad trilt
u keert terug
eenzaam en verstild
het mist in mij
tal van woorden
zoveel had ik willen zeggen
het bleven zwijgende akkoorden…
Kuchis
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
527 Vierduizend jaar verstild in een moment.
God en Allah werden Jahweh geheten
Ook hebben we zijn kudde nog bekeken
want morgen trekt de karavaan weer voort
alsof de eeuwen nooit waren verstreken.
Er klonken tonen als een onheilsteken:
‘U heeft een nieuw bericht’, las ik verstoord.
Pas na drie uur heb ik er naar gekeken.…
Winterwee
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
511 Mis de oneindigheid
van oogverblindend wit
Gedempt en verstild
alleen het knerpend geluid van
samenpersende verse sneeuw
onder warme wandelschoenen
Mis m'n rode oren gegeseld
door rondgierende wind
en jeukende tenen na een te
lange winterwandeling
Mis tot op het bot verkleumd
het gevoel van nooit
meer warm worden
Het zonnig geel…
Waarom?
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
564 Daarom luister ik,
naar de roep van het vragend leven,
terwijl de hemel nog glinstert van de dag
en mijn ogen blind zoeken in het verstilde licht,
waarbij elke schaduw
als een doffe hartbons
strompelt door mijn lijf,
woorden nog nagalmen,
mat, doof, leeg, zwervend verloren,
sleuren en trekkend,
uiteindelijk geknakt en totaal gebogen,
tot…
Sonnet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
634 Onvermijdelijk wacht hij daar verstild
op wat de muze van hem verlangt.
Poëtische zinnen willen maar niet stromen,
ook al is aan elke voorwaarde voldaan.
Hij denkt, ’t is met het dichten gedaan.
Wat rest er van al mijn literaire dromen?…
vloeibaar baren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
497 raken
ik ervaar dat met mijn ziel,
een kwetsbaar baken,
die roert, beroert en ontroert
maar altijd is, ook tijdens gemis
immers dan is het vaak zoeken
naar troost of zalven van een wond
dan schenkt een kleur of roept een beeld
dat neigt naar liefde, naar het gebroken nabij
waar de nacht de dag besteelt
het lijkt een tere brug
naar verstild…
De winter wacht weer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
486 Ineens
is daar dan weer die wereld wit
en verstild. Die mij lijkt toe te
roepen: 'ervaar mijn schoonheid';
en het zal lijken alsof ze op deze
manier om mijn aandacht gilt.…
Zelf-loos gebied?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
437 woord over beide lippen,
alleen zichtbaar op de tere huid,
tinteling tot in het bot, plekje
ingeruimd in ons heelal, hemel
vol nectar en ambrozijn, waar
het z’n vaandel heeft geplant
in de volheid van het lichaam,
psyché van het ongetemde bloed,
stuwend avontuur wat op de
grote heide werd gedeeld, een
zelf-loos gebied van verstilde…
OVERGAVE EN GEWIN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
406 schenkt met gulle hand
de menselijke geest
wonderbare gaven
daaruit spruiten soms
grote uitvindingen voort
die de mensheid kunnen helpen
tot grote zegen zijn
spijtig
dikwijls mengt Satan zich
in de handige maaksels
van de strevende maatschappij
gebruikt haar kunde
voor kwaadaardig spel
en doortrapte vernieling
luid schreeuwend of verstild…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
830 Het landschap is van craquelé oud,
bruine bomen kruimelen stofgoud.
In een diepe toonaard schept een weg
traag warm licht op de avond.
Een reiziger gaat in vormloze jas,
op de schouder een zwaar pak.
Hij wenst aan het eind van de reis
zich van het gewicht te ontlasten.
Het is al laat.…